tag:gollejeh.ir,2012://1 2012-03-24T10:04:50Z Movable Type 3.34 tag:gollejeh.ir,2012://1.282 2012-03-23T09:48:14Z 2012-03-24T10:04:50Z

مصاحبۀ زیر توسط هفته نامۀ آسمان و در چارچوب پرونده ای در مورد رأی دادن آقای خاتمی در انتخابات اخیر مجلس انجام و در ویژه نامه نوروزی آن چاپ شده است. البته آن نشریه تیتر "باید با طرف مقابل...

علي شكوري راد www.gollejeh.com مصاحبۀ زیر توسط هفته نامۀ آسمان و در چارچوب پرونده ای در مورد رأی دادن آقای خاتمی در انتخابات اخیر مجلس انجام و در ویژه نامه نوروزی آن چاپ شده است. البته آن نشریه تیتر "باید با طرف مقابل مصالحه کرد" را برگزیده بود. نزهت امیرآبادیان: وقتی تلفنی موضوع مصاحبه را به علی شکوری راد گفتم قبول نکرد و گفت که قبلا یادداشتی در این مورد نوشته است اما اصرار من به تاثیر بیشتر رسانه های غیر اینترنتی را پذیرفت و قرار مصاحبه را در بیمارستان سینا گذاشت. حتی نام بیمارستان سینا هم یادآور خاطرات تلخ است. خاطره شکافته شدن گونه اصلاحات و روزهای سختی که پشت درهای این بیمارستان سپری شد. خاطراتی با غباری 12 ساله، خاطراتی خیلی دور و خیلی نزدیک چرا آقای خاتمی در انتخابات شرکت کردند؟ تحلیل من این است که اصلی ترین دلیلی که به ذهن ایشان فشار آورد و باعث شد بعد از اینکه گفتند رأی نمی دهند و حداقل در جلسات خصوصی افراد زیادی این مطلب را از ایشان شنیده بودند، دوباره در این مورد فکر کنند و تصمیم جدیدی بگیرند، این دغدغه بود که بعد از سال ها که همواره رأی داده بودند و رأی دادن را به عنوان روشی مسالمت آمیز و قانونی برای اصلاح، تبلیغ و ترویج می کردند می خواستند کاری مغایر با باور های ذهنی خود انجام دهند. برای آقای خاتمی که رأی دادن همواره ارزش بوده خیلی سخت است که تصمیم بگیرد که رأی ندهد. این فرق می کند با کسانی که در گذشته تجربیاتی از رأی ندادن داشته اند. در حال حاضر هم ما بیشترین انتقاد را از کسانی می شنویم که این دغدغه ایشان را نمی توانند درک کنند. به عنوان مثال کسی که عمری نماز خوانده اگر نتواند در یک شرایطی و به هر دلیل نمازش را بخواند خیلی برایش سخت است. به نظرم آقای خاتمی هم نسبت به رأی ندادن چنین حسی داشت. ایشان تلاش زیادی برای آماده کردن شرایط انتخابات کردند اما آن شرایط فراهم نشد و ایشان ناگزیر شد که اعلام کند ما نمی توانیم در این انتخابات شرکت کنیم. از سوی دیگر در روزهای نزدیک به انتخابات اطلاعاتی به ایشان رسید که عده ای مترصدند عدم شرکت در انتخابات را ترجمه به تحریم انتخابات کنند و تحریم انتخابات را مقارن بگیرند با عملی که از نظر آنها ضد انقلابی تلقی می شود و این عمل به زعم آنها ضد انقلابی دلیلی شود برای برخورد های سخت و سنگین، نه فقط با آقای خاتمی بلکه با همه کسانی که در جرگه اصلاح طلبی قرار می گیرند. آقای خاتمی دیگر یک فرد نیست. ایشان به نماد یک حرکت و یک برهه از تاریخ کشور تبدیل شده است و طبیعتا تصمیم هایشان برای کشور، مردم و کسانی است که به افکار و عقاید و راه و روش او دل بسته اند. به همین دلیل برای ایشان خیلی سخت بود که برخلاف وعده ای که داده اند عمل کنند اما وقتی شنیدند که عده ای می خواهند از این تصمیم بهره برداری سوء بکنند به این نتیجه رسیدند که باید نقشه و برنامه آنها را بر هم بزنند. من فکر می کنم ایشان در زمانی که تصمیم به رأی دادن گرفتند و تا زمانی که رأی خود را به صندق انداختند دوره سختی را سپری کردند. تلاش کردند با تمهیداتی تبعات آنرا کم کنند اما طبیعی بود که این اقدام پوشیده نمی ماند و تصور بازخورد آن در بین هواداران اصلاحات و جنبش بسیار سخت و سنگین بود. من این موضوع را مقایسه می کنم با پذیرش قطعنامه در سال]]> در میان صحبت هایتان گفتید که آقای خاتمی روزهای سختی داشتند شما در دیدار با ایشان متوجه این سختی شده بودید یعنی این تردید از ابتدا وجود داشت؟ نه، من دو هفته قبل از انتخابات آقای خاتمی را دیدم، ایشان در رأی ندادن مصمم بود. یکی از ویژگی های آقای خاتمی این است که قبل از تصمیم گیری زیاد مشورت می کند و خیلی تأمل می کند اما وقتی تصمیم گرفت دیگر حرف کسی را گوش نمی کند. آن موقع تصیم بر این داشت که رأی ندهد اطرافیانی بودند که به ایشان توصیه می کردند که این تصمیم باید عوض شود اما به حرف آنها گوش نمی دادند و به نظر من مصمم بود، از قبل دلیلی برای تغییر این تصمیم نداشت به نظر من رسیدن آن اخبار، دغدغه جدیدی در نزدیکی انتخابات برای ایشان ایجاد کرد. کسانی که آقای خاتمی را می شناسند می دانند که ایشان در عمق وجودش مسولیتی سنگین برای سرنوشت کشور، مردم و آینده ایران احساس می کند. ایشان با نیروهای سیاسی که در لایه های سطحی سیاست سیر می کنند فرق می کند آقای خاتمی در حکم مادر است نه در حکم دایه، مادری که مجبور می شود از حق خودش بگذرد برای اینکه فرزندش را نجات دهد. عده ای این عمل آقای خاتمی را به ترس تعبیر کرده اند اما من آنرا خوف می دانم و نه ترس، خوفی که انسان را وادار می کند گاهی در برابر عزیزترین هوادارانش بایستد انتقاد های آنها را تحمل کند و رفتاری بکند که حداقل به زعم خودش مسئولانه است. آقای خاتمی معمولا در شرایطی که باید تصمیمات اساسی بگیرد جو گیر نمی شود شجاعت این نیست که همیشه به چیزی عمل کنیم که دیگران می خواهند یا بدیهی می نماید. پس با این اوصاف شما معتقدید که کار آقای خاتمی شجاعانه بوده است؟ من به لحاظ شخصیتی آقای خاتمی را در زمره افرادی که معروفند به شجاعت نمی دانم. چون شجاعت در عرف جامعه معنا و مفهومی دارد که در مورد آقای خاتمی صدق نمی کند ولی من شجاعت به معنای اخلاقی آن را برای آقای خاتمی به کار می برم. مفهوم شجاعت در عرف و اخلاق متفاوت است من ایشان را از نظر اخلاقی شجاع می دانم چون وقتی چیزی را درست می داند حاضراست به خاطرش همه چیز بدهد طبیعی است که برای فردی مثل آقای خاتمی آبرو کم ارزش تر از جان نیست شاید برای خیلی از افراد آبرو قیمت زیادی نداشته باشد اما به نظر من برای آقای خاتمی آبرو ارزشمند تر از جان است. شجاعت آقای خاتمی را می توان معطوف کرد به اینکه آبروی خودش را به میدان آورد و این کار از نظر اخلاقی شجاعت است. به نظر شما آیا آقای خاتمی با توجه به شرایطی که با آن روبرو شدند می توانستند رای ندهند و راه دیگری انتخاب کنند؟ من به شما صادقانه می گویم که در ابتدا فکر می کردم آقای خاتمی نباید رأی می داد و رأی دادن ایشان را یک مقدار غیر اخلاقی می دیدم اما در مقوله اخلاق همه چیز نسبی است الان نمی توانم آقای خاتمی را تخطئه کنم چون وقتی کسی مثل آقای خاتمی به یک تصمیم می رسد و کاری انجام می دهد من باید به اندازه کافی دلیل و حجت داشته باشم که بتوانم ایشان را تخطئه کنم. شاید اگر من به جای ایشان بودم رأی نمی دادم اما نمی توانم بگویم کار ایشان خطا بوده. در عرصه سیاست ما باید در هر لحظه شرایط را ارزیابی کنیم. آقای خاتمی همه تمهیدات لازم را برای ایجاد انسجام برای رسیدن به یک تصمیم مشترک در مجموعه اصلاح طلبان و حتی هواداران جنبش اخیر در غیاب رهبران آن انجام داد و ما شاهد یک کنش سیاسی منسجم و مشترک از سوی اصلاح طلبان در انتخابات بودیم این عدم شرکت اصلاح طلبان در انتخابات باعث تشتت و پراکندگی اصولگرایان شد و در نهایت نتوانستند به زعم خودشان از لولوی اصلاح طلبان برای هواداران خود انگیزه انسجام و اتحاد درست کنند. بنابر این ما خیرات حرکت آقای خاتمی را دریافت کردیم آنچه که از دست دادیم این بود که رأی دادن آقای خاتمی این فرصت را به آنها داد که با مشغول کردن اذهان به این موضوع، عیب و نقص های خود را بپوشانند و خود را به لحاظ تبلیغاتی در موضع تهاجمی قرار دهند. این چیزی است که ما می توانیم با مدیریت درست جبران کنیم. ما دست آورد های خود را در انتخابات در سایه حرکت آقای خاتمی کامل کردیم فقط می ماند تبعات رأی دادن که می توانیم با مدیریت خود آنرا پوشش دهیم و جبران کنیم. اگر این کار را بکنیم همچنان ما پیروز انتخابات هستیم. باید بتوانیم هواداران و کسانی که احساساتشان جریحه دار شده را توجیه کنیم که شریط بد نیست و فاجعه ای اتفاق نیفتاده، رأی دادن آقای خاتمی نقشه هایی را خنثی کرده و فرصت هایی را باقی گذاشته که این فرصت ها ممکن است در آینده محل بهره برداری شایسته قرار بگیرد. من فکر می کنم کسانی که امروز در زمره اصلاح طلبان و هواداران جنبش هستند و بی محابا به آقای خاتمی می تازند از این کارشان چیزی بدست نمی آورند این یک نوع خود زنی است. شما تاثیر رای آقای خاتمی را در جنبش چه می دانید؟ فرصتی جدید برای یک پله عقلانیت بیشتر، من معتقدم که اگر انسان در کار خود تقوا پیشه کند خداوند تمیز بین حق و باطل به او می دهد و به حرکتش برکت می دهد. من معتقدم حرکت آقای خاتمی بر مبنای تقوا بوده و برکتش آشکار خواهد شد و برکت را در این می بینم که ما یک درجه عقلانیت عمومی را در جنبش می توانیم رشد دهیم. بعد از تهاجماتی که در چند روز اخیر در فضای مجازی و به خصوص در رسانه های جناح اصولگرا به آقای خاتمی شد به زودی شاهد خواهیم بود که افراد صاحب قلم و صاحب نظر انگیزۀ جدید پیدا می کنند که به میدان بیایند و ماجرا را تحلیل کنند و به حرکت عمق ببخشند. من در طول امروز و دیروز تحلیل های بسیار بهتری دیدم این باعث خواهد شد که جنبش ما عمیق تر شود کما اینکه شما می بینید بعد از انتخابات دهم روز به روز در میان معترضین عمق بیشتری پیدا شده است و این ارزشمند است. شما کمتر می بینید که مرزهای اخلاقی شکسته شود و در مقابل اتهامات طرف مقابل، واکنش تند و خشونت بار نمی بینید اکنون هم رأی دادن آقای خاتمی عمق تحلیل های جنبش اصلاحی را بیشتر خواهد کرد. شما فکر می کنید از این طریق راه مصالحه باز شود و بن بست سیاسی موجود به پایان برسد؟ من پیروزی را در سرنگونی طرف مقابل نمی بینم فکر می کنم که این مقصود نه تنها به راحتی ممکن نیست بلکه مطلوب هم نیست بهترین حاصل جنبش اصلاحات رسیدن به یک مصالحه است. مصالحه نه بر سر منافع اشخاص بلکه مصالحه بر سر مصالح ملی و منافع کشور و مردم. منتهی وقتی حرف از مصالحه می زنیم بعضی ها فوری خلط مبحث می کنند و فکر می کنند منظور مصالحه بر سر منافع شخصی است در حالی که مصالحه برای منافع ملی یک ارزش است من پیروزی جنبش اصلاحات را نهایتا در تفاهم و مصالحه با طرف مقابل می دانم که بر اساس آن حق ملت و قانون محترم شمرده شده و بر اساس آن عمل شود. به همین دلیل باید راه ها و پنجره های مصالحه را باز بگذاریم. باید امکان گفتگو را حفظ کنیم بنابر این فکر می کنم رأی دادن آقای خاتمی کمک به این منظور بوده و ارزشمند است حتی رای دادن آقایان هاشمی و سید حسن خمینی. ممکن است برای بسیاری خوشایند نبوده باشد اما دارای ارزش های خاص خودش است اینکه ما بتوانیم در انتخابات، جمعیت خودمان و تصمیم و اراده سیاسی خودمان را به رخ طرف مقابل بکشیم به نظر من خوب است منتهی هدف از این کار مصالحه و سازش است در جایی که مورد توافق ما باشد نه اینکه آنها شرایطشان را بر ما تحمیل کنند و ما ناگزیر مصالحه کنیم بلکه در جایی به مصالحه برسیم که حالت برد - برد باشد. در حال حاضر پاسخ شما به هواداران و منتقدان رفتار سیاسی آقای خاتمی چیست؟ در این روزها توضیحات آقای خاتمی و تحلیل های ما غالباً مسموع واقع نمی شود. احساسات و عواطف هواداران جریحه دار شده است و آنها ملتهب هستند و اعتراض دارند. وقتی کسی فریاد می زند اول پرده های گوشش بسته می شود آنها باید فریاد هایشان را بزنند تا آرام بگیرند. من توصیه ام به آنها صبر است. اول باید در هر زمینه ای کسب اطلاع کرد بعد نظر داد. دیگر اینکه نمی توان آقای خاتمی را با یک رفتار نفی کرد. فرض بگیریم که رأی دادن آقای خاتمی کلا اشتباه بوده فرض بگیریم یک خطای محض بوده مگر می شود آقای خاتمی را با یک خطای محض کلا کنار گذاشت ما چه سرمایۀ دیگری داریم؟ آقای خاتمی یک سرمایه بزرگ است برای جنبش اصلاحی ایران، بخصوص در شرایط عدم دسترسی به سایرین، آقای خاتمی را از دست بدهیم که چه کسی را بدست بیاوریم کسانی که مدعی هستند که می توانند جانشین آقای خاتمی شوند آنقدر فاصله شان با ایشان زیاد است که فکر نمی کنم بتوانند جز یک جمعیت کمی از هواداران اصلاحات را پشت سر خود داشته باشند بنابر این ما نمی توانیم آقای خاتمی را کلا نفی کنیم ممکن است به زعم عده ای امتیاز آقای خاتمی کم شده باشد ولی نفی ایشان ممکن نبوده و به هیچ روی به صلاح نیست. ]]> tag:gollejeh.ir,2012://1.280 2012-03-09T14:29:33Z 2012-03-09T15:04:51Z

مصاحبه با شمارۀ اسفند ماه نشریه دانشجوئی "بارقه" دانشکدۀ ادبیات دانشگاه تهران در سیزدهمین سالگرد انتخابات مجلس ششم شورای اسلامی در دفتر کار دکتر شکوری راد میهمان این نماینده اسبق مجلس بودیم. بهانه گفتگو مجلس ششم بود اما از مجالس...

علي شكوري راد www.gollejeh.com در سیزدهمین سالگرد انتخابات مجلس ششم شورای اسلامی در دفتر کار دکتر شکوری راد میهمان این نماینده اسبق مجلس بودیم. بهانه گفتگو مجلس ششم بود اما از مجالس هفتم و هشتم و نیز مجلس پنجم نیز سخن به میان آمد. مسئله نسبت هاشمی و جریان اصلاحات نیز موضوع دیگری بود که پایش به این گفتگو باز شد. دکتر علی شکوری راد متخصص رادیولوژی و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران است. او فعالیت جدی سیاسی اش را با عضویت در شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران و نیز دفتر تحکیم وحدت آغاز کرد و سال ها به فعالیت دانشجویی پرداخت. نامزدی در انتخابات مجلس پنجم و عضویت در هیئت ریسه مجلس ششم از جمله نقاط عطف دیگر کارنامه سیاسی دکتر شکوری راد است او هم اینک عضو شورای مرکزی حزب مشارکت و انجمن اسلامی پزشکان است. همان گونه که از منش اصلاح طلبانه انتظار می رفت ایشان در گفتگوی با ما نگرشی انتقادی به عملکرد مجلس در زمان نمایندگی خود داشت، اگرچه به هیچ وجه مجلس ششم را مجلسی تندرو نمی دانست و کاملا از کلیت کارنامه آن دفاع می نمود. یقینا گوش سپردن به روایت فراز و فرود یکی از مهم ترین مجالس تاریخ ایران از زبان کسی که با تمام وجود در رقم خوردن تقدیر آن مجلس سهیم بوده است خالی از لطف نیست. امیر بابازاده، ابراهیم کردی، حسین خلج - امروز 29 بهمن سالگرد انتخابات مجلس ششم است. همان گونه که مستحضرید در چند وقت اخیر چند تن از اصولگرایان، مواضعی راجع به مجلس ششم گرفتند به عنوان مثال آقای ابوطالب چند وقت پیش اعلام کردند بدترین مجلس، مجلس ششم بود و یا به عنوان مثال آقای بادامچیان گفته بود که ضعیف ترین مجلس، مجلس ششم بود. من می خواهم این را شما بگذارید در کنار این نکته که بیشترین میزان مشارکت مردم در انتخابات مجلس، مربوط به مجلس ششم بود. در پرتو این امر چه موضعی در قبال این نقد ها دارید؟ بسم الله الرحمن الرحیم. خب به نظر من، هم انتخابات مجلس ششم و هم خود مجلس ششم یک درخشش خاصی در تاریخ مجالس ]]> - من بیشتر مدنظرم از سؤال اول این بود که شما راجع به این نگاهی که دوستان اصولگرا به این انتخابات دارند نظر بدهید. چرا می گویند بدترین؟ چرا میگویند ضعیف ترین؟ آیا مثلاً با مشارکت مردم مشکل داشتند یا با رفتار مجلس مشکل داشتند؟ ببینید کسانی که این حرفها را زده اند یا می زنند باید اظهار نظر های دیگرشان را هم ببینید. مثلاً ببینید که چقدر اظهار نظرها شان واجد معیار ها و به اصطلاح شاخص های یک اظهار نظر منطقی هست. اگر دیدید یک نفری در اظهار نظرهایش همیشه حرف درست و حسابی میزند خوب میگویید این حرفش هم درست و حسابی است ولی کسی که در تمام طول عمرش حرف بی ربط زده وقتی دوباره یک چیزی بگوید، خوب آن هم بی ربط است. دیگر لازم نیست که شما به او جواب بدهید. جواب این است که شما اگر بگویید که فلانی مثلاً این حرف را زده است جواب لازم ندارد خود به خود مردم خودشان می فهمند که این حرف ارزشی ندارد. بدلیل این که مجلس ششم شفاف ترین مجالس بوده است اگر کسی میخواهد راجع به مجلس ششم اظهار نظر نقادانه کند خوب همه آمارهایش و پارامترهایش موجود است باید دانه دانه دست بگذارد بگوید این وجه، آن وجه، این عددش، آن رقمش، نشان دهندۀ ناموفق بودن است. وقتی شما با یک عنصر شفافی مثل مجلس ششم مواجه هستید نمیتوانید به اظهار نظرهای کلی وقعی بگذارید. میزان مشارکت در انتخابات مجلس ششم درصدش مشخص است. آقای رضای خاتمی در انتخابات مجلس ششم به عنوان نفر اول تهران یک ملیون نهصد هزار رأی آورد، در هیچ دوره ای تا کنون هیچ کسی در تهران این مقدار رأی نیاورده است. نفر آخر لیست اصلاح طلبان در مجلس ششم رأیش برابر است با سرلیست جناح راست )اصولگرایان( در مجلس هفتم. یعنی آقای حداد عادل رأی مطلقش در تهران از نفر سی ام لیست مجلس ششم پایین تر است، یا همان حد است. در حالی که در مجلس هفتم دیگر میدان دست آنها و همه چیز دست آنها بوده است و تمام اصلاح طلبان رد صلاحیت شده بودند، باز هم رأی نیاوردند. یا آنها که مثلاً ادعا می کنند که ما در شورا های دوم برنده شدیم در شوراهای دوم دوازده درصد در انتخابات شرکت کردند و نفرات اینها با یکی دو درصد رأی مردم رفتند در شورای شهر تهران. در این حال آنها از پیروزی شان در انتخابات دوم شورا ها سخن می گویند. انتخابات دوم شوراها پیروز نداشت. اخذ رأی 2% رأی شهروندان صاحب حق رأی که برای کسی پیروزی محسوب نمی شود. این از انتخاباتش که شما میتوانید با سایر انتخاباتی که بوده تا به حال مقایسه کنید. از نظر میزان طرحها و لوایحی که در مجلس ششم مورد بررسی قرار گرفته است، طرح های استراتژیک اقتصادی که در مجلس ششم مورد بررسی قرار گرفته، همۀ اینها در گزارش فراکسیون مشارکت هست. اتفاقاً یکی از بزرگترین توفیقات مجلس ششم عملکرد اقتصادیش است منتهی چون مجلس ششم سر و صدای سیاسی زیادی داشت، عملکرد اقتصادی هم تحت شعاع قرار گرفت. شاید تقصیر ما بود که ما خیلی به این موضوع نپرداختیم ولی هیچ دوره ای از مجالس به اندازۀ مجلس ششم به اصلاح اقتصادی در کشور توجه نکرد. الان شما می بینید در مجلس هشتم بر سر قانون بودجه چه آمده، دیگر ما در مملکت یک قانون بودجۀ سالانه درست و حسابی نداریم. یعنی مجلس نتوانسته حتی از این حق خودش دفاع کند که دولت به موقع بودجه بدهد، بودجۀ کامل بدهد. یک بودجۀ کلی می دهند به مجلس آن هم تصویب می کند. اصلاً نقش مجلس به زیر صفر رسیده در این قضایا. -عامل این که مجلس این قدر ضعیف شده است بنظر شما چیست؟ چرا باید مجلس ما آنقدر ضعیف شده باشد که حتی نتواند بودجه را سر موقع تصویب کند؟ ببینید بزرگ ترین نقطۀ قوت مجلس ششم و گناه مجلس ششم در عین حال از نظر مخالفان استقلال آن بود. استقلال رأیش بود. مجلس ششم حتی به دولت اصلاحات هم باج نداد. دولتی که هم جهت با خودش بود حتی به آن دولت هم باج نداد و دولت همیشه سر تعظیم درمقابل مجلس پایین می آود. البته بخاطر اعتقادش بود ولی مجلس ششم در برابر دولت مقتدر بود. رأیی که در مجلس داده می شد، کارشناسی می شد، بررسی می شد، بعد رأی داده می شد و نمایندگان می توانستند از آن دفاع کنند. مجلس هفتم و به تبع آن مجلس هشتم استقلال رأی ازشان گرفته شد. با پیغام و پسغام این مجلس اداره می شود. یعنی مهم ترین رأی نمایندگان با بررسی کارشناسی نیست. رأی های غیر مهمشان چرا می نشینند بحث می کنند و در سرو کله هم می زنند، کارشناسی هم شاید بکنند در چیز هایی که مهم نیست. ولی آرای مهمشان همه با پیغام و پسغام سازمان دهی شده است. مجلسی که با پیغام و پسغام نهاد های قدرت رأی دهد و تصمیم گیری کند، کاره ای نیست. وقتی مجلس کاره ای نباشد آن وقت نهادهای قدرت مثل دولت یاد میگیرند که چگونه مجلس را دور بزنند. مجلسی که دور می خورد روز به روز بیشتر از خاصیت می افتد، البته سر و صدای مجلس هشتم زیاد است ولی این ها بیشتر جیغ های بنفش بی خاصیت و از سر استیصال است که شنیده می شود و نشانۀ اقتدار نیست، نشانۀ ضعف آنهاست. در مجلس ششم اگر نماینده ای نطق می کرد و در نطقش حرفی می زد؛ این حرف طنین داشت و نشانۀ اقتدارش بود. حتی یک نمایندۀ مجلس در مجلس ششم مقتدر بود. حتی نمایندگان عضو فراکسیون اقلیت نیز مقتدر بودند. هر کدام یعنی به اندازۀ یک نماینده حق داشتند، می آمدند حرف می زدند. در عین حالی که اکثریت با ما بود ولی نمایندگان اقلیت بیشترین استفاده را از حق قانونی خود در مجلس ششم می بردند و کسی مانعشان نبود. یعنی حتی نمایندگان فراکسیون اقلیت هم قدرتمند بودند در مجلس ششم. الان در مجلس هشتم نمایندگان فراکسیون اکثریت هم قدرتمند نیستند. پس معلوم است وضعیت به چه صورت است. - در تأیید صحبت شما مجلس ششم رکورد دار تعداد استیضاح ها بوده... یعنی طرح شدن استیضاح ها و از این جهت اقتدارش را نشان داده. هم از نظر بررسی اعتبار نامه ها و هم از نظر استیضاح و هم از نظر سؤال از وزرا و هم از نظر اینکه حقوقشان و حق نظارتی خودشان را استفاده کنند و دولت را وادار به پاسخ گویی کنند. البته دولت خودش پاسخ گو بود. ناکامی های مجلس ششم عمدتاً مربوط میشود به نهاد های غیر انتخابی که وابسته بودند به کانون های قدرت و اینها پاسخگویی نمی کردند. حتی آنها را هم در خیلی از موارد وادار به پاسخ گویی کردیم. ما در مجلس ششم رئیس کل دادگستری را به کمیسیون اصل نود آوردیم و او را وادار کردیم که پاسخ بدهد. قاضی مرتضوی که آن موقع یکه تازی میکرد را وادار میکردیم که به ما پاسخ دهد. بنده به عنوان نمایندۀ مجلس ششم می رفتم به دفتر آقای قاضی مرتضوی و او می نشست و به ما پاسخ می داد. حتی این کارها را مجلس ششم کرد. در مورد نهادهایی که به اکنون به هیچ کس پاسخ نمی دهند. من حتی به عنوان نمایندۀ مجلس رفتم در شورای نگهبان از آقای یزدی برای رد صلاحیت نمایندگان در استان گلستان بازخواست کردم. مجبور می شدند پاسخ بدهند. حتی این موارد هم وجود داشت با اینکه آنها به جای دیگری وصل بودند که می توانستند امتناع کنند ولی آنقدر مجلس با صلابت برخورد می کرد که آنها مجبور بودند پاسخ گویی کنند. ولی خوب روند تضعیف مجلس از انتخاباتش شروع شد، وقتی نمایندگانی که استقلال رأی داشتند را شورای نگهبان رد صلاحیت کرد در مجلس هفتم کسانی جایگزین آنها شدند که دیگر استقلال رأی نداشتند و تابع نظر شورای نگهبان بودند. کسی که با نظارت استصوابی وارد مجلس شود با نظارت استصوابی هم رأی میدهد. برای هر رأیش استصواب می کند از مقامات بالاتر و صاحبان قدرت تا بتواند رأی بدهد. - چون بحث چالش مجلس به عنوان دموکراتیک ترین نهاد نظام با نهاد های غیر دموکراتیکش طرح شد، این سؤال را دارم که یک سری لوایح بودند که بیشترین بحث راجع به آن ها می شد و حتی سرنوشت مجلس اصلاحات هم تا حدودی به آن لوایح گره خورده بود مثل لوایحی که به دوقلو مشهور شد یا لایحه اصلاح قانون مطبوعات. دیدیم که نهایتاً مجلس نتوانست رأیش را در این لوایح به کرسی بنشاند. سؤال اینجاست که عامل این امر چه بود؟ این در حالی است که حتی خیلی از کسانی که با جریان اصلاحات همراه بودند بخاطر همین چند تا ناکامی، خود مجلس را تا حدودی ناکام بدانند. آیا استراتژی درستی در مجلس اتخاذ شده بود و از تمام ظرفیت نظام برایتحقق این امر استفاده شد؟ من برای اینکه پاسخ سؤال شما را بدهم از همان روز فردای انتخابات مجلس ششم باید جواب دهم. خب انتخابات مجلسس ششم یک پیروزی بزرگ دیگر برای اصلاح طلبان بود. من فردای روز انتخابات مجلس ششم رفتم بیت و با مسئولین آنجا صحبت کردم و گفتم که نقش رهبری در انتخابات مجلس ششم نقش مثبتی بود. در انتخابات فضای درستی شکل گرفت. کسی زیاده خواهی نکرد، کسی حق دیگری را پایمال نکرد. انتخابات خوبی برگزار شد و مردم شرکت گسترده ای کردند و رأی دادند خوب است. مردم یک مطالباتی دارند این مطالبات اسمش شده اصلاحات. مردم نه می خواهند نظام براندازی بشود و نه می خواهند کسی از قدرت ساقط شود و نه می خواهند کاری خاص بشود. می خواهند که یک سری امور در کشور اصلاح شود. نه با قانون اساسی مشکل دارند و نه با نهاد های موجود مشکل دارند و نه با اشخاصی که الان در قدرت هستند مشکل دارند. ولی می خواهند یک اصلاحاتی صورت بگیرد و مهمترین خواسته شان اینست که قانون اساسی و قوانین موضوعه مورد توجه قرار گیرند، رعایت شوند و مملکت بر اساس قانون اداره شود. متاسفانه به هردلیلی این حرف مسموع واقع نشد و ما می بینیم که بعد از آن بحران پشت بحران برای اصلاح طلبان ایجاد شد. انتخابات تهران که خیلی پرشور و خوب برگزار شده بود به جای اینکه از طرف شورای نگهبان تایید بشود سه ماه بی دلیل بررسی اش به تعویق افتاد و آخرش هم گفتند که با نظر رهبری تایید می کنند یعنی می خواستند ابطال کنند ولی با این حال 700 هزار رای مردم تهران باطل شد تا بتوانند دو نفر را در لیست جابجا کنند یعنی آقای علیرضا رجایی را از لیست منتخبین خارج کنند و آقای حداد عادل را به جای ایشان در لیست منتخبین قرار دهند. برای همین 700 هزار رای استان تهران باطل شد و سه ماه اعلام نتیجۀ بررسی انتخابات تهران به تعویق افتاد. یک ماه نگذشته بود که آقای حجاریان ترور شد. یعنی انتخابات مجلس 29 بهمن بود و 22 اسفند همان سال آقای حجاریان ترور شد. شما می دانید که برنامه ترور حجاریان چه طور بود و سرانجام محاکمه کسانی که این کار را کرده بوند به چه ختم شد؟ روند رسیدگی قضائی بخوبی نشاندهنده این است که افراد وابسته به نهادهای قدرت مستقیما در این مسئله نقش داشتند. من حالا خلاصه کنم صحبتهایم را. همه اینها در عین حالی است که موضوع قتلهای زنجیره ای هم به عنوان موضوعی زمینه ای همچنان باقی بود. نحوه رسیدگی به مسئله قتلهای زنجیره ای بیشتر از خود قضیه مسئله ساز شد. ماجرای شکنجۀ همسر سعید امامی که فیلمهایش بیرون آمد را می دانید. بعد از عید هم ماجرای کنفرانس برلین را ناگهان توی بوق کردند و تبلیغات و جار جنجال راه انداختند. صدا و سیما معرکه راه انداخت و یک ماهی کشور را در بحران فرو برد. دستگاه قضائی نیز پرونده سازی و بگیر و ببند راه انداخت. بعد از آن شما می بینید که توقیف فله ای نشریات اتفاق افتاد که اواسط اردیبهشت 15 نشریه یک شبه بسته شدند و بعد هم دو سه تای دیگر تا آخر همان هفته توقیف شدند. از جمله روزنامه های احزاب یپروز در انتخابات مثل مشارکت و صبح امروز که در توقیف فله ای اول بسته نشده بودند ولی کمتر از یک هفته بعد توقیف شدند. یعنی احزاب پیروز در انتخابات ششم اولین پاداشی که گرفتند توقیف روزنامه هایشان بود. بعد از آن قضیه نوارسازان بود یک پرونده ای که یک کسی از انصار حزب الله آمده بود افشاگری کرده بود علیه خود آنها. این را تبدیل کردند به عکسش. یعنی کاری نداشتند با اینکه این آقا چه افشاگری هایی کرده است گفتند چه کسانی با این 23 آقا مصاحبه کرده اند و این مصاحبه را برای چه انجام داده اند و آنها را بازداشت کردند. با جار و جنجال و بگیر و ببند موضوع را اصلا عوض کردند. یعنی موضوع افشاگری های آن فرد آقای فرشاد ابراهیمی علیه انصار حزب الله و هیئت رزمندگان تبدیل شد به محاکمه خانم شیرین عبادی و آقای رهامی به خاطر اینکه نشسته بودند و حرفهای ایشان را گوش داده بودند و با اینها مصاحبه کرده بودند. تعدادی از اعضای مشارکت را هم در همین رابطه بازداشت کردند. بنابراین شما می بینید که روند برخورد با مجلس ششم از فردای روز انتخابات شروع شد. در این فاصله بالاخره با توقیف فله ای نشریات این انتظار در جامعه مطبوعاتی آن روز به وجود آمد که خوب این قانونی که دارند به استناد آن این گونه مطبوعات را می بندند اصلاحش یک ضرورت مبرم است بنابراین شما اگر می بینید در ابتدای کار مجلس ششم طرح اصلاح قانون مطبوعات می آید این در حقیقت در واکنش به توقیف فله ای مطبوعات است نه اینکه مجلس ششم دارد با کسی لجبازی می کند. یک نیازی ایجاد شد که مجلس ششم این را مطرح کرد. پس می بینید برخورد با مجلس ششم از سوی نهادهای قدرت از فردای روز انتخابات که می شود 30 بهمن شروع شد. نه تنها سکان اصلاحات به دست گرفته نشد بلکه فرصت داده شد که کشتی اصلاحات سوراخ شود و این بود که به دلیل این که ابزار تبلیغاتی و بخصوص صدا و سیما در دست آنها بوده و هست قلب واقعیت بشود. اگر در ذهن کسانی این هست که مجلس ششم تندروی کرده است یا مثلا تندروی هایش باعث ناکامی اش شده است، نه مجلس ششم تندروی نکرد. -حرف من بیشتر معطوف به خود اصلاح طلبان بود یعنی اگر عملکرد اصلاح طلبان و خود مجلس را بخواهیم ارزیابی کنیم آیا مجلس از همه ظرفیت ها استفاده کرد مثلا الان ما آقای هاشمی را می بینیم که یک سری از ظرفیت های اصلاح طلبانه و منتقد وضع موجود را ایشان دارد از خودشان نشان می دهد اما آن موقع برعکس بود یعنی آقای هاشمی بیشتر از طرف اصلاح طلبها مورد انتقاد بود به جای اینکه به دیده یک فرصت به ایشان نگاه شود؟ بله این موضوع جای نقد به اصلاح طلب ها دارد که چرا آن موقع به ظرفیت آقای هاشمی توجه نکردند یعنی خودشان را زیادی پرقدرت دیدند و نیاز به هاشمی را احساس نکردند. ولی ماجرای آقای هاشمی هم این نبود که اصلاح طلبها از ابتدا قصد حذف ایشان را داشته باشند. اصلاح طلب ها آمدند و یک شرطی در انتخابات گذاشتند و گفتند ما در این انتخابات می خواهیم لیستمان از جناح راست متمایز باشد. هر کسی در لیست جناح راست باشد ما در لیستمان نمی گذاریم. به آقای هاشمی و حتی محسن رضایی پیشنهاد داده شد که اگر شما در آن لیست قرار نگیرید ما شما را در لیست خودمان قرار می دهیم. مثلاً تا روز آخر نام خانم فائزه هاشمی در لیست اصلاح طلب ها بود منتها خودش نخواست که بماند. من فکر می کنم که شرط گذاشتن اصلاح طلب ها شاید خوب نبود ولی واکنش آقای هاشمی و خانواده اش نسبت به آن شرط هم خوب نبود. اصلاح طلب ها قصد حذف هاشمی را نداشتند ولی حالا به هر دلیلی آقای هاشمی هم روی خوش به آنها نشان نداد و نتیجه اش این جدایی بود و این جدایی هم پرهزینه بود. قبول دارم این امر را. و اگر این جدایی نمی شد شاید هزینه های بعدی هم کمتر می شد البته نمی دانیم اگر آقای هاشمی می آمد مجلس ششم، اگر رئیس می شد آیا مجلس این قدرتی را که پیدا کرد، پیدا می کرد یا نه؟ یعنی نمایندگان مجلس تحت الشعاع رئیس قرار نمی گرفتند آیا رئیس وظیفه اش می شد مهار نمایندگان؟ چون آقای هاشمی در آن شرایط ممکن بود که در صدد این بر بیاید که نمایندگان را مهار کند و ممکن بود مجلس ششم از خاصیت بیافتد. این احتمال وجود داشت؛ و اگر هم رئیس نمی شد خوب برای آقای هاشمی در مجلسی که رئیس نباشد جایی تعریف نشده بود. به همین دلیل آقای هاشمی پس از آنکه انتخاب شد، خودش انصراف داد. یعنی آقای هاشمی انتخاب شد ولی خودش انصراف داد. بنابراین شما می بینید که روند جدایی بین اصلاح طلبان و آقای هاشمی در مجلس ششم یک سو مقصر نبود هر دو سو به نوعی مقصر بودند ولی این تصور در اصلاح طلبان پیش آمد که وقتی در انتخابات پیروز شدند همه قدرت قانونی را خواهند داشت. این تصور غلطی بود که بعدها به اثبات رسید و بنابراین شاید در چنین شرایطی آنها به قدرت هاشمی رفسنجانی برای این که یک سری از برنامه های خودشان را پیش ببرند نیاز داشتند ولی آن زمان این نیاز را احساس نکردند. -شما در مجله نسیم بیداری در مورد قضیه آقای هاشمی یکبار مصاحبه کرده بودید آنجا یک صحبتی کردید مبنی بر اینکه آقای هاشمی به دنبال توسعه آمرانه بود منتها مجلس به دنبال این بود که توسعه سیاسی و اقتصادی را همگام پیش ببرند این توصیه ایست که فکر می کنم در همان شروع به کار مجلس، دکتر پیمان و یک سری از اقتصاددان ها خیلی به مجلس و به دولت می کنند به خصوص که استدلالشان این است که چون اصلاحات تا پیش از این یک ذره در حاشیه بوده است و نیاز به توسعه سیاسی را کمی بیشتر حس می کند در واقع یک تذکری می دهند که اصلاحات نروند سراغ توسعه سیاسی و از توسعه اقتصادی غافل بشوند و این انتقادی بود که شما می گفتید که آقای هاشمی می خواست همین کار را بکند اما سوال این است که آیا مجلس آن طور که باید و شاید به توسعه اقتصادی پرداخت؟ بله. در دولت آقای خاتمی و نیز در مجلس اصلاحات برای توسعه اقتصادی هیچ کم گذاشته نشده است. یعنی شما اگر گزارش فراکسیون مشارکت را ملاحظه بکنید و گزارش عملکرد دولت آقای خاتمی را هم ببینید می بینید که بیشترین اصلاح اقتصادی و توسعه اقتصادی در آن زمان شکل گرفته است. بنابراین کم کاری در این زمینه وجود نداشته است ولی شعار مجلس ششم توسعه سیاسی بود، یعنی تقدم توسعه سیاسی بر توسعه اقتصادی. شعار اولیه آقای خاتمی همین بود اگرچه این را بعدها خیلی در شعار مطرح نکرد ولی در عمل پی گیری کرد. اگرچه توسعه اقتصادی در زمان آقای هاشمی هم اتفاق افتاد خیلی از زیرساخت های اقتصادی کشور در زمان آقای هاشمی شکل گرفت و پایه گذاری شد. جهت گیری توسعه و پیشرفت آقای هاشمی قابل کتمان نیست ولی چون آقای هاشمی برای سازندگی احساس رسالت می کرد و به همین دلیل بود که دولتش دولت سازندگی نام گرفت غفلت کرد از اینکه به آن بعد توسعه سیاسی که می تواند توسعه اقتصادی را تضمین کند بپردازد. نه تنها به نظر من کمک نکرد بلکه در بعضی جاها هم تضعیف کرد. مثلا شما مصاحبه آقای هاشمی در فردای انتخابات مجلس پنجم را که در صدا و سیما پخش شد ببینید. آقای هاشمی جناح چپ را آنجا تحقیر کرد. کارگزاران سازندگی با پشتوانه آقای هاشمی در انتخابات مجلس پنجم پا به میدان گذاشتند و یک تحولی را در انتخابات مجلس پنجم رقم زدند و در حقیقت مانع از پیروزی مطلق جناح راست در انتخابات شدند و نتیجه اش خوب بود. در مجموع مجلس پنجم مجلس خوبی بود. چرا که در آن هیچ جناحی آن قدر اکثریت نداشت که از اثبات خودش فارغ بشود. وقتی در مجلس یک اکثریتی شکل می گیرد که لازم نیست خودش را اثبات کند ممکن است که به توسعه سیاسی کمک نکند در مجلس پنجم این نبود. یعنی اکثریت مطلق از جناح راست گرفته شد. مجلس پنجم یک مجلس نسبتا پرنشاطی شد و آن به خاطر وجود جناح های رقیب هم سنگ بود. یعنی جناح اقلیت که آقای نوری در رأسش بود حدود 105 تا کرسی داشت و جناح اکثریت که آقای ناطق نوری در راسش بود حدود 115 کرسی داشت. بقیه هم یک سری نمایندگان مستقل بودند که در مجلس بودند بر اساس استدلال و نه وابستگی جناحی آرایشان شکل می گرفت. به همین دلیل مجلس پنجم مجلس زنده ای بود. در همین مجلس پنجم بود که استیضاح آقای مهاجرانی رای نیاورد. یعنی اگرچه آقای خاتمی سه سال را با مجلس پنجم سپری کرد آن مجلس مانعی برای آقای خاتمی نبود. در حالی که شکل گیریش قبل از دوم خرداد بود. فردای آن انتخابات آقای هاشمی می آید مصاحبه می کند و جناح چپ را تحقیر می کند. در حالی که جناح چپ یک پایه آن انتخابات سه قطبی بودند. جناح چپ آن موقع نتوانسته بود حتی یک لیست سی نفره در تهران بدهد چرا که مجمع روحانیون حاضر نشدند در انتخابات شرکت بکنند. ولی همان مقدار مشارکت جناح چپ خیلی به انتخابات شور داد. ولی آقای هاشمی آمد در صحبت هایش جناح چپ را تحقیر کرد گفت و گفت این جناح چپ هم که اصلا رای نداشت. درحالیکه ایشان رییس جمهور بود و باید از کسانی که یک مقدار هم به انتخابت شور داده اند تشکر می کرد. نشان می دهد که تفکر آقای هاشمی آن موقع تفکر توسعه سیاسی نبود ولی برای پیش بردن اهدافش البته حس کرده بود که نیاز به نیروهای حامی دارد و کارگزاران سازندگی را تشکیل داد این کار مثبت بود ولی به نظر نمی رسید این کار در جهت توسعه سیاسی باشد بلکه در جهت ایجاد پشتوانه برای خودش بود. بنابراین انتقادی که به آقای هاشمی وارد بود این بود که آقای هاشمی به پیشرفت کشور توجه کافی داشت به توسعه و پیشرفت کشور اهتمام ویژه داشت ولی فکر می کرد که با اقتدار خودش می خواهد این کار را انجام بدهد نه با یک اقتدار زیرساختی سیاسی. به همین دلیل مجموعه کسانی که ممکن بود کمک بکنند به ایجاد زیرساختهای سیاسی در کشور را پر و بال نداد. در دوران آقای هاشمی احزاب شکل نگرفتند الا زمانی که کارگزاران سازندگی می خواست تشکیل بشود و این اتفاق صورت گرفت یعنی برای این امر مانع نبود؛ اما ترغیب و تشویق هم نمی کرد. بنابراین آقای هاشمی را اگر به جهت کارنامه دولتش بخواهیم بسنجیم می شود گفت که در امر پیشرفت و سازندگی اهتمام خاص داشت و توفیقاتی هم بدست آورد ولی برای ایجاد زیرساخت های سیاسی که بتواند بعدها این پیشرفت را تداوم بدهد اهتمام ویژه نکرد و به لحاظ ذهنی هم شاید بعضی جاها خیلی همراه نبود ولی در مجموع آقای هاشمی پی برد به اینکه اگر بناست این کشور ساخته بشود باید توسط همه ساخته بشود. این طور نیست که یک نفر متولی ساختن بشود و بقیه بروند و کنار بنشینند اگر نیرویی در جهت سازندگی ازش استفاده نشود آن نیرو می تواند به نیروی مخرب تبدیل شود. بنابراین اگر ما می خواهیم از نیروی شهروندان برای توسعه کشور استفاده بکنیم باید آن ها را سازماندهی بکنیم و در کار واردشان بکنیم تا در جهت سازندگی کار بکنند. اگر این نیروها سازماندهی نشوند در جهت تخریب بکار می روند، نتیجه این را ما بعدها می بینیم یعنی نیروهایی که در احزاب سازماندهی نشدند، رفتند و در برخی نهادهای نظامی و امنیتی سازماندهی شدند و نقش این ها مخرب شد و نقش سازنده پیدا نکردند بنابراین بهترین کار این بود که این ها را در احزاب سازماندهی می کردیم. احزابی که قدرت حاکمیتی ویژه ای ندارند و ناگزیر هستند برای بقایشان اعتماد و رأی مردم را جلب بکنند. کسی که سعی می کند دنبال جلب آرا مردم باشد همیشه سعی می کند عملکرد بهتری هم داشته باشد. آن نهادهایی که بقایشان خیلی به رای مردم وابسته نیست تمایل به دیکتاتوری درشان بیشتر شکل می گیرد نه نهادهایی که به رای مردم وابسته هستند. -شما در آن مصاحبه تان گفته بودید که برخی از واکنش ها به آقای هاشمی واکنش های شخصی و مغرضانه بوده است که آقای عبدی را مثال زدید که به خاطر زندان بودنش احیانا چنین کرده بود. آیا این نقدی به عملکرد آن مجلس نیست که با وجود حضور ویژه احزاب در آن، برخی به صورت شخصی با عملکردشان به مجلس ضربه می زنند؟ من در حقیقت اشاره کردم به نقش اشخاص. آن اشخاص درون احزاب هم نقش آفرینی می کردند درون احزاب هم همین طور. بنابراین نقد من متوجه این بود که این جنبه های شخصی یک جایی ظهور و بروز پیدا می کرد البته محل اصلی ظهور و بروزش مطبوعات بود. مطبوعاتی که به صورت خیلی انفجاری گسترش پیدا کرده بودند، مورد توجه مردم بودند و بسیار خوانده می شدند. ما در هیچ دوره ای به اندازه دوره اصلاحات تکثر و تیراژ مطبوعاتی نداشتیم. مردم روزنامه می خواندند. البته الان مردم زیاد روزنامه نمی خوانند ولی یک تعدادی توسط اینترنت و ماهواره ها به اخبار دسترسی پیدا می کنند. آن موقع تیراژ مطبوعات دماسنج جامعه بود. الان دیگر روزنامه آن ویژگی را از دست داده است. بندۀ نوعی که یک فعال سیاسی هستم ممکن است 2 روز روزنامه نخرم یا نخوانم. بدلیل اینکه نیاز خود را از طریق اینترنت تامین می کنم. هم اینترنت اضافه شده و هم ماهواره و این امکان وجود دارد که کسی بدون خواندن روزنامه به اخبار دسترسی پیدا کند. ولی آن موقع این امکان نبود. بنابراین آن اشخاص عرصه اصلی شان در مطبوعات بود به عنوان مثال آقای گنجی که خیلی میدان داری می کرد24 در هیچ حزبی نبود. ولی در مطبوعات مرتب مقاله می نوشت و توسط مردم خوانده می شد و اثر گذار شده بود. مقدار زیادی از تضعیف آقای هاشمی توسط آقای گنجی صورت گرفت. عبدی هم در مراحل چندم بعد تر. در مجموعه آن افراد تنها کسی که در حزب مشارکت بود عبدی بود و آقای عبدی هم این انتقاد بهش وارد است که نظرات شخصی خود را در روزنامه حزب اعمال می کرد. یا بدلیل اینکه ایشان جزو شورای سر دبیری بود نقش و اثر زیادی داشت. مثلا آن موقع شورای سر دبیری روزنامه مشارکت یکی از جاهایی بود که به آقای هاشمی زیاد انتقاد می شد ولی ما مصوبه رسمی در دفتر سیاسی داشتیم که روزنامه مشارکت به آقای هاشمی بد نگوید و علیه او موضع نگیرد. این مصوبه رسمی در روزنامه نادیده گرفته می شد. کسی که باید این مصوبه را اعمال می کرد آقای عبدی بود ولی او این کار را نمی کرد. حالا ما که بر می گردیم می بینم این تاثیرات بود. آن موقع شاید ما هم بی توجهی می کردیم به این موضوع به هر حال این اتفاق افتاد است و الان که بر می گردیم می بینیم خوب بعضی جا ها بود که باید مراقبت بیشتری می کردیم. البته این که الان آقای هاشمی و اصلاح طلبان به هم رسیده اند حرکت از دو سو است. اگر تمام نهاد های انتخابی در اختیار یک جناح قرار گیرد حداکثر بیش از % 30 قدرت به آنها اختصاص پیدا نمی کند. یعنی مجموعه نهاد دولت و مجلس و شوراها و حتی خود مجلس خبرگان جدای از بخش انتخاب رهبر آن، که چهار نهاد انتخابی طبق قانون اساسی در کشور هستند. اگر یک جناح در همه این انتخابات به طور متوالی پیروز شود نهایتاً به % 30 قدرت بیشتر دست پیدا نمی کند. علتش هم این است که این نهاد ها در جایگاه واقعی شان قرار نگرفته اند. مثلا شاید قدرتمند ترین نهاد در کشور مجلس خبرگان است که می تواند قوی ترین فرد را بازخواست کند بنابراین الآن اگر یک مجلس خبرگان داشته باشیم که یک پارچه مثلاً اصلاح طلب باشند ممکن است که این ها در عمل اگر یک مصوبه هم داشته باشند نتوانند آن را اجرایی کنند به خاطر اینکه الآن دیگر مثل اوایل انقلاب نیست که نهاد های دیگر مثل نهاد های نظامی .اطلاعاتی ودیگر نهاد ها تسلیم باشند در برابر رأیی که یک نهاد قانونی می دهد. -به نظر می رسد این برخوردی که با اصلاح طلبان شد نه به آن شدت که انجام گرفت ولی تا حد زیادی قابل پیش بینی بود که نهاد های غیر دمکراتیک در برابر خواست اصلاح طلبان بایستند و این ضرورت بسط اصلاحات در خارج از حاکمیت و قدرت سیاسی رسمی را روشن می کند در حالیکه شاید آنطور که باید به این حوزه توجه شود، نشد و آن زیر ساخت هایی که با رفتن و واگذاری قدرت توسط اصلاح طلبان هم چنان پایدار بماند، مثل اینترنت، آنطور که باید گسترش نیافت. نسبتاً شد. آن موقع اینتر نت کلاً یک تکنولوژی جدید بود که در همه جهان در حال توسعه بود. یعنی این جور نبود که زیر ساخت های اینتر نتی عقب تر از نیاز های جامعه باشد. مردم هنوز با اینترنت آشنا نبودند و این نیاز که منجر به ایجاد زیر ساخت ها است وجود نداشت. - حرف من این است که به عنوان فرصت اصلاح طلبی به اینترنت توجه نشد. اینترنت یک پدیده نو بود که حتی خود اصلاح طلبان هم کاملا با آن آشنایی نداشتند. -دقیقاً بحث همین جاست که به ظرفیت های اصلاح طلبی خارج از حاکمیت توجه می شد یا نه ؟ یکی از مشکلاتی که در تجربه هایمان داشتیم و همیشه از این بابت ضربه خوردیم پیروزی های زودرس بود. هم انقلاب اسلامی خیلی زود به پیروزی رسید یعنی زمانی که به پیروزی رسید انقلابیون آمادگی لازم برای اداره کشور را نداشتند به همین دلیل آزمون و خطا زیاد در اوایل انقلاب اتفاق افتاد. در دوره اصلاحات هم حقیقت این است که آن مجموعه که به عنوان حامیان آقای خاتمی وارد عرصه انتخابات شدند انتظارشان پیروزی در انتخابات نبود و توقع آنها کسب یک حدی از رأی بود تا آن را پشتوانه تشکیل حزب کنند تا بعد بتوانند وارد عرصه رقابت شده و در انتخابات بعد تر دولت را بدست بگیرند. ولی به صورت ناگهانی پیروزی در انتخابات نصیب آنها شد. بنابراین آقای خاتمی و همین طور حامیان ایشان از این پیروزی غافلگیر شدند. کما اینکه حاکمیت هم غافلگیر شد. همه غافلگیر شدند و این غافلگیری به معنای عدم آمادگی برای در دست گرفتن دولت و قدرت بود. - همان طور که قبلاً اشاره کردید انتخابات مجلس ششم بسیار پرشور و با مشارکت گسترده مردم برگزار شد و این شور هم گذرا و کاذب نبود بلکه معلول آگاهی سیاسی و در راستای خواسته های آنها بود و این امر باعث پشت گرمی نمایندگان و افزایش قدرت و ظرفیت های آنان بود. حال در بحث تحصن مجلس ششم سوال این جاست که آیا مجلس ششم از ظرفیت بالای خود کمال استفاده را برد یا عملکردش ناقص بود؟ این سوال را به همراه این نکته در نظر بگیریم که جناح چپ تجربه رد صلاحیت گسترده را در مجلس چهارم یا همین طور انتخابات میان دوره ای استان گلستان داشت و مشخص بود که اصلاح طلبان با چنین برخوردی مواجه خواهند شد. آیا این تجارب باعث نشد که استراتژی مناسب با این برخورد ها اتخاذ شود تا نگذارد کار به این جا بکشد؟ البته تا حدی بله . شاید ما در مجلس ششم پیش بینی می کردیم که 15 - 10 نفر از چهره های اصلی رد صلاحیت شوند و ما نظرمان این بود که اگر این 15 - 10 نفر رد صلاحیت شوند قابل تحمل است و ما نمی توانستیم مانع این رد صلاحیتها شویم. همان طور که اعتراض ما در رد صلاحیت های استان گلستان به جایی نرسید به خاطر اینکه شورای نگهبان اختیاردار بود و می توانست تصیمیم بگیرد و این کار را می کرد و شاید می شد در آن موقع مقاومت هایی کرد ولی این مقاومت ها چشم انداز روشنی نداشت مثلاً اینکه تفسیر ما از قانون این بود که شورای نگهبان حق ندارد ابتدائاً کسی رارد صلاحیت کند. شورای نگهبان حق دارد به شکایت کسانی که در مرحله اول توسط هئیت های اجرایی رد صلاحیت شده اند رسیدگی و آنهایی را که به نا حق رد صلاحیت شده اند تأیید کند و حق رد صلاحیت ابتدایی ندارد. منتها با تفسیر نظارت استصوابی این را دگرگون کردند نظر ما این بود که طبق قانون اساسی حد شورای نگهبان این است که به شکایت های مرحله اول رسیدگی کند و بر روی این می شد پافشاری کرد ولی نتیجه آن توفیقی در برنداشت به خصوص که دولت قصد این را نداشت که با نهاد های دیگر مثل شورای نگهبان در گیر شود و نتیجه این پافشاری این بود که ما در مقابل دولت قرار بگیریم و در آن شرایط اگر دولت و مجلس در برابر هم قرار می گرفتد. هیچ چیز برای هیچ کس باقی نمی ماند. بنابراین به نفع و مصلحت نبود که این کار صورت بگیرد. به همین دلیل می شد پیش بینی کرد که در انتخابات مجلس هفتم چنین رد صلاحیت گسترده ای صورت بگیرد. در آن زمان تنها ابزار ما افکار عمومی بود. امکان دیگری در اختیار نداشتیم. به همین دلیل سعی کردیم از افکار عمومی استفاده کنیم برای اعمال فشار. تحصن در واقع استفاده از فشار افکار عمومی بر شورای نگهبان بود. ولی آن تحصن به نتیجه عینی اش که تجدید نظر شورای نگهبان باشد نرسید. البته یک تعداد کمی حدود20-19 نفری را تایید کردند ولی کافی نبود که بشود گفت توفیقی برای متحصنین بوده است. آن موقع فشار از طرف مردم بر روی نمایندگان زیاد بود که شما چرا هیچ کاری نمی کنید. خوب نماینده ها در آخرین فرصتشان احساس کردند که باید یک تحصن انجام دهند تا حداقل صدای مظلومیتشان را در فضای عمومی و در تاریخ طنین انداز بکنند و به نظر من تحصن اگرچه به خواسته مشخص خودش در آن زمان نرسید ولی اثر تاریخی خودش را گذاشت. یعنی اگر اصلاح طلبان به خاطر رد صلاحیت گسترده شورای نگهبان متحمل خسارت سیاسی شدند جناح مقابل هم به اندازه اقدام خودش خسارت سیاسی پرداخت کرد. هزینه ای که بر دوش آن ها گذاشته شد هزینه سنگینی بود. آن ها دارند هنوز تاوان آن را می دهند. آن ها یک نهادی بودند که این طور زیر سوال نرفته بودند با این اقدام زیر سوال رفتند. به نظر من کارنامه تحصن کارنامه شکست خورده ای نیست اگرچه به خواسته های خودش نرسید. -بعد چطور از تمام ظرفیت اصلاح طلب های مجلس نتوانستید استفاده بکنید؟ اصلاح طلب ها یک طیف بودند. همه مثل هم نبودند درست است که در انتخابات، حزب مشارکت یپروز انتخابات بود و توانست بزرگترین فراکسیون را در مجلس تشکیل بدهد ولی سابقۀ فعالیت جبهه مشارکت یک سال بیشتر نبود یعنی یک حزب قدیمی نبود که تمام اجزائش به تدریج شکل گرفته باشند و در حقیقت بیشتر بر اساس یک فراخوان حزب مشارکت تاسیس شد؛ نه براساس عضویابی و آموزش حزبی. به همین دلیل انسجام درونی در درون مشارکت به اندازه یک حزب نبود؛ چه برسد به خارج از آن. فراکسیون مشارکت 135 نفر از نمایندگان مجلس را در عضویت داشت که این ها اکثریت مطلق نمایندگان نبودند و تا 215 نفری که عضو فراکسیون دوم خرداد بودند یک فاصله 80 تایی وجود داشت. یعنی 80 نماینده اصلاح طلب در مجلس ششم بودند که این ها عضو فراکسیون مشارکت نبودند. شاید 10 - 12 نفر از این ها عضو فراکسیون مجاهدین انقلاب بودند یعنی مجموعش به زحمت به نصف می رسید بنابراین این طور نبود که یک اکثریتی باشد که هر اراده ای می کند محقق شود. ما مجبور بودیم برای کسب اکثریت در مجلس با بقیه اصلاح طلبانی که در فراکسیون مشارکت نبودند هم لابی بکنیم در این لابی ها گاهی مجبور می شدیم از بعضی از خواسته هایمان عدول کنیم تا به توافق برسیم و البته این به نظر من کار درستی بود و باید این کار صورت می گرفت. به همین دلیل است که ما از همه ظرفیت ها نتوانستیم استفاده کنیم چون همه نمایندگان، حتی نمایندگان عضو فراکسیون دوم خرداد، ظرفیت صددرصدی اصلاح طلبی نداشتند. ]]> tag:gollejeh.ir,2012://1.278 2012-03-07T02:35:36Z 2012-03-07T04:46:36Z

به گزارش شبکه ایران- علی شکوری‌راد، عضو جبهه مشارکت به اتهام تبلیغ علیه نظام و انتشار مطالب خلاف واقع با حکم دادگاه انقلاب تهران به چهارسال حبس و 10 سال تبعید و 10 سال محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی محکوم شد...

علي شكوري راد www.gollejeh.com به گزارش شبکه ایران- علی شکوری‌راد، عضو جبهه مشارکت به اتهام تبلیغ علیه نظام و انتشار مطالب خلاف واقع با حکم دادگاه انقلاب تهران به چهارسال حبس و 10 سال تبعید و 10 سال محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی محکوم شد خبر فوق روز گذشته در پایگاه اطلاع رسانی روزنامه ایران منتشر شد و پس از آن در برخی سایت های خبری دیگر نیز بازنشر شد. همانطور که از متن خبر بر می آید تنظیم کنندۀ خبر صاحب اطلاع و دارای دانش حقوقی بوده است ولی چرا خبر را تحریف کرده است هنوز کاملاً برایم روشن نیست. در این خبر عناوین شش گانه اتهامات من به دو مورد تقلیل داده شده که از دو مورد ذکر شده نیز مورد دوم در زمرۀ اتهامات من نبوده و پروندۀ من اساساً فاقد شاکی خصوصی است. احتمال می دهم دست اندکاران پرونده، خود در تنظیم این خبر نقش داشته باشند بنابراین می توانم حدس هایی برای انگیزۀ آنها از این کار داشته باشم ولی فعلاً به آن نمی پردازم. این احتمال هم مطرح است که در جریان دعوای بین هواداران دولت و قوه قضائیه این تبدلات انجام شده باشد. به هر حال ناگزیرم توضیحاتی بدهم. آخرین جلسۀ دادگاه من روز 90/7/27 برگزار شد و بنده قسمت دوم و آخرین بخش لایحۀ دفاعیه ام را تقدیم دادگاه کردم و وکلای من نیز لایحۀ دفاعیه خود را در محضر دادگاه قرائت کردند. در تاریخ سوم بهمن ماه اخطاریه زیر به درب منزل فرستاده شد. ]]> برگ اخطاریه اخطار شونده: آقای علی شکوری راد محل حضور: دادگاه انقلاب اسلامی تهران - شعبۀ 26 وقت حضور: بیست روز پس از رویت ساعت: وقت اداری علت حضور: بدین وسیله مدلول دادنامۀ شمارۀ 90/446 موضوع پروندۀ اتهامی کلاسۀ 89/18248/ط د که به اتهام اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت عمومی، فعالیت تبلیغی علیه نظام، توهین به رهبری، توهین به رئیس جمهوری، توهین به دبیر شورای نگهبان، توهین به دادستان کل کشور به 4 سال و 6 ماه حبس و شلاق و محرومیت از فعالیت های سیاسی محکوم شده اید به شما ابلاغ می شود. ظرف بیست روز پس از رویت مهلت قانونی برای اعتراض می باشد. در صورت تمایل به دفتر شعبه مراجعه و از رأی صادره استنساخ فرمائید. مدیر دفتر شعبۀ 26 دادگاه - 27/10/90 فرزندم که این اخطاریه به او تحویل شد همان هنگام در پشت نسخۀ دوم این متن را نوشته و امضاء کرده بود: "مدیر محترم دفتر شعبۀ 26 دادگاه انقلاب پدرم گفته است طبق تبصرۀ مادۀ 213 قانون آئین دادرسی کیفری باید یک نسخه از دادنامه به او ابلاغ شود و با توجه به همین تبصره این برگه فاقد مشخصات دادنامه است. لذا تقاضا دارد دادنامه به او ابلاغ گردد تا پدرم بر اساس آن اقدام نماید. مفاد ابلاغ رأی قانون آئین دادرسی کیفری جهت ملاحظه پیوست این برگه می گردد." وی تصویر مواد قانی مربوط به ابلاغ رأی را ضمیمه نسخۀ دوم کرده بود. با این حال بنده در تاریخ 90/11/23 نامۀ زیر را برای مدیر دفتر دادگاه نوشته و از طریق پست پیشتاز به دفتر دادگاه ارسال کردم. البته یک نسخه از آن را همان روز توسط فرزندم برای مدیر دفتر دادگاه فرستادم که وی پس ازمطالعه و ظاهراً مشورت با قاضی دادگاه از قبول آن امتناع کرد. بسمه تعالی 1390/11/23 مدیر محترم دفتر شعبۀ 26 دادگاه انقلاب تهران باسلام و احترام همانطور که می دانید سومین و درحقیقت آخرین جلسۀ دادگاه اینجانب، موضوع پروندۀ کلاسۀ 89/18248/ط د، در تاریخ 1/8/90 در محل آن دادگاه برگزار گردید و بخش آخر دفاعیۀ اینجانب و نیز دفاعیۀ وکلایم تقدیم دادگاه محترم گردید. اخیراً و در تاریخ 3/11/90 اطلاعیه ای مندرج در برگ اخطاریه با امضای آن جناب به درب منزل فرستاده شده و تحویل فرزندم گردیده است که در آن وقت حضور بیست روز پس از رویت ذکر شده است اما در قسمت علت حضور، مدلول دادنامۀ شمارۀ 90/446 که مشخص نگردیده است در چه تاریخی صادر شده است بطور خلاصه و در چند سطر آمده ولی در آن دلایل و مستندات رأی و حتی کمیت کامل مجازات های تعیین شده مندرج نیست. با این حال در سطر پایانی آن، تحویل همین برگه به منزلۀ ابلاغ دادنامه تلقی و مهلت اعتراض" بیست روز پس از رویت" ذکر گردیده و در ادامۀ آن آمده است که " در صورت تمایل به دفتر شعبه مراجعه و از رأی صادره استنساخ فرمائید." در هنگام تسلیم برگۀ اخطاریه فوق الذکر، فرزندم در پشت نسخۀ بازگشتی به دفتر مرقوم نموده است که آن برگه با تبصرۀ ماده 213 قانون آئین دادرسی کیفری که مقرر می دارد دادنامه باید دارای چه کیفیتی باشد منطبق نیست و تقاضا نموده بود که یک نسخه از "دادنامه" به اینجانب ابلاغ گردد تا پس از اطلاع از مفاد کامل آن، اقدام لازم را انجام دهم که لابد ملاحظه فرموده اید. با این وجود هنوز اقدامی در این مورد از جانب آن دفتر صورت نگرفته است و نمی دانم اساساً آن دفتر چرا بجای ابلاغ دادنامه مبادرت به صدور اخطاریه ای نموده است که صدور آن توجیه قانونی ندارد و فاقد کیفیت معتبر می باشد. همانطور که در بخش اول دفاعیه ام ذکر کرده ام اساس داعیه من این است که چرا در این کشور قانون پاس داشته نمی شود و چرا متولیان اجرای قانون به آن بی توجهی می کنند و یا بطور غریبی آن را به نفع و بر اساس تمایل خود تفسیر می کنند. در تمام مراحل بازپرسی، بازداشت، بازجوئی و دادگاه از حقوق قانونی ملت و خودم دفاع و بر استیفای آنها تأکید کرده ام. این پافشاری برای من پر هزینه بوده است اما از آن پشیمان نیستم. اکنون نیز تأکید می کنم که قانوناً یک نسخه از دادنامۀ صادره باید تسلیم اینجانب گردد. این موضوع نه تنها تصریح قانونی دارد بلکه کاملاً بدیهی و عقلانیست و امتناع از آن توسط آن دفتر مورد اعتراض من است. دلایل قانونی این ادعایم به شرح زیر هستند. تبصرۀ مادۀ 213 قانون آئین دادرسی کیفری: پس ازانشاي رأي ، دادنامه بايد ظرف سه روز پاكنويس و بانام خداوند متعال شروع و نكات زير در آن تصريح و سپس به طرفين ابلاغ گردد. الف - شماره دادنامه با ذكر تاريخ و شماره پرونده ب - مشخصات دادگاه رسيدگي كننده و قاضي آن . ج - مشخصات طرفين دعوا د - دلايل ومستندات راي . ه - ماهيت راي و مواد قانوني كه راي مستند به آن مي باشد. بخشنامه شماره 1131/79/1- 2/8/79 رئیس قوه قضائيه: نظر به اينكه برابر ماده (213) قانون آيين دادرسي دادگاه‌هاي عمومي‌و انقلاب در امور كيفري و ماده (300) قانون آيين دادرسي دادگاه‌هاي عمومي‌و انقلاب در امور مدني رأي دادگاه پس از ثبت دادنامه بايد وفق موازين قانوني به طرفين و اصحاب دعوي ( اعم از شاكي و متهم و يا مدعي و محكوم عليه و يا قائم مقام قانوني آنها ) ابلاغ گردد و برابر ماده (302) قانون اخير ، هيچ حكم يا قراري را نمي‌توان اجرانمود مگر اينكه به صورت حضوري يا به صورت دادنامه يا رونوشت گواهي شدۀ آن به طرفين يا وكيل آنان ابلاغ شده باشد و از آنجا كه...(خلاصه شده است)... و چون حسب گزارش‌هاي رسيده بعضي از مراجع قضايي از ابلاغ حكم يا ارسال رونوشت آن به سازمان‌هاي شاكي خودداري مي‌نمايند كه اين امر خلاف قانون بوده و مؤكّداً متذكر مي‌گردد كه دادگاه‌ها پس از صدور رأي و ثبت دادنامه ، آن را براساس موازين قانوني به طرفين و از جمله سازمان‌هاي شاكي ابلاغ نمايند. رؤساي حوزه‌هاي قضايي، ناظر به حسن اجراي اين بخشنامه مي‌باشند و در صورت وقوع تخلّف، مراتب را گزارش نمايند. سيد محمود هاشمي‌شاهرودي- رئيس قوه قضائيه ضمناً با ملاحظۀ نظریه ادارۀ کل امور حقوقی قوۀ قضائیه به شمارۀ 9804/7 مورخ 26/11/1382 که در آن آمده است: " نظر به اینکه منظور از ابلاغ دادنامه به طرفین استحضار آنها از مدلول رأی می باشد. لذا چنانچه رأی دادگاه جزائی به متداعیین در دادگاه و یا دفتر دادگاه ابلاغ گردد این ابلاغ واقعی است و ابلاغ مجدد آن مورد ندارد." نکته ای وجود دارد که، چنانچه استناد آن دفتر در امتناع از ابلاغ دادنامه به آن نظریه باشد، مورد غفلت واقع شده است و آن اینکه اگر ابلاغ حضوری در دادگاه و یا د فتر دادگاه صورت بگیرد واقعی است که اطلاعیه ارسال شده به درب منزل از طرف آن دفتر فاقد چنین وجهی می باشد. علاوه بر این، نظریه دفتر حقوقی دلالت بر "ابلاغ واقعی" دارد و نه "ابلاغ قانونی" و آنان که باید بدانند، می دانند که بین این دو، تفاوت بسیار حقوقی وجود دارد. همچنین تکملۀ " ابلاغ مجدد آن مورد ندارد" یک تعبیر عامیانه و اخلاقی بوده و فاقد مفهوم حقوقی است و مشخص نمی کند که اگر طرفین دعوا رونوشت دادنامه را مطالبه کردند تکلیف چیست. البته در متن قانون( مادۀ 216 ق آ د ک)، ابلاغ رأی توسط قاضی و به صورت حضوری مورد اشاره قرار گرفته است و گفته شده است چنانچه قاضی چنین کند تسلیم رونوشت دادنامه به طرفین بلامانع است. قانون در حقیقت اجازه داده است که رونوشت حکم پس از ابلاغ حضوری توسط قاضی به طرفین داده شود چرا که پیش از آن در مادۀ 215 گفته بود: " پيش از امضاي دادنامه ، تسليم رونوشت آن ممنوع است." یعنی ابلاغ حضوری را به منزلۀ امضای آن تلقی کرده است و به هیچ وجه نخواسته است حق قانونی داشتن یک نسخه از دادنامه را از طرفین سلب نماید. علاوه بر این، نظریه دفتر حقوقی نباید و نمی تواند مغایر قانون مصرح و ناقض بخشنامۀ رسمی فوق الذکر قوۀ قضائیه باشد. با تفاصیل فوق اینجانب درخواست دارم یک نسخه از دادنامۀ صادره رسماً به اینجانب ابلاغ گردد. بدیهی است پس از ابلاغ قانونی دادنامه، مهلت قانونی ثبت اعتراض ملحوظ خواهد بود. با تشکر علی شکوری راد البته در این فاصله گفتگوهایی با واسطه و بی واسطه با قاضی پرونده آقای پیرعباسی داشتم و از محتوای حکمی که او برایم صادر کرده بود مطلع شدم. ولی از آنجا که دادنامه تا کنون رسماً به من ابلاغ نشده است از انتشار خبر آن ممانعت کرده ام و صرفاً یک بار در پایان یادداشتم با عنوان "حرف های داود" به محتوای اجمالی حکم که شامل زندان، تبعید، محرومیت وشلاق است و سنگین بودن آن اشاره کرده بودم. آنچه در خبر سایت روزنامۀ ایران آمده است خفیف تر از آن است که در اخطاریه فوق آمده در حالی که آنچه در آنجا درج شده هنوز همۀ مجازاتی نیست که قاضی با انصاف(!) برای اتهامات بی اساس من در نظر گرفته است. به هر حال من هنوز منتظر ابلاغ دادنامه هستم. مکاتبات و رخدادهای دیگری نیز در این فاصلۀ زمانی وجود داشته است که عندالاقتضاء به آنها خواهم پرداخت. نکات حقوقی بسیاری در جریان پروندۀ من وجود دارد که در دفاعیاتم به آنها پرداخته ام. من فکر می کنم اگر هر شهروندی و در اینجا متهمی به حقوق قانونی خود آشنا باشد و بر سر استیفای آنها پافشاری کند اوضاع بتدریج درست می شود. متن خبری که دیروز سایت روزنامه ایران منتشر کرده است به شرح زیر است با حکم دادگاه انقلاب تهران؛ شکوری‌راد به حبس، تبعید و محرومیت محکوم شد عضو جبهه مشارکت به اتهام تبلیغ علیه نظام و انتشار مطالب خلاف واقع با حکم دادگاه انقلاب تهران به چهارسال حبس، 10 سال تبعید و 10 سال محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی محکوم شد. به گزارش شبکه ایران- علی شکوری‌راد، عضو جبهه مشارکت به اتهام تبلیغ علیه نظام و انتشار مطالب خلاف واقع با حکم دادگاه انقلاب تهران به چهارسال حبس و 10 سال تبعید و 10 سال محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی محکوم شد. بر اساس این گزارش، روز 18 آذر سال 89 مدعی‌العموم در پی انتشار اظهارات علی شکوری‌راد در برخی از سایت‌ها از جمله بی‌بی‌سی فارسی زبان و انتساب مطالب وی به رئیس قوه قضائیه به اتهام تبلیغ علیه نظام و انتشار مطالب خلاف واقع شکایتی را تسلیم دادسرای عمومی و انقلاب تهران کرد. بازپرس پرونده پس از تحقیق و بازجویی از نامبرده با تشدید قرار قانونی او را به زندان فرستاد. چندی قبل محاکمه شکوری‌راد در شعبه 26 دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی یحیی پیر عباسی و با حضور نماینده دادستان تهران، شکوری و وکیل مدافع وی برگزار شد. نماینده دادستان با قرائت کیفرخواست عناوین اتهامی او را برشمرد و مجازات وی را خواستار شد. متهم و وکیل مدافع نامبرده از اتهامات وارده از خود دفاع کردند. دادگاه به استناد دلایل و مستندات پرونده و دفاعیات متهم، او را مجرم شناخت و به چهار سال حبس تعزیری 10 سال محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی و 10 سال تبعید محکوم کرد. حکم صادره دادگاه به متهم و وکیل مدافع وی ابلاغ شد. گفتنی است، شکوری‌راد با سپردن وثیقه به مرجع قضایی آزاد است. پایان مطلب/ ]]> tag:gollejeh.ir,2012://1.277 2012-03-02T23:06:36Z 2012-03-03T04:51:49Z

حضور خاتمی در پای صندوق رأی مجلس نهم و رأیی که او به صندوق انداخت برای غالب اصلاح طلبان و هواداران جنبش سبز غیر منتظره و تکان دهنده بود. بخصوص برای کسی مانند من که حداقل دوبار و آخرین بار...

علي شكوري راد www.gollejeh.com حضور خاتمی در پای صندوق رأی مجلس نهم و رأیی که او به صندوق انداخت برای غالب اصلاح طلبان و هواداران جنبش سبز غیر منتظره و تکان دهنده بود. بخصوص برای کسی مانند من که حداقل دوبار و آخرین بار همین دوهفته پیش حضوراً از او در این مورد پرسش کردم و در هر دو بار ایشان تأکید کرد که قصد شرکت در انتخابات را ندارد و البته هر دوبار هم از اینکه گفته شود او انتخابات را تحریم کرده است اظهار ناخشنودی می کرد و پروا داشت. اغلب دوستان اصلاح طلب این موضع او را قبول داشتند و می ستودند. با این حال همه هم نظر نبودند. کسانی نیز بودند که در دو جهت متضاد ترجیح می دادند که او انتخابات را تحریم کند و یا در آن شرکت کند. اینها دراقلیت بودند. هنر خاتمی این بود که در غیاب مهندس موسوی و کروبی تا آنجا که امکان داشت خلاء وجودی آنها را پر کرده و اتحاد و انسجام خوبی را در بین مجموعۀ اصلاح طلبان و بطوروسیع تر جنبش سبز پدید آورده بود. اگر در انتخابات شرکت نمی کرد او قهرمان و پیروز بی بدیل انتخابات بود. خاتمی این بار نیز نخواست یا نتوانست قهرمان باشد. پیش از نیز بارها او را تجربه کرده بودیم. هنگامی که در قبال مانع تراشیهای نهادهای تحت امر رهبری گفته بود برای بار دوم نامزد نخواهد شد، و لی نهایتاً شد. گفته بود اگر قوانین دو قلوی اختیارات رئیس جمهور و اصلاح قانون انتخابات تصویب نشود استعفا خواهد داد، ولی نداد و یا اینکه گفته بود زیر بار برگزاری انتخابات مجلس هفتم با آنهمه رد صلاحیت ها نخواهد رفت، ولی رفت. او هیچ بار نخواست و یا نتوانست کوتاه نیاید و قهرمان باشد. با این حال در آستانۀ انتخابات دهم ریاست جمهوری همه بالاتفاق به او که حاضر نبود نامزد انتخابات شود فشار می آوردند که به میدان بیاید و نامزد شود. او نمی پذیرفت و نمی خواست قهرمان این میدان باشد. ترجیح می داد مهندس موسوی به میدان بیاید. گفته بود اگر موسوی نیاید خواهد آمد ولی همه به او فشار می آوردند تا خودش به میدان بیاید. یادم هست یکبار که به عنوان یک هوادار به ملاقات او رفته بودم تا به سهم خود از او دعوت کنم تا به میدان بیاید برای اینکه او را مجاب کنم گفتم ظرفیت و مقبولیت مورد اجماع امروز شما در بین اصلاح طلبان برای نامزدی در انتخابات، اتفاقاً بر می گردد به همان مواردی که در گذشته بر خلاف نظر آنها کوتاه آمده اید و همین موارد بالا را مثال زدم و گفتم اگر شما در هر یک از این موارد آن کاری را که غالب اصلاح طلبان از شما انتظار داشتند انجام داده بودید، قهرمان می شدید ولی دیگر امروز نمی توانستید امید انتخاباتی آنها برای اصلاح امور و تغییر اوضاع باشید. او پس از چندی در نهایت نامزدی در انتخابات را پذیرفت. اما وقتی مهندس موسوی علی رغم حضور او به صحنه آمد و نامزدی خود را اعلام کرد براحتی و بر خلاف نظر هوادارانش انصراف داد و بار دیگر آنها را نا امید کرد. چند ماهی بیشتر طول نکشید تا معلوم شود انصراف آن روز خاتمی که در آن زمان باب میل حاکمان نیز بود تصمیم درستی بود. اکنون کمتر کسی است که در بارۀ آن به خاتمی خرده بگیرد ولی آن روز هم، او قهرمان شناخته نمی شد. نه ماه نمی گذرد از آن روزی که خاتمی برای شرکت در انتخابات شرط گذاشت. سیل اعتراضات ازهر سو بلند شد که مگر می خواهید در انتخابات شرکت کنید که برای آن شرط گذاشته اید. خاتمی صبورانه ایستاد تا کم کم همۀ آنهائی که به او اعتراض کرده بودند و بعضاً ناسزا هم گفته بودند متوجه شدند که حرف خاتمی درست است. البته متأسفانه این گروه اخیر این مطلب را بیشتر از انبوه ناسزا هایی که کیهان و کیهانیان بر سر خاتمی باریدند، دریافتند. بدیهیست یک اصلاح طلب و کسی که منشور جنبش سبز را پذیرفته است باید شرکت در انتخابات برایش اصل باشد نه عدم شرکت، ولی احساس کار خودش را می کرد. تا پیش از آنکه خبر رآی دادن خاتمی در ساعت چهار بعد از ظهر روز انتخابات منتشر شود خاتمی یک قهرمان شناخته می شد. زیر سایه حرکت او اصلاح طلبان و هواداران جنبش سبز به بیشترین حد ممکن از انسجام دست یافته و حرکت هماهنگی را انجام داده اند. علم اصلاح طلبان در انتخابات افراشته نشده و جبهۀ اصولگرایان به تعبیر آقای مهدوی کنی به سیزده جبهه تقسیم شده اند. اینها بقوت خود باقی هستند و خللی در آنها ایجاد نشده است. من هیچ خبری از اینکه چرا خاتمی به پای صندوق رأی رفت ندارم ولی مطمئن هستم عامل آن خوف بوده است. خوف از اینکه مبادا رأی ندادن او آب به آسیاب کسانی بریزد که با تمام قوا تمام روزنه های اصلاح را مسدود می کنند. کسانی که نانشان در انباشتن کینه و دوری دلهاست. مگر نه اینست که کم هزینه ترین راه اصلاح امور کشور این است که حاکمان خود به آن رو بیاورند. من نمی دانم اگر موسوی بود چگونه عمل می کرد. شاید گونه ای دیگر! اما مطمئن هستم اگر فرصتی دست دهد تا نظر او را بپرسند خاتمی را تخطئه نخواهد کرد. چرا که او بین خوف و ترس تفاوت قائل است. خوف از جنس تقوی و شجاعت است و ترس در مقابل آن. من یتق الله یجعل له مخرجا و یرزقه من حیث لا یحتسب. کسی که تقوای خدا را پیشه کند خداوند راه برون رفت از بحران و سختی را برای او فراهم می کند و از جائی به او روزی و گشایش می دهد که در حساب او نمی آمده است. شاید لازم باشد چند ماهی صبر کنیم تا حکمت رأی دادن غیرمنتظرۀ خاتمی را دریابیم. نباید اشتباه و خود زنی کنیم. فقط باید قدری صبر کنیم. tag:gollejeh.ir,2012://1.276 2012-02-03T15:57:58Z 2012-02-03T16:30:49Z

یازدهم بهمن روز تولد من در سال چهل شمسی است. امسال پنجاه سالم شد. در خانواده ما رسم این است که برای پنجاه سالگی جشن تولد می گیرند. صدیقه و بچه ها شب گذشته برای من جشن گرفته و...

علي شكوري راد www.gollejeh.com ]]> tag:gollejeh.ir,2012://1.275 2012-01-26T20:50:29Z 2012-01-26T20:53:58Z

دوشنبه ای که گذشت مسعود باستانی که در حال گذراندن محکومیت شش سال حبس خود در زندان رجائی شهر کرج است در بیمارستان سینا که محل کار من است بستری شد. سه شنبه تعطیل بود و من چهارشنبه موفق شدم...

علي شكوري راد www.gollejeh.com دوشنبه ای که گذشت مسعود باستانی که در حال گذراندن محکومیت شش سال حبس خود در زندان رجائی شهر کرج است در بیمارستان سینا که محل کار من است بستری شد. سه شنبه تعطیل بود و من چهارشنبه موفق شدم به دیدنش بروم. سابقۀ آشنائی حضوری با او نداشتم ولی طبعاً دورا دور همدیگر را می شناختیم، بخصوص آنکه شنیده بودم در زندان با داود سلیمانی هم اطاق است و رابطۀ خوبی بین آنها برقرار است. همین خود بخود ما را به هم نزدیک می کرد. دوستی من و داود با هم ویژه و استثنائی ست. آشنائی ما در دوران دانشجوئی و در دفتر تحکیم وحدت بود. داود نمایندۀ انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اهواز و من نماینده انجمن اسلامی دانشگاه تهران بودم. داود پس از چند سال به عضویت شورای مرکزی تحکیم انتخاب شد و به دانشگاه ما منتقل شد و کارشناسی ارشد و دکتری را در همین دانشگاه خواند و در همین دانشگاه به عضویت هیأت علمی دانشکده الهیات درآمد. در تمام فراز و نشیب های فعالیت سیاسی در دفتر تحکیم، چه زمانی که هر دو عضو شورای عمومی بودیم و چه زمانی که هر دو عضو شورای مرکزی بودیم، چه در جبهه زمانی که در هویزه با هم بودیم و خبر شهادت برادرش را به او دادند، چه در مدتی که هر دو عضو شورای هماهنگی گروههای خط امام بودیم، چه زمانی که هردو عضو موسس و شورای مرکزی جبهۀ مشارکت بودیم و چه در دورا ن نمایندگی مجلس ششم که با هم بودیم بطورغریبی همیشه نظراتمان مشابه هم بود. از جمله در بحران هایی که در دفتر تحکیم بوجود آمد نظرات ما کاملاً به هم شبیه بود. همکاری و همراهی سیاسی طولانی مدت ما موجب ارتباط عاطفی قوی بین ما بوده است تا اینکه پس از انتخابات داود به ناحق به زندان افتاد و تا دو سال که به او مرخصی داده نشد ما همدیگر را ندیدیم. در ضمن مباحث دفتر سیاسی یا شورای مرکزی مشارکت تقریباً همیشه در یک طرف بحث قرار می گرفتیم الا یک مورد که نظرات ما در مقابل هم قرار گرفت و آن هم زمانی بود که تلویزیون فارسی بی بی سی تازه راه اندازی شده بود. در جبهۀ مشارکت، از قبل، مصوبه ای داشتیم که با رسانه های فارسی زبان بیگانه مصاحبه نکنیم. البته با صدا و سیما هم بخاطر سیاست های ناعادلانه و غرض ورزانۀ خبری مصاحبه نمی کردیم. مصوبۀ آن بر می گشت به شورای هماهنگی گروههای خط امام که در ابتدای آغاز بکار مجلس ششم چنین تصمیمی گرفت. هر کدام این تصمیمات دلایل خاص خود را داشت. اما تلویزیون فارسی بی بی سی پدیده جدیدی بود. حرفه ای کار می کرد و در مدت کم مخاطبین بسیاری را از طبقۀ متوسط جامعه جذب کرده بود. از نظر من غیبت ما اصلاح طلبان در این رسانه در حالی که کاملاً در بایکوت خبری صدا و سیما نیز بودیم موجب می شد که در فضای رسانه های تلویزیونی که بسیار پر مخاطب تر از روزنامه ها و سایت های خبری اینترنتی هستند صدای حامیان حاکمیت از یک سو و مخالفان نظام از سوی دیگر شنیده شود اما صدای منتقدان حاکمیت شنیده نشود. داود با این نظر من موافق نبود و در آن جلسه هم رأی نداد اما در آن جلسه تلویزیون فارسی بی بی سی از مصوبۀ قبلی مستثنی شد. با این وجود در جبهۀ مشارکت کسی از این مصوبه استفاده نکرد تا پس از انتخابات سال 88 که شرایط بگونه ای رقم خورد که دیگر چاره ای جز این نبود که در برابر انبوه خبر های یک سویه ای که توسط صدا و سیما منتشر می شد از امکانی که آن رسانۀ تلویزیونی فراهم کرده بود استفاده شود. بعدها در این مورد بسیار مورد بازجوئی قرار گرفتم که شرح آن مجال دیگری می طلبد. گفتم دوستی مشترک من و مسعود با داود ما را به هم نزدیک کرده بود. وقتی برای اولین بار همدیگر را دیدیم یکدیگر را در آغوش کشیدیم و وقتی کنار هم نشستیم گوئی سالهاست همدیگر را می شناسیم. مسعود برایم توضیح داد که چه اندازه داود در مورد من با او صحبت کرده است. مواضع من در مورد اختلافات درونی دفتر تحکیم در اواخر دوران اصلاحات مورد پسند بسیاری از جوانهای دانشجو نبود و قهراً مسعود هم باید همان طور می بود، ولی نبود. معلوم بود صحبت های داود اثر گذاشته است. مسعود دارای دو مشکل گوارشی و عصبی است. از نظر گوارشی احتمال دارد مورد عمل قرار بگیرد. فعلا تحت درمان طبی و داروئی است. از نظر عصبی نیز قرار است شنبه دکتر متخصص اعصاب او را معاینه کند. پنج شنبه عصر هنوز در بیمارستان بودم که داود زنگ زد که قصد دارد برای دیدن مسعود به بیمارستان بیاید و دوست دارد همدیگر را ببینیم. از شنبۀ گذشته به مرخصی آمده است. سه شنبه برای دیدنش رفتم ولی منزل نبود. قرار بود چهارشنبه به زندان برگردد که دادستانی موافقت کرد تا جمعه بماند. با هم به دیدن مسعود رفتیم و ساعتی پیش هم بودیم. داود همان داودی بود که سالهاست می شناسمش. جفای به زندان انداختنش ذره ای او را در اعتقاداتش دچار تردید نکرده است. همان اعتقاد به اسلام، انقلاب، امام، قانون اساسی و نظام با همان شفافیت و صراحت در نظراتش موج می زد. معتقد بود ما نباید از یک سو در برابر کسانی که در موضع قدرت هستند و با عمل و کلام خود اینها را بد معرفی می کنند و از سوی دیگر در برابر دیگرانی که همۀ اینها را به هر بهانه نفی می کنند منفعل بشویم. می گفت ما اصلاح طلب هستیم و نباید مشی اصلاح طلبی خود را از دست بدهیم. در مورد انتخابات چارچوب آقای خاتمی را درست می دانست و می گفت باید این چارچوب را حفظ کرد و نباید موضعی بگیریم که قابل تداوم نباشد. انتخابات متعلق به ما ومردم است نباید با آسودگی آن را فراموش کرد. ما در این انتخابات نمی توانیم شرکت کنیم چون حاکمیت شرایط لازم یک انتخابات سالم، آزاد و رقابتی را فراهم نکرد. اگر حداقل شرایط فراهم می شد شرکت می کردیم. اصرار داشت که فشارهای حاکمیت نباید ما را از مشی اصلاح طلبانه منصرف کند. دلش می خواست قالبی بیابد تا حرفهایش را در آن بریزد و به گوش دیگران برساند. وعده دادم که من این کار را برای تو می کنم. همین امشب اینها را در وبلاگم می نویسم. از پیش مسعود که بیرون آمدیم از باقیماندۀ دوران محکومیتش پرسیدم گفت تقویم آزادیم دهم خرداد سال 91 است ولی اگر مرخصی های سالانه را منظور کنند پیش از عید باید ترخیص بشوم ولی مطمئن نیستم دادستان موافقت کند. متقابلاً از روند دادگاه من پرسید. گفتم از دفتر دادگاه اطلاعیه ای برایم فرستاده اند که حکم اولیه صادر شده است ولی هنوز آن را به من ابلاغ نکرده اند. از محتوای آن پرسید. گفتم به قرار اطلاع حکم سنگینی داده اند از همه رقم در آن هست، زندان، تبعید، محرومیت سیاسی و شلاق. گفت تقاضای تجدید نظر داده ای؟ گفتم نه و ادامه دادم هنوز دادنامه به من ابلاغ نشده. باید از مفاد دقیق آن خبر دار باشم. دادنامه که ابلاغ شد بعد می شه تصمیم گرفت که چه کار باید کرد. گفت حتما تقاضای تجدید نظر بده زندان جای خوبی نیست. پاسخی ندادم ولی با خودم گفتم اگر جای امثال داود زندان است جای امثال من هم بیرون زندان نیست. tag:gollejeh.ir,2011://1.274 2011-12-17T19:13:21Z 2011-12-18T03:35:10Z

در شمارۀ 22 ماهنامۀ نسیم بیداری که در آذرماه منتشر شد مصاحبه ای که خانم زهره آقایانی با اینجانب انجام داده بود مندرج است. این مصاحبه از نظر نشریه در چارچوب پرونده ای در مورد اعتدال و افراط گری صورت...

علي شكوري راد www.gollejeh.com خلاصه ای از سوابق عملکرد سیاسی دانشجویان از زمان تاسیس دانشگاه های امروزی در ایران را ذکر بفرمایید تاریخچه فعالیت سیاسی دانشجویان طولانی است. مقدمتاً می توان گفت جوان دانشجو به طور طبیعی دارای دو آرمان است: یکی آرمان آزادیخواهی و دیگری عدالت خواهی. این دو آرمان هر گاه و هر کدام در معرض تهدید قرار گرفته اند، دانشجویان آن را بیشتر مطرح و مطالبه کرده اند. گرایش طبیعی دانشجو چپ است. چپ به معنای همین دو مولفۀ آزادی خواهی و عدالت خواهی. خلاصه می توانم بگویم که در آستانه انقلاب دانشجویان ذوب شدند در مردم، چون انقلاب اسلامی، انقلابی کاملاً مردمی بود. دانشجویان هم به عنوان بخشی از مردم در انقلاب نقش داشتند، نه به عنوان بخشی جدا که نقشی خاص بر عهده داشته باشند، قبل از آن نقش دانشجویان برجسته تر بود. قبل از اوج گیری انقلاب، دانشگاه ها کانون مبارزه بودند، و این کانون مبارزه تقسیم می شد بین چپ ها و مذهبی ها. انقلاب اسلامی که اوج گرفت کلا فعالیت مبارزاتی دانشگاهی، در درون مبارزات توده مردم، حل شد، ذوب شد. اما بعد از انقلاب نقش دانشگاهها دوباره برجسته شد. دوران جدیدی آغاز شد که دارای دوره های مختلفی است. دوره اول از پیروزی انقلاب تا انقلاب فرهنگی و سپس حوادث سال 60. دوره بعدی از سال 60 تا 62 که انتخابات دومین دوره مجلس بود. دوره دیگر از سال 62 تا زمان رحلت حضرت امام بود. و از زمان رحلت حضرت مام تا سال 76 دوره ای دیگر است که البته تا سال 78 ادامه دارد. از ماجرا کوی دانشگاه به بعد هم دوره ای است که به نظر من همچنان در حال ادامه است. بنظر شما در مجموع رفتار عمومی وسیاسی دانشجویان در مراحل مختلف و زمان های گذشته معقولانه بوده یا تند و احساسی و هیجانی بوده است؟ آيا تندرويهاي احتمالي در دوره هاي مختلف ، سبب بروز سرخوردگي ها در اهداف جنبش دانشجويي نبوده است؟ ]]> ببینید. اگر عنوان سئوال آسیب شناسی جنبش دانشجویی باشد، می توانم صحبت هایم را فشرده کنم. به آنچه پیش از انقلاب گذشت نمی پردازم. بعد از پیروزی انقلاب یک فضای کاملاً باز سیاسی پدید آمد. از فردای پیروزی انقلاب، فضا مطلقا باز بود به ویژه برای دانشجویان. اما در درون دانشگاه ها به دلیل تجمع نیروی کیفی، نوع فعالیت ها، فعالیت هایی بود که از جامعه قدری جلوتر بود. اگر چه جامعه انقلاب کرده بود و دانشجویان نیز بخشی از انقلاب بودند، اما دانشجویان به دلیل آمادگی بیشتر و به دلیل تجمع نیروهای کیفی، تبدیل شدند به کانون اثرگذار. این کانون اثرگذار مورد توجه ویژه کسانی قرار گرفت که سهمی در درون حاکمیت پیدا نکرده بودند. به عنوان مثال هم تشکل های چپ و هم سازمان مجاهیدن خلق که سازمان های بیرونی داشتند و پایگاه هایشان عمدتا در دانشگاه بود و از ابتدا موسسین و فعالینشان از دانشگاه برخاسته بودند، اینها خیلی زود به دانشگاه توجه نشان دادند. این در حالی بود که کسانی که به قدرت رسیده بودند، کمتر به دانشگاه توجه می کردند، دانشجویانی که از انقلاب اسلامی و رهبری آن دفاع می کردند، در دانشگاه ها حضور داشتند و بطور مستقل این کار را انجام می دادند. کسانی که در حاکمیت حضور داشتند مشغول کارهای خودشان بودند. اما اینها در درون دانشگاه خود را موظف می دیدند که در برابر جریاناتی که با اصل انقلاب اسلامی و یا رهبری امام در تضاد قرار داشتند، مقابله یا رقابت بکنند. اداره دانشگاه ها هم به دست شوراهایی سپرده شده بود که به صورت آزادانه توسط دانشجویان انتخاب می شدند و در این شوراها از تشکل ها و گرایش های مختلف حضور داشتند. یعنی از زمان پیروزی انقلاب تا انقلاب فرهنگی، که با کمی تسامح می توان گفت تا حوادث سال 60 فضای دانشگاه ها کاملا باز بود، عرصه، عرصه رقابت بود، هر کسی سعی می کرد خودش را اثبات کند و فضا از این نظر باعث رشد بود. برای همین دانشجویانی که آن دوره در دانشگاه بودند، نوعا اهل مطالعه بودند، اهل پیگیری و بحث بودند و برای اثبات خودشان سعی می کردند که به ابزار ایدئولوژی و تحلیل سیاسی مجهز شوند. می توان گفت آن دوره برای دانشگاه ها دوره ای طلایی بود. ولی مورد سوء استفاده قرار گرفت. یعنی گروه هایی که در بیرون به قدرت دست پیدا نکرده بودند، سعی کردند پایگاههای خود در دانشگاه ها را ابزار قدرت کنند. با این وجود هم فضای جامعه و هم فضای دانشگاه ها باز بود برای فعالیت سیاسی. من مثال های زیادی می توانم بزنم از آن دوره برای کسانی که شاید الان نتوانند حتی تصور کنند که آن دوره شرایط چگونه بود. چون نسل فعلی دیگر آن تجربه را ندارد. در این دوره حرکت تسخیر لانه جاسوسی امریکا هم اتفاق افتاد. اين مورد كه جنابعالي اشاره كرديد مصداق بارزي از تندروي هاي جنبش دانشجويي محسوب نمي شود؟ اگر شما این سئوال را در سال 58 در خیابان از مردم یا از روشنفکران و تحصیلکردگان در دانشگاهها می پرسیدید، یک جواب بیشتر نداشت: آنها می گفتنداین حرکت درست و به موقع بوده است و باید از آن حمایت کرد. به ندرت پیدا می شد کسی آن را نفی کند. این سئوال را اگر ده سال بعد ازآن می پرسیدید، ممکن بود برخی بگویند درست بوده و بعضی هم بگویند نادرست. این سئوال را شما الآن بعد از سی سال می پرسید. بعد از سی سال که این سئوال پرسیده می شود، خیلی سخت است که بگوییم آن کار کاملاً درست بوده است. به دلیل اینکه خیلی چیزها عوض شده و تجربیاتی به دست آمده که دارد به نسل جوان یا کسانی که امروز تحلیل می کنند، می گوید که همه چیز باید بر مبنای قانون باشد. خب، شرایط انقلابی بوده و آن حرکت نیز غیرقانونی بوده است، یک حرکت تقابلی بوده است. حالا مشخص شده که منافع ملی را هم در بعضی جاها به مخاطره انداخته و بسیاری اکنون می گویند که آن حرکت قابل دفاع نیست. اما به نظر من هر حرکتی را باید در زمان خودش ارزش گذاری کرد، اما می توان در زمان های دیگر هم آن را تحلیل کرد. کما اینکه شما تا این سن میانسالی که برسید، بسیاری از کارها را انجام داده اید که اگر برگردید دیگر آنها را انجام نمی دهید ولی خودتان را محکوم نمی کنید. سنتان کم بوده، کم تجربه بوده و یا از روی احساسات کاری کرده اید. اقتضای سن بوده. یا اینکه اگر کسی حق شما را ضایع کرده یا شما را زده، شما هم عصبانی شده و او را زده اید. اگر عصبانی نمی شدید، نمی زدید... خودتان را محکوم نمی کنید. اگر برای انسان ما اینگونه قضاوت می کنیم، برای تجربیات اجتماعی هم که در آنها نیز مبحث پختگی و تجربه قابل طرح است نیز مصداق دارد. من فکر می کنم که حرکت آن روز دانشجویان پاسخ طبیعی دانشجویان بود به رفتارها و ظلم هایی که امریکا نسبت به ملت ایران کرده بود. پس به اعتقاد شما هیچ تندروی رخ نداده است ؟ ج: چرا. در تسخیر لانه جاسوسی، چه در نفس تسخیر، چه در افشاگری ها، حتما مواردی است که حالا لزوماً تأیید نمی شود. اما می خواهم بگویم که شخصا آن حرکت را محکوم هم نمی کنم. فرق دارد که شما بگویید حرکتی را دیگر تکرار نمی کنم یا حرکتی که انجام شده را محکوم کنید. کما اینکه در جریان انقلاب اتفاقات زیاد دیگری نیز افتاد که الآن که بر می گردیم و نگاه می کنیم می گوئیم چه بهتر بود که آن گونه نمی شد، همین تسخیر لانه جاسوسی، به دلیل اینکه ذهن همه جامعه آن را می پسندید و آن را یک حرکت طبیعی تلقی می کرد، در زمان خودش قابل دفاع بود. شخصا اصرار ندارم با کسی بحث کنم و ابتدائاً از آن دفاع کنم. ولی اگر کسی بخواهد به این نتیجه برسد که آن حرکت غلط بوده و بعد بخواهد از آن نتیجۀ دیگری بگیرد، در این صورت جواب می دهم که تسخیر لانه جاسوسی یک واکنش طبیعی مردمی علیه امریکا بود که توسط دانشجویان صورت گرفت. البته بعدا ابعادش گسترده تر شد. امام و دولت شورای انقلاب از آن حمایت کردند و زمان آن به درازا کشید. البته دولت موافق نبود، تقریبا می توان گفت، تنها جمعی که در آن موقع مخالف بود و البته همان موقع چندان ابراز نمی کرد، نهضت آزادی بود. یک زمان در آن ابتدا مردم شعار می دادند "بازرگان، بازرگان، نخست وزیر ایران" و یک سال بعد شعار می دادند "بازرگان، بازرگان پیر خرفت ایران". این شعار تند و توهین آمیز بر اساس شرایط انقلابی آن روز بوده، وگرنه به نظر من بازرگان انسان شریفی بود که خوب می دانست و خوب می فهمید. اما آنچه می توان در نقد او گفت این است که نمی توانست دانسته هایش را به زبان جوان آن روز وپسند او و پسند انقلابیون بیان کند. تاریخ تکرار شده است. همین انتقاد امروز به ما وارد می شود که گاهی نمی توانیم با نسل جوان که بعضاً خواستار تحولاتی در دامنۀ انقلاب است ارتباط شایسته برقرار کنیم. شما می گویید دفتر تحکیم برخی جاها تند رفته است. خب ما این حرف ها را به آنها گفته ایم، نتیجه اش چه بوده؟ من یادم می آید در جبهه مشارکت کسی که به تندروی های دفتر تحکیم انتقاد می کرد من بودم. خیلی هم بابت آن فحش خوردم. دوستان ما هم همیشه به من می گفتند نکن و نگو. این در حقیقت همان چیزی بود که آن موقع به بازرگان می گفتند. من گفتم و فحشش را خوردم، بازرگان هم گفت و فحشش را خورد. اما بالاخره باید کسانی باشند که اینها را بگویند تا جوان ها دچار تندروی نشوند. جوان ها بالاخره احساسات دارند و هیجان جزء طبیعت جوان است. نباید جوان را به خاطر داشتن احساسات محکوم کرد، بلکه باید احساساتش را در مجرای درست انداخت. یعنی اگر افرادی که تجربه دارند و پخته تر هستند، می خواهند کاری بکنند نباید به جوان بگویند تو تندرو هستی برو کنار، تو نمی فهمی، جوانی و جاهلی، چاره اش این است که بگویند جوان اگر می خواهی کاری بکنی راهش این است. ما این تجربه را از آن دوره تا به حال بسیار تکرار کرده ایم. در تسخیر لانه جاسوسی، حرکتی که دانشجویان کردند، در زمان خودش حرکت تحسین شده ای از جانب قاطبۀ ملت و گروههای سیاسی بوده است و چیزی که در زمان خودش تحسین شده را نمی توان امروز محکوم کرد. اگر با معیارهای امروز نمی خواند می توان گفت دیگر نباید تکرار شود. تسخیر لانه جاسوسی نه تنها در ایران تاثیر داشت، بلکه در سطح جهان هم تاثیر گذاشت. ما بعضی اوقات یادمان می رود که این حرکت ها تاثیراتی درجهان دارد که ارزشمند است. به نظر من اینکه پوزه امریکا را که ابرقدرتی زورگو بود و در حق ملت ها ظلم بسیار کرده بود به خاک مالیده شود و او نتواند هیچ غلطی بکند، در دنیا تاثیرداشت. تأثیرش این بود که هیمنۀ امریکا را شکست و راه مبارزۀ با آن را پیش پای ملت ها گذاشت. خب که اگر بناست با ظلم و بی عدالتی مبارزه شود، چه کسی بیشتر از آمریکا ظلم می کند، دوگانه برخورد می کند، تبعیض روا می دارد و منافع کشورهای دیگر را قربانی منافع خود می کند. اینکه قدرتی مثل امریکا و انگلیس که دارای ابزار قدرت هستند و دارند از این ابزار قدرتشان علیه کشورها و ملت ها استفاده می کنند، رسوا بشوند بد نیست. طبیعی است که باید با اینها مبارزه شود، بر عکس آن زمان، الان می بینیم بعضاً جوان امروز ما در حالی که در داخل کشور تمام انرژی خود را صرف مبارزه با ظلم می کند انگیزه مبارزه با امریکا را از دست داده و نسبت به وقوع ظلم در جهان غفلت کرده است، آن موقع در داخل کشور اینجوری بود که عده ای از دانشجویان تمام انگیزه خود را صرف می کردند برای مبارزه با ظلم در سطح جهان و توجه نمی کردند که در داخل مرزها هم مواردی وجود دارد که باید با آنها مبارزه کرد. همان اشتباه دارد به صورت معکوس تکرار می شود. امروز آیا امروز ما به دانشجو اگر تند برود پرخاش می کنیم؟ محکومش می کنیم؟ مثلا کسانی که قبلا جزء جنبش دانشجویی بودند و الان در "وی او ای" دارند کار می کنند، ما الان به اینها چه می گوییم ؟ می خواهم بگویم با معیارهای خودشان اینها همان قدر بد عمل می کنند که به ادعای آنها دانشجویان پیرو خط امام در سال 58 بد عمل کردند. اگر آن افراط دانسته می شود توجیهی ندارد که امروز تفریط بکنیم. همانطور كه مي دانید موضوع امپریالیسم ستیزی كه قبل از انقلاب وجهه حركت جنبش دانشجويي بود منجر به سوء استفاده بر خي طيف ها بخصوص حزب توده شد . بعد از انقلاب نيز اگرچه امريكايي ستيزي دانشجويان بصورت مستقل دنبال شد اما سبب شد تا تمام هم و غم جنبش دانشجويي به امپرياليسم ستيزي محدود شود و از اتفاقاتي كه در داخل كشور در شرف وقوع بود غافل شوند در اين باره چه تحليلي داريد ؟ ج : من معتقدم در تحلیلها باید همواره جانب انصاف را رعایت کرد و شرایط زمان را هم در نظر گرفت. مثلا در همین سیری که عرض می کردم، در سال 60 که مجاهدین خلق وارد فاز مبارزۀ مسلحانه با نظام نوپا شدند، فضای سیاسی جامعه به شدت بسته شد. ترورهایی که آن موقع انجام گرفت، هزینه زیادی برجای گذاشت، ضمن اینکه به انقلاب جفای بزرگی شد، باعث شد که فضای سیاسی نیز بسته شود و آن زمینه رشدی که در انقلاب فراهم شده بود، با نظامی شدن فاز مقابله گروهک ها از بین رفت. آنها به دلیل اینکه اسلحه در دستشان بود خیلی زود به این نتیجه رسیدند که وارد فاز نظامی شوند، در حالی که فشاری که به آنها آمده بود اقتضای این را نمی کرد که بخواهند جنگ مسلحانه کنند. بعد از حوادث سال 60 فضای سیاسی جامعه یک دست شد. یعنی امکان فعالیت سیاسی تقریباً از تمام گروه های مخالف سلب شد. شما در انتخابات مجلس اول در سال 59 می بینید که علاوه بر طرفداران حاکمیت، چپ ها، مجاهدین خلق، توده ای ها، نهضت آزادی و همه کاندیدا داشتند و در انتخابات شرکت کردند، رای گیری هم آزاد بود و بالاخره در هر حوزه کسانی انتخاب شدند. جز بحث یک مرحله ای و دو مرحله ای بودن، انتخابات به گونه ای برگزار شد که حرف و حدیثی در آن وجود نداشت و همه نتیجه را قبول می کردند. اما بعضی گروه ها فکر می کردند به دلیل اینکه خودشان خودشان را خیلی قبول دارند، مردم هم همان اندازه آنها را قبول دارند ولی نتیجه بر خلاف انتظارشان بود. مثلا رجوی که رهبر مجاهدین خلق بود در انتخابات مجلس خبرگان که دولت بازرگان آن را برگزار کرد از تهران کاندیدا بود و فکر کنم کمتر از دویست هزار رای آرود. برایشان زیاد بود ولی خودشان انتظار بیشتر از این را داشتند و با این رأی او نتوانست به مجلس خبرگان برود. آن موقع آقای طالقانی رای اول را آورد، آقای بنی صدر رای دوم و آقای منتظری رای سوم را. فضا اینگونه بود. می خواهم بحثم را بکشانم به اینجا که از سال 60 که فضا کاملا یکدست شد و حزب جمهوری اسلامی و جامعه روحانیت مبارز دست در دست هم تعیین کننده همۀ نامزدها در انتخابات بودند، دانشجویان در سال 62 آمدند و انحصار قدرت را شکستند. وارد انتخابات شدند و با حزب جمهوری اسلامی و جامعه روحانیت مبارز فضای رقابتی ایجاد کردند. بعدا شرایط به گونه ای پیش رفت که در سال 67 مجمع روحانیون از جامعه روحانیت جدا شد و یک رقابت سیاسی شکل گرفت، این جدا شدن مجمع روحانیون نتیجه رقابتی بود که در سال 62 انجام شد. در این فاصله دانشجویان نقش زیادی ایفا کردند برای باز شدن فضا. فتح باب انتقاد را دانشجویان انجام دادند. حرکت های اعتراضی را آنها پایه ریزی کردند. البته اعتراض هایی که آنها می کردند، مثلا اعتراض به "ابتذال فرهنگی و بازگشت لیبرالیسم" الان ممکن است بر اساس شرایط روز معنا و مفهوم روشنی نداشته باشد، اما چون یک حرکت اعتراضی مستقل بود، همان نفس اعتراضی بودنش در شرایط یک دست آن روز دارای ارزش و برخلاف روندی بود که وجود داشت. این روند تا رحلت امام ادامه پیدا کرد و با یک فاصله به انتخابات مجلس چهارم رسید. در مجلس چهارم که برای اولین بار نظارت استصوابی به اجرا گذاشته شد، باز دانشجویان بودند که اعتراض کردند به اعمال نظارت استصوابی. به نظرمن ریشه و اساس همه نابسامانی هایی که بعدا در کشوراتفاق افتاد همین اعمال نظارت استصوابی بود که شورای نگهبان آن را به راه انداخت. اما چرا جنبش دانشجويي در اين مورد يعني نظارت استصوابي تنها به آقاي هاشمي رفسنجاني معترض بود ؟ نه اینگونه نبود. آقای هاشمی هم در ابتدا با این نوع نظارت موافق نشان می داد. وی می خواست سیاست های تعدیل را پیاده کند. مجلس سوم بیشتر چپ بودند، یعنی آزادیخواه و عدالت خواه بودند، در این مباحث با آقای هاشمی دچار تعارض شدند. آقای هاشمی ترجیح داد مجلسی روی کار بیاید که با او هماهنگ تر باشد. برای همین با آقای خامنه ای توافق کردند که مجلس چهارم را به گونه ای متفاوت از مجلس سوم رقم بزنند و در آنجا اعمال نظارت استصوابی شروع شد. مجلس چهارم به این صورت شکل گرفت ، اگرچه آن مجلس ابتدائا در جهت حمایت از آقای هاشمی تشکیل شد، اما بر خلاف آنچه که آقای هاشمی فکر می کرد خیلی زود به نقد هاشمی رسید. آنها به دلیل اختلاف نظرهایی که بین آقای هاشمی و آقای خامنه ای بروز کرد، جانب آقای خامنه ای را گرفتند و آقای هاشمی عملا در اواخر مجلس چهارم با آنها دچار مشکل شد. به همین دلیل بود که آمد و کارگزارن سازندگی را پایه گذاری کرد تا بتواند مجلس پنجم را متفاوت از مجلس چهارم شکل بدهد. نقش دانشجویان در سال 62 بارز بود، در سال 67 خیلی بارزتر شد. بعد از رحلت امام دانشجویان به محاق رفتند تا سال 73 که آقای خامنه وقتی با آقای هاشمی زاویه پیدا کرد، احساس کرد نیاز به یک نیروی پشتیبان دارد. ایشان می دانست نیروی پشتیبان در آن جهت در دانشگاه راحت به دست می آید چرا که دانشجویان نوعاً با سیاست های تعدیل مخالف بودند، آن را خلاف عدالت و موجب افزایش فاصله طبقاتی می دانستند. آقای خامنه ای یک سخنرانی کرد و گفت خدا لعنت کند آنهایی که دانشگاه های ما را غیر سیاسی کردند و این باعث شد دفتر تحکیم وحدت که در آن دوره تنها نماینده دانشجویان بود که دارای تشکل بود، دوباره فرصت فعالیت بیابد. این را هم اضافه کنم که تا قبل از انقلاب فرهنگی تشکل های دانشجویی کاملا آزاد بودند، از جایی مجوز نمی گرفتند به همین دلیل تعداد زیادی تشکل های دانشجویی در دانشگاه وجود داشتند و فعال بودند. خیلی هایشان دفتر هم داشتند، امکانات هم داشتند. اما بعد از انقلاب فرهنگی تنها تشکلی که مجوز گرفت تا در دانشگاه ها فعالیت کند، انجمن اسلامی بود. انجمن های اسلامی تشکل های مستقلی بودند که خودشان را خط امام می دانستند ولی وابستگی به دولت یا نهاد خاصی نداشتند. امام هم نظارت بخصوصی بر انجمن ها نداشت و هیچ سازوکاری برای این منظورنداشت. عملا انجمن های اسلامی دانشجویان و اتحادیه آنها، دفترتحکیم وحدت، هیچ نوع وابستگی به هیچ نهاد حکومتی نداشتند. آنها خودشان را خط امام می دانستند و به لحاظ نظری تابع امام بودند ولی نه از جایی تغذیه می شدند و نه به جایی تعهد داشتند. این استقلالشان اجازه می داد که نقش آفرین بشوند و به همین دلیل بود که در سال 62 و 67 نقش آفرینی کردند و اثرات ماندگاری به جا گذاشتند. در تشکیل مجلس دوم و سوم و بعد از رحلت امام و بعد از دوره رکود سیاسی که تا سال 73 پیش آمد این نقش آفرینی ها صورت گرفت. سال 73 که با سخنان رهبری مقداری فضا باز شد، دفتر تحکیم وحدت دوباره شروع به فعالیت کرد، نتیجه آن حضورش در سطح سیاسی جامعه زمینه ساز دوم خرداد سال 76 بود. یعنی تا قبل از دوم خرداد سال 76 تنها مجموعه ای که دارای پایگاه اجتماعی فعال بود و فعالیت سیاسی مستقل انجام می داد همین دفتر تحکیم وحدت بود. از بعد از رحلت امام این بحث پیش آمد که چرا انجمن های اسلامی تنها تشکل باشند، و باید تشکل های دیگر هم فرصت حضور داشته باشند، ولی خب در درون انجمن ها این مسئله پذیرفته نشد. اما بعداً در شورای عالی انقلاب فرهنگی آیین نامه ای تصویب شد که بر اساس آن جامعه اسلامی دانشجویان هم شکل گرفت. قبل از آن البته اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویی بطور غیر رسمی وجود داشت که مربوط به آقای طبرزدی بود. آنها در تقابل با دفتر تحکیم وحدت و در جهت حمایت از جناح راست و بعد از رحلت امام در حمایت از آقای خامنه ای و هاشمی بودند. یعنی طبرزدی دفتر تحکیم را متهم می کرد به ضد ولایت فقیه بودن و خودش را مدافع ولایت فقیه می دانست. دفتر تحکیم در فعالیت سیاسی خود همان موقع هم در نقش اپوزیسیون قدرت ظاهر می شد، ولی چون تنها تشکلی بود که مجوز رسمی داشت این شائبه بوجود آمده بود که حاکمیت از آن حمایت می کند. درسال 73 که دفتر تحکیم فعالیتش را دوباره شروع کرد بیتشر منتقد دولت آقای هاشمی بود. آيابه هر حال در نقد دولت آقای هاشمي دچار تندروی نشد ؟ اگر اينطور است چرا جنبش به سو رفت ؟ ج: نه. ببینید. من فکر می کنم تندروی را آقای هاشمی شروع کرد. دغدغۀ آقای هاشمی همیشه توسعه و پیشرفت کشور بوده. من به هیچ وجه معتقد نیستم که آقای هاشمی هیچ گاه نیت منفی داشته است. نیتش، نیست درست و سالمی بوده. ولی بعد از پایان جنگ و به خصوص بعد از تشکیل اولین دولتش، با سرعتی بیش از حد ظرفیت جامعه سعی کرد کشور را به سمت باز کردن فضای اقتصادی و آزاد کردن اقتصاد ببرد. آقای هاشمی فضای سیاسی را نمی بست ولی هر جایی فضای سیاسی مانعی تلقی می شد برای توسعه اقتصادی، جفا می کرد به فضای سیاسی. بعضی جاها هم چرا، مواردی هم به یادم می آید که می توان آقای هاشمی را به دلیل کارهایی که در جهت بستن فضای سیاسی کرده، تخطئه کرد. ولی انگیزه او اقتصاد بود و شتابش زیاد بود. همین هم باعث می شد که در جامعه رنج زیادی به مردم تحمیل می شد. اولین تظاهر اقتصادی در زمان آقای هاشمی واردات خودرو بود، تا آن زمان پیکان ماشین خیلی خوبی بود. آقای هاشمی در یک سال یک میلیارد دلار که آن موقع خیلی زیاد بود به واردات خودرو اختصاص داد. دانشجویان به این اعتراض داشتند و می گفتند واردات خودرو باعث احساس فقر می شود. آنچه که دانشجویان به آن اعتراض می کردند، سرعت توسعه ای بود که آقای هاشمی انتخاب کرده بود، نه نفس جهت گیری اش. نفس جهت گیری اش کمتر مورد انتقاد بود نه اینکه بگوییم اصلا نبود. این سرعت توسعه بود که باعث افزایش فاصله طبقاتی بود. یکی از شعارهای انقلاب این بود که ما به سمت جامعه بی طبقه توحیدی می رویم، بعد به یکباره این جامعه که در پایان جنگ هم جلوه هایش ملموس بود و دولت آقای مهندس موسوی نمی گذاشت در آن فاصله طبقاتی زیاد شود و بخش پایین جامعه ازحداقل معیشت برخوردار بود. این به یکباره تبدیل شد به یک فضای رقابتی سنگینی که بعد از آن نیز تورم 50 درصدی را به همراه داشت. نرخی که در طول تاریخ تنها در آن دوره تجربه شد. اینها مورد انتقاد دانشجویان بود. یعنی سیاست تعدیل با سرعت نامتناسب با ظرفیت جامعه اعمال می شد. ضمن اینکه آقای هاشمی نسبت به محدودیت هایی که برمنتقدین اعمال می شد از جمله اینکه وزارت اطلاعات بر دفتر تحکیم فشار می آورد، بی تفاوت بود و در انتخابات مجلس چهارم از نظارت استصوابی حمایت کرد. اینها از نظر دانشجویان پسندیده نبود. آن موقع مثل حالا نبود که همه چیز در قبض ید رهبری باشد، آن موقع رهبری، رهبر بود و ارتفاع خودش را داشت، دولت کارش را می کرد، مجلس کارش را می کرد، قوه قضائیه کارش را می کرد. یعنی قوای سه گانه قدرت خودشان را داشتند و تا حدی استقلالشان را حفظ کرده بودند. صداو سیما اینگونه در قبضۀ رهبری نبود. فضا فضایی بود که افراد و جریانهای نقش آفرین در سطح جامعه زیاد بودند و بین آنها رقابت وجود داشت. در این بین دانشجویان هم سیاست های آقای هاشمی، بخصوص آنها که موجب افزایش فاصلۀ طبقاتی می شد، را نقد می کردند. آن اوایل، رهبری از هاشمی حمایت می کردند ولی بعد به دانشجویان میدان داده شد که بیایند و انتقاد کنند. دانشجویان که مقداری جان گرفتند، علاوه بر عدالت اقتصادی واجتماعی، آزادی را نیز طلب کردند. این مطالبه آزادی کم کم در جامعه مطرح شد و نهایتاً منجر به حماسۀ دوم خرداد 76 شد. یعنی آقای خاتمی وقتی که می خواست به صحنه بیاید، تنها نیروی فعال در سطح جامعه، دانشجویان بودند، به همین خاطر از دانشگاه شروع کرد و دانشجویان بودند که حمایت کردند تا آقای خاتمی کم کم پا بگیرد تا بتواند به عنوان یک رقیب جدی در انتخابات مطرح شود. تا دو هفته مانده به انتخابات دوم خرداد 76 کسی فکر نمی کرد که آقای خاتمی پیروز شود، بعد از آن به یک باره در جامعه تحولی اتفاق افتاد و آن نتیجه برای انتخابات رقم خورد و تحول شکل گرفت. بعد از جنبش دانشجویی دچار عارضه ای شد که قبلا در سال 67 یک بار تجربه شده بود. بین سال های 62 تا 67 دانشجویان تنها نیروی سیاسی فعال و اثرگذار جامعه بودند. دانشجویان در آن دوره عملاً در جایگاه رهبری سیاسی یک جناح قرار گرفته و تقریبا کار یک حزب را می کردند. این باعث شد که بعدها خیلی ضربه بخورند. به دلیل اینکه دانشجو چهار سال، شش سال می آید و می رود، امکان انتقال تجربیاتش به نسل های بعد زیاد نیست. دانشجویانی که در اوایل انقلاب بودند، بدلیل شرایط انقلابی آن دوره هر کدام در حد یک وزیر یا نماینده مجلس بودند، حالا اگر وزیر هم نه، معاون وزیر، استاندار، فرماندار و... به دلیل تجربه فشرده سیاسی اشان این توانایی را داشتند. ولی دانشجویان نسل بعد اینگونه نبودند در حالی که قرار بود همان بار را بر دوش بکشند. به همین دلیل دانشجویان سال 67 که مجلس سوم به همت آنها شکل گرفت، بعدا که خواستند همان نقش را ادامه بدهند، نتوانستند و زمین خوردند و این برایشان سنگین بود. در سال 76 هم اینگونه بود. دانشجویان نقش زیادی در به روی کار آمدن آقای خاتمی داشتند، ولی بعد که آقای خاتمی روی کار آمد، سعی کردند همان نقش را ادامه بدهند، در حالی که این نقش برایشان زیاد و سنگین بود و از این قضیه آسیب دیدند و تاوانش را در سال 78 در کوی دانشگاه دادند. بعد از آن نیز سرخوردگی هایش منجر به رادیکالیسمی شد که بعداً دامن گیرشان شد. رادیکالیسم اغلب اوقات نتیجه ای برخلاف اصل خواسته اش به بار می آورد. یعنی شما می فرمایید این ايرادي كه به جنبش دانشجويي وارد است بدليل نابالغ بودن اعضا ان بوده است؟ ج: در این تجربه دوم، یعنی از سال 76 که آقای خاتمی سرکار آمد، دانشجویان سعی کردند که خیلی اظهار نظر کنند و فعال باقی بمانند. تا زمانی که احزاب شکل نگرفته بودند دانشجویان نقش خود را ایفا می کردند. ولی بعد از اینکه احزاب هم شکل گرفتند، باز دانشجویان سعی کردند همان نقش را ادامه دهند، ولی دیگر چون توان و بنیه اشان به اندازه کافی نبود و مخالفان اصلاحات نیز آنها مورد تهاجم همه جانبۀ خود قرار داده بودند، خسته و سرخورده شدند. تهاجم ناجوانمردانه به کوی دانشگاه که در سال 78 اتفاق افتاد، در حقیقت انتقامی بود که مخالفان اصلاحات از دانشجویان گرفتند چرا که آنها را سبب ساز دوم خرداد می دانستند. سرخوردگی دانشجویان وقتی که زورشان به آن بخش حاکمیت نمی رسید، سر دولت آقای خاتمی تخلیه می شد. یعنی جهت گیری هایی که علیه خاتمی می شد و در نهایت منجر به طرح شعار عبور از خاتمی شد، ناشی از سرخوردگی های بعد از فاجعۀ کوی دانشگاه بود. علاوه بر این، در سطح کل به دلیل موانعی که بر سر راه وجود داشت مطالبات اصلاح طلبان تحقق پیدا نمی کرد. اینها موجب می شد دانشجویان که احساسی تر و آرمان گراتر بودند، دچار سرخوردگی شدیدتری بشوند. شما همین تندروی ها را عامل سرخوردگی نمی دانید؟ ج: چرا. ولی می خواهم بگویم تندروی اصل نبود. آنچه باعث سرخوردگی دانشجویان شد این بود که دانشجویان در یک جایگاهی بالاتر از حد خودشان قرار گرفته بودند و از آن جایگاه بالا سقوط کردند و باعث سرخوردگی اشان شد. یعنی بعد از دوم خرداد سال 76 دفتر تحکیم دیگر نمی بایست خودش را در جایگاه رهبری سیاسی اصلاحات قرار می داد. باید می گفت من تا اینجا به عنوان یک جنبش رسالتم را انجام دادم و از این به بعد احزاب بیایند و بقیه کار را دنبال کنند. ولی دفتر تحکیم حاضر نشد این را به احزاب واگذار کند. واگذار نکرد، خودش هم از عهده آن برنمی آمد و دچار سرخوردگی شد. این سرخوردگی به صورت رادیکالیسم جلوه گر شد. آدم سرخورده مستعد رادیکالیسم می شود، چون می خواهد همه را مقصر بداند. یعنی آن جنبه اثباتی را از دست داد و جنبه سلبی اش تقویت شد. وقتی نتوانست قدرت بالاتر را نقد و نفی کند، شروع کرد به نقد ونفی قدرت های پایین تر. افتاد به جان آقای خاتمی، افتاد به جان تشکل های سیاسی دیگر. در حقیقت اینها به دلیل آن سرخوردگی، عملا شروع کردند به زدن آنچه دم دستشان بود. همان چیزهایی که برایش تلاش کرده بودند و به آن احساس تعلق داشتند. حالا احساس می کردند که او دارد مسیر خودش را می رود و اینها دارند آسیب می بینند، نتیجه اش این شد که جریانی را که خودشان عامل به وجود آمدن آن بودند، مقصر دانستند. تبدیل شدند به ضد آقای خاتمی، به ضد احزاب اصلاح طلب، الان بعضاً افتاده ان به ضدیت با اصلاح طلبی، اگر چه تعریف درستی هم از آن ارائه نمی شود. اصلاح طلبی یک روش است که آلترناتیو آن انقلابی گری است. وقتی شما اصلاح طلب هستی ولی اصلاح طلبان را نفی می کنی، باید بروی سراغ انقلابی گری و انقلابیون. انقلابیون هم اولین کاری که می کنند این است که دست به خشونت می زنند و نتیجۀ آن این است که فضای جامعه رادیکالیزه می شود. در این حالت توده مردم نقششان را از دست می دهند. هنری که امام در انقلاب به خرج داد، این بود که هیچگاه مبارزه مسلحانه را که در مسیر انقلاب رادیکالیسم شناخته می شد، تایید نکرد. شما هیچوقت از امام هیچ نکته ای در تایید مبارزات مسلحانه قبل از انقلاب نمی بینید. حتی یک کلمه در تایید نواب صفوی از امام نمی بینید که بنیان گذار ترور بود. وقتی حرکت رادیکال می شود، خشن می شود، توده های مردم که آسیب پذیر هستند کنار می روند تا ببینند دعوا میان دو طرف درگیر به کجا منتهی می شود. بنابر این خشن کردن مبارزه، ولو در سطح طرح شعار، (چون طرح شعار نیز می تواند خشن باشد، شعارهایی که لازمه آن نقض قانون است، خشن هستند) باعث می شود مردم به حاشیه بروند. فقط کسانی که به این شعار اعتقاد دارند در صحنه می مانند و چون تعدادشان کافی نیست، ضربه می خورند و مبارزه آسیب می بیند. یعنی مبارزه مسالمت جویانه لطمه می خورد. مثلا شعار "جمهوری ایرانی" که داده شد، شعار خشنی نسبت به سطح مطالبات عمومی جنبش سبز بود. در حالی که جنبش سبز، جنبشی فراگیر و مسالمت جویانه بود. چرا این شعار خشن بود؟ چون این اتفاق نمی افتد، مگر اینکه قانون اساسی نقض شود. جنبش سبز شعارش اجرای بدون تنازل قانون اساسی بود. کسانی که آمدند شعارهای خشن را مطرح کردند باعث آسیب به جنبش شدند. در دوره آقاي خاتمی نوک اعتراضات جنش دانشجویی آقاي هاشمی بود، حتا علیه هاشمی کتاب ها نوشته شد . اما بعد از انتخابات 88 ، همين دانشجويان معترض به سياست آقاي هاشمي ، همگام با مردم در آخرين جمعه ماه رمضان به صورت گسترده به امامت او نماز مي خوانند . آيا نشان دهنده اين نيست كه جنبش در گذشته درگيرتندروي ها يي بوده كه سبب انحراف حركت اصلي دانشجويي شده است ؟ اولاً علی رغم اتفاقاتی که افتاده است، هنوز دانشجویان آنقدر رادیکال نشده اند که بخواهند بر خلاف روش اصلاح طلبی کاری بکنند. آنها هنوز پای اصلاحات ایستاده اند تا ببینند چه می شود. یعنی هنوز کسی از این قسمت عبور نکرده است. در دوره آقای خاتمی تندروی هایی شد، ابتدا علیه هاشمی و سپس علیه خود خاتمی. عامل آنها فقط دانشجویان نبودند. فضای مطبوعات هم تند بود و این روی دانشجویان تأثیر می گذاشت. حالا این تغییر رویکرد عدم تندروی است یا سرد شدن است، دو تا مقوله است. البته سرخوردگی های دوران اصلاحات در دورۀ جنبش سبز از بین رفت. تبدیل شد به یک هیجان جدیدی که نه تنها آن طیف های سرخورده قبلی را زنده کرد، بلکه نسل جوان تری را نیز جذب کرد. جوان چون دوره دارد و این جریان ادامه دارد، همیشه جوان های جدید تری که به صحنه می آیند، پرشورترند و سرخوردگی را هم تجربه نکرده اند، شور بیشتری از خود بروز می دهند. به همین دلیل است که جنبش جوانان که جنبش دانشجویی هم جزئی از آن است، همیشه زنده می ماند و از بین نمی رود. ممکن است دوره های رکودی را تجربه کند، اما جریان میرایی نیست، جریانی زنده و پویا است. آنها که سرخورده شده اند، بیرون می روند و جدیدترها که شاداب هستند وسرخورده نیستند می آیند. این خاصیت نسل جوان است. آنهایی که در دوره اصلاحات دچار سرخوردگی شدند، حالا به عقلانیت جدید رسیده اند. وقتی شما می بینید در فاصله انتخابات دومین دورۀ شوراها که جنبش دانشجویی در مقابل دموکراتیک ترین و آزادترین انتخابات طول تاریخ قرار می گیرد و آن را تحریم می کند، تا انتخابات سال 88، که همان هایی که آن موقع آن انتخابات را تحریم کرده بودند، دوباره وارد انتخابات شدند، این نشان می دهد که این عقلانیت جدیدی است. وگرنه تحول خاصی اتفاق نیفتاده بود تا آنها به انتخابات بازگردند. عقلانیت جدیدی است که فهمیدند روش های رادیکال ره به جایی نمی برد. مقداری هم پارامترهای سیاسی مختص جمهوری اسلامی را درک کردند. ساختار قدرت در جمهوری اسلامی متفاوت از ساختار قدرت در کشورهای دیگر است. بعضی ها که الان می گویند چرا تونس توانست و ما نتوانستیم و یا چرا مصر پیروز شد و ایران نشد، توجه ندارد که در ایران ساختار قدرت کاملا متفاوت است. در ایران ساختار قدرت با ساختار قدرت در مصر زمین تا آسمان فرق دارد. آنجا ساختار قدرت به آمریکا وابسته بود، با اشاره آمریکا هم رفت. اینجا ساختار قدرت اگرچه ممکن است توتالیتر باشد، اما مستقل است. اینگونه نیست که بتواند از بیرون کسی بر آن تاثیر بگذارد و یا به آن دستور بدهد. این باعث می شود تا نوع تعامل شما با آن فرق کند. ابزارهایی که دارد، امکاناتی که دارد، شرایطی که دارد کاملا متفاوت است. بنا براین من فکر می کنم عقلانیت جدیدی پیدا شده است. این عقلانیت جدید باعث می شود که آن سرخوردگی های گذشته از یاد برود. شما الان می بینید که بعضی از کسانی که آن موقع آنگونه بودند و آن زمان تاب مقاومت در زندان را نداشتند و زود می بریدند، الان در زندان هستند، مقاومت می کنند، پافشاری می کنند، در عین حال با اینکه در زندان هستند، شعارهای رادیکال تر نمی دهند. علی رغم اینکه فشار شرایط سیاسی به مراتب بیشتر شده، به سمت رادیکال شدن بیشتر نرفته اند. و این نشانه عقلانیت جدید ی است که به وجود آمده، ضمن اینکه جمعیت جدید هم اضافه شده که این جمعیت سرخورده نیست. پس می پذیرید در دوره اصلاحات، تندروی هایی که علیه دولت پيش از آن صورت گرفت، تا حدی درست نبود؟ بله. البته من معتقدم که آقای هاشمی خودش تکروی و تندروی هایی کرد. بازتاب بی اعتنایی ها و تندروی هایش در جنبش دانشجویی تبدیل شد به تندروی های جنبش دانشجویی و فعالان سیاسی علیه خود آقای هاشمی. اگر بخواهیم نقد کنیم هر دو را باید نقد کنیم. ولی اتفاقی که در سال 84 افتاد و اینها خود را در برابر تهدید قوی تر و جدی تر دیدند، به هم رسیدند. هم آقای هاشمی از آن مشی و مرام گذشته اش دست برداشت، به مطالبات سیاسی نسل جوان توجه کرد ومقداری خلقی تر شد. هم آنهایی که آقای هاشمی را نقد می کردند، فهمیدند که اکنون آقای هاشمی در موقعیتی نیست که بخواهد طرف نقد آنها قرار بگیرد. این است که در هر دو طرف تحول ایجاد شد. این،به این معنا نیست که آقای هاشمی و آنها به هم رسیده اند، نه، ولی درک متقابل میان جنبش دانشجویی و آقای هاشمی خیلی افزایش پیدا کرده است. تفاوت هنوز خیلی زیاد است، اما درک متقابلشان زیاد شده و تقابلشان کاهش یافته است. ]]> tag:gollejeh.ir,2011://1.273 2011-12-11T02:42:18Z 2011-12-11T03:11:27Z

گاهنامۀ "انعکاس" ارگان انجمن فرهنگ و سیاست دانشجویان دانشگاه شیراز، از معدود تشکل های اصلاح طلب که هنوز اجازۀ فعالیت دارند، است. این نشریه اخیراً مصاحبه ای را با من انجام داد که در ویژه نامۀ 16 آذر آن چاپ...

علي شكوري راد www.gollejeh.com گاهنامۀ "انعکاس" ارگان انجمن فرهنگ و سیاست دانشجویان دانشگاه شیراز، از معدود تشکل های اصلاح طلب که هنوز اجازۀ فعالیت دارند، است. این نشریه اخیراً مصاحبه ای را با من انجام داد که در ویژه نامۀ 16 آذر آن چاپ شده است. سوالات قدری آماتور و کلیشه ای هستند ولی من سعی کرده ام پاسخ هایم کلیشه ای نباشند. بخصوص پاسخی که به سوال آخر داده ام. جایگاه جنبش دانشجویی در انقلاب اسلامی چه بود؟ جنبش دانشجوئی نقش ممتازی نسبت به سایر اقشار در پیروزی انقلاب اسلامی نداشت. انقلاب اسلامی با رهبری امام و روحانیت و از دل مساجد و هیأت های مذهبی پا گرفت و از همین پایگاهها به پیروزی رسید. اما نمی توان نقش روشنفکران دینی بخصوص دکتر شریعتی را درزمینه سازی آن نادیده گرفت. شریعتی معلم انقلاب بود. پایگاه شریعتی دانشگاه بود ولی اوج تأثیر گذاری او از طریق سخنرانی های حسینیه ارشاد که یک پایگاه مذهبی و وابسته به یک مسجد بود اتفاق افتاد. دانشجویان با جریان انقلاب و رهبری امام همراه شدند و به سهم خود تأثیر گذار بودند اما نقش ممتازی نسبت به سایر اقشار نداشتند. همین مسأله موجب شد که در مراحل بعد دچار یک انفعال نسبی بشوند و زمانی که نظام جدید در حال استقرار بود آن طور که باید و شاید اثرگذار نباشند. نقش جنبش دانشجویی در 2 خرداد چه بود؟ نقش جنبش دانشجوئی در شکل گیری حماسۀ دوم خرداد بارز و برجسته بود چرا که تنها حرکت سیاسی متفاوت از آنچه در حاکمیت آن زمان می گذشت، وجود داشت در دانشگاهها و در میان دانشجویان بود. البته وقتی از جنبش دانشجوئی در آن مقطع صحبت می کنیم منظورمان دفتر تحکیم وحدت به عنوان اتحادیه انجمن های اسلامی دانشگاههاست. چرا که این مجموعه رسماً تشکیلات و رسمیت داشتند و تشکل مخالف آنها که جامعۀ اسلامی دانشجویان یا حتی تشکل معارض دیگری که آقای طبرزدی با نام اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجوئی درست کرده بود نمی توانستند بدنۀ جنبش دانشجوئی را نمایندگی کنند و اساسا پایگاه قابل ملاحظه ای در دانشگاهها نداشتند. وقتی آقای خاتمی قصد آمدن به میدان رقابت در انتخابات ریاست جمهوری دور هفتم را کرد این دانشجویان ]]> هجده تیر 78چه تاثیری بر روند فعالیت های دانشجویی داشت؟ فاجعۀ 18 تیر در حقیقت انتقام از دانشجویان بخاطر نقش برجستۀ آنها در دوم خرداد بود. بنظر می رسد حمله به کوی دانشگاه یک طرح از پیش آماده ای بود که با بهانه جوئی از تظاهرات دانشجویان کوی دانشگاه که در اعتراض به توقیف روزنامۀ سلام انجام شد، به اجرا گذاشته شد. حجم عملیات و شدت خشونتی که علیه دانشجویان مظلوم ساکن در کوی دانشگاه تهران بکار رفت دلالت بر برنامه ریزی قبلی می کند. اضافه می شود به آن شیوه برخورد قضائی با عاملان آن علی رغم آنکه رهبری آن حمله را خنجری از پشت به خود نامیدند. هیچیک از عوامل حمله کننده محکوم و مجازات نشدند و تنها یک مأمور نیروی انتظامی که یک ریش تراش را از اطاق دانشجویان سرقت کرده بود به مجازات مختصری محکوم شد. فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ که در صحنۀ عملیات حاضر بود رسماً تبرئه شد. آن حمله و تبعات بعدی آن برعکس، دامن بسیاری از دانشجویان مظلوم را گرفت و بسیاری از آنها علاوه بر طعم کتک، طعم بازداشت، محاکمه و زندان را چشیدند و گرفتار محرومیت از تحصیل شدند. بعد از این مقطع دانشجویان دچار سرخوردگی شدند و بخصوص وقتی دیدند دولت برآمده از اصلاحات که به آن امید بسته بودند توان و اختیار رفع گرفتاری های آنان را ندارد از آن دل کندند و عملا در برخی برهه ها در اواخر دوران اصلاحات بر علیه دولت اصلاحات موضع گرفتند و به تعبیری به خودزنی پرداختند. دانشجویان در برخی حرکت های خود از جمله در حرکت هایی که برای اعتراض به صدور حکم اعدام دکتر هاشم آغاجری انجام دادند حریم های قانونی را شکستند و وقتی کمیته های انضباطی با آنها برخورد کردند آن را برخورد دولت اصلاحات با خود قلمداد کرده و علیه وزیر علوم وقت و دولت اصلاحات موضع گیری کردند. آیا با این نظریه که جنبش دانشجویی تغییر ماهیت داده است موافقید ؟ اگر بله این تغییر ماهیت را چگونه ارزیابی میکنید؟ الان البته دیگر جنبش دانشجوئی وجود ندارد و با مجموعۀ اقداماتی که انجام شده، تقریباً تمام تشکل های مستقل دانشجویان که منتقد وضع موجود هستند تعطیل شده و آن تعداد هم که مانده اند با انواع و اقسام تضییقات مواجه هستند و تحرک چندانی در دانشگاهها وجود ندارد که بتوان نام فعالیت بر آن گذاشت چه برسد به حرکت یا جنبش. با این حال پتانسیل جنبش دانشجوئی همیشه وجود دارد بخصوص آنکه با گسترش دانشگاهها اعم از دولتی، آزاد و خصوصی نقش اجتماعی دانشجویان بدون آنکه تشکلی داشته باشند نیز بارز است. دانشگاهها به عنوان یک شبکۀ اجتماعی گسترده همچنان پتانسیل حرکت بلکه طوفان را دارند و این همان چیزی است که دولت را بسیار نگران نگاه می دارد و وادار می کند همۀ روزنه هایی را که ممکن است موجب اکسیژن رسانی و حیات مجدد به این غول خفته از نظر آنها باشد را ببندند. یک زمان که دفتر تحکیم وحدت نمایندۀ جنبش دانشجوئی بود بحث هویت نیز برای آن مطرح بود الان تشکل اصلی دفتر تحکیم به محاق رفته بجای آن یک دفتر تحکیم جعلی پا گرفته است که مدافع وضع موجود است. البته هنوز آن دفتر تحکیم معترض که خود را وارث نام و هویت تاریخی دفتر تحکیم می داند نیز بیانیه می دهد ولی امکان حیات آشکاری که نشان دهندۀ پایگاه وسیع دانشجوئی و توان بسیج آنها باشد از او سلب شده است. بنابراین فعلاً بحث در مورد هویت آن بلاموضوع و منتفی است. به اعتقاد من دفتر تحکیم با آن هویت تاریخی که از بدو تأسیس داشت و خود را خط امام می دانست و تا زمانی که خود را طرفدار اصلاحات می دانست و بعضاً پیشینۀ خط امامی خود را نفی می کرد و تا امروز که چند شقه شده و هرکدام خود را در پیوند با یکی از دوره های تاریخی آن می دانند یا هویت جدیدی برای خود تعریف می کنند، تمام شده است. الان که فضا کاملا بسته است و موضوع رسمیت و مجوز دیگر اهمیت ندارد بقا، ابطال یا انحلال تشکل های دانشجوئی و اینکه چه کسی حق دارد از کدام نام استفاده کند بلاموضوع است و هر کس دارد کار خودش را می کند ولی اگر روزی دوباره فضا باز شد و همۀ سلیقه ها و گرایش ها توانستند تشکل خود را بوجود بیاورند و فعالیت کنند آن وقت می شود صحبت کرد که نام و هویت دفتر تحکیم وحدت به کدام سلیقه یا گرایش تعلق دارد و اساسا آیا دیگر کسی می تواند از این نام استفاده کند یا نه. البته به نظر من در آن شرایط باید نام دفتر تحکیم را به تاریخ سپرد و هر مجموعه ای از نامی که معرف هویت واقعی آنان باشد استفاده کنند. نام دفتر تحکیم برای سلایق مختلف استفاده شده و دیگر نمی توان آن را بک مجموعه متعلق دانست. البته اگر جنبش دانشجوئی را فراتر از نام دفتر تحکیم مد نظر قرار داده و این سوال را پرسیده باشید پاسخ من به گونه ای دیگر خواهد بود. در این صورت می گویم اساساً گفتمان غالب در جامعه عوض شده است و متناسب با آن جنبش دانشجوئی هم تغییر گفتمان داده است. هویت ها هم بر اساس گفتمان غالب شکل می گیرد. یک زمان گفتمان غالب سوسیالیزم و انقلاب بود. بعد از آن و با پیدایش انقلاب اسلامی، اسلام و انقلاب به گفتمان غالب تبدیل شد. در دورۀ استقرار نظام جمهوری اسلامی این گفتمان تبدیل به اسلام و قانون شد ولی با وقوع جنگ پروسۀ انتقال آن کامل انجام نشد و تا دورۀ اصلاحات به تآخیر افتاد. در دورۀ اصلاحات گفتمان غالب تبدیل شد به اسلام، قانون و کرامت انسان ولی با مقاومت هایی که در برابر این گفتمان از طریق نهادهای غیر دموکراتیک که به انتظارات مردم به عنوان ولی نعمتهای خود بی توجه بودند، انجام شد پروسۀ آن هم تکمیل نشد و در جان حاکمیت ننشست. متاسفانه چون در هر دو مورد اخیر نهادهایی که متولی اسلام بودند یا چنین می نمودند مانع تکمیل پروسۀ مبتنی بر گفتمان غالب شدند در گفتمان غالب امروز دموکراسی و حقوق بشر محور قرار گرفته و اسلام که پس از انقلاب اسلامی محور ثابت گفتمانی در جامعه بوده است به حاشیه رفته است. در این حال که گفتمان غالب دستخوش چنین تحولات شگرفی شده است اگر بندۀ نوعی نیز به هویت تارخی خود یا تشکلی که زمانی به آن وابسته بوده ام یا الآن هستم دل بسته باشم نمی توانم انتظار داشته باشم دیگران نیز مانند من دلبسته باشند و یا به منطق سخنان من توجه کنند. بنابراین ترجیح می دهم دیگر در مورد آن صحبت نکنم. تغییرات گفتمانی دارای اجزای متفاوتی هستند. بخش عمدۀ آنها عصری و وابسته به علم و بخصوص تکنولوژی هستند. به عنوان مثال گسترش تکنولوژی ارتباطات و انتقال اطلاعات عامل اصلی فزونی آگاهی ها و همبستگی ها بوده، پیوند های جدیدی را در ابعاد جدید در جوامع انسانی امکانپذیرساخته است که موجب شکل گیری شبکه های اجتماعی و حرکت های هماهنگ و هم سطح آنان شده است. این حرکت ها بصورت جنبش سبز در ایران، بهار عربی در خاورمیانه و جنبش توقف وال استریت در آمریکا و کشورهای غربی نمایان شده است و شاید در آینده اشکال و ابعاد جدیدی نیز پیدا کند. بخش دیگری از تغییرات گفتمانی مربوط به تجربه هایی است که بشر و یا ملت ها بدست می آورند. مثلا بشر از انقلابهایی که کرده است با هزینه های بسیاری که برایش داشته است خیر چندانی ندیده است. به همین دلیل دیگر بدنبال انقلاب نمی رود و اصلاحات را جایگزین آن کرده است. روزگاری اسلحه نماد انقلاب بود و مایه افتخار. جوانان آن روز علاقه داشتند اسلحه بدست بگیرند و عکس بیاندازند. سازمانهای انقلابی از نماد اسلحه در آرم خود استفاده می کردند. ولی الآن اینگونه نیست. امروز آنها که اسلحه در دست دارند محبوب نیستند. قلم امروز محبوب تر است. سخنان انقلابی مانند سابق شورآفرین نیستند بلکه سخن ازصلح، مدارا و اصلاحات خریدار بیشتری دارد. چهره هایی مثل ماندلا، خاتمی و آن سانگ سوچی در جهان امروز دلربا تر از بن لادن و... هستند. بخش کوچکی از تغییرات گفتمانی تحت تأثیر تبلیغات و تأثیرات بیگانگان و یا وسوسه های شیطانی است ولی متأسفانه در کشور ما عده ای همین را بهانه کرده اند تا چشم خود را بر واقعیات بزرگ ببندند. چرخ زمان از گردش نمی ایستد و لاجرم آنهائی را که مقتضیات زمان و مکان را درک نکنند و واقعیات را در نیابند و همپای تحولات عصری پیش نیایند و در نتیجه برای زمانۀ خود برنامه ای نداشته باشند در زیر آن خرد خواهند شد. دور نیست ونسل ما به یاد دارد زمانی را که صدای شکسته شدن استخوانهای ابرقدرتی شنیده شد که نتوانست خود را با مقتضیات زمان تطبیق بدهد. ]]> tag:gollejeh.ir,2011://1.272 2011-12-07T20:16:17Z 2011-12-08T04:18:42Z

امشب که برای سرزدن به مادرم به منزلشان رفتم از همان ابتدا می شد فهمید که خبری بوده است. به محض اینکه بعد از احوالپرسی سوال کردم: چه خبر؟ مادرم گفت: خبر! امروز دوباره ریختند خونۀ سعید آقا رو زیر...

علي شكوري راد www.gollejeh.com امشب که برای سرزدن به مادرم به منزلشان رفتم از همان ابتدا می شد فهمید که خبری بوده است. به محض اینکه بعد از احوالپرسی سوال کردم: چه خبر؟ مادرم گفت: خبر! امروز دوباره ریختند خونۀ سعید آقا رو زیر و رو کردند. پنج نفر بودند. سه ساعت داشتند خونه رو بازرسی می کردند و آخرش، کامپیوتر سعید آقا، لپ تابش و لپ تاب شیوا و یک سری چیزای دیگرو با خودشون بردن. سروش زهره ترک شده بود و زری هم همش گریه می کرد. من هم بهشون خیلی حرفا زدم. گفتم پولی که شما از این کارا در میارین حلال نیست، خوردن نداره. این پول رو ندین زن و بچه ها تون بخورن. بعد ادامه داد زری زنگ زد سعید آقا اومد. به تو هم زنگ زد جواب ندادی. همین طور بود من در بیمارستان مشغول آنژیوگرافی بودم و نتونسته بودم جواب بدهم. گزارشش که تموم شد پرسیدم از کجا اومده بودند؟ گفت از اطلاعات سپاه بودند. بعد ادامه داد دیشب زری اینجا خوابیده بود. سروش صبح نرفته بود مهد کودک و منتظر بودند که بابا رضا ش بیاد دنبالشون که برن خونۀ اونا. در که زده بودند سروش فکر کرده بود بابا رضاشه. رفت در رو باز کرد که یک هو اینها اومدن تو. بیچاره سروش داشت زهره ترک می شد. اول پشت آیفون سراغ آقای شریعتی را گرفته بودند و وقتی زری گفته بود نیستند گفته بودند: بیائید دم در یک کاری داریم. تو این فاصله سروش رفته بود در رو باز کرده بود. زری هم که آمادۀ رفتن شده بود پشت سرش در خونۀ سعید آقا ئینا رو کشیده بود بسته شده بود. وقتی حکم نشون داده بودند و خواسته بودند وارد خونه بشوند در بسته بود و کسی هم کلید نداشت. گفته بودند در را می شکنیم. زری گفته بود پس صبر کنید زنگ بزنم سعید آقا خودش بیاد. زنگ زده بود و سعید آقا از محل کارش اومده بود. اینها رو مامان گفت و بعد ادامه داد: از ساعت یازده صبح تا یک و نیم بعد از ظهر داشتند خونه رو می گشتند. بابا رضای سروش هم که آمده بود نذاشته بودند بره بالا. زری خیلی حرفا بهشون زده بود. گفته بود چکار دارید به سعید آقا؟ قوه قضائیه خفه شده! بجای اینکه به دزدی سه هزار میلیلردی رسیدگی کنه و قاتلای بچه های مردم تو کهریزک را مجازات کنه که زورش نمی رسه، زورش رو به اینها می رسونه که دوساله زندگیشونو بهم ریخته و از کار و زندگی انداخته شون. این قسمت رو بعداً زری برام تعریف کرد. مأمورا هم که حرفه ای شده ان اصلاً اعتنایی به اینکه چه دارن بر سر خانواده میارن نیستند. خونسرد به کار زشتشون ادامه داده بودند. خانه مال مادرم است و طبقۀ بالا را سالهاست در اختیار نوه اش شیوا و همسرش سعید آقا که گل های سر سبد خانواده هستند گذاشته است. یعنی از زمانی که ما از آنجا جابجا شدیم و به خانۀ خودمان رفتیم، جای ما آمدند. پس از فوت پدرم وجود شیوا و سعید آقا موجب دلگرمی عزیز جونشون بوده و مانع تنهایی او هستند. از خانۀ مادرم به خواهرم، زری، زنگ زدم. اگر چه پشت تلفن بخاطر شنود معمولاً این مطالب را بازگو نمی کنیم ولی او شروع کرد به تعریف کردن انگار می خواست یکبار دیگر احساسش رو نسبت به اتفاقی که افتاده به برادرانی که پشت خط گوش ایستاده بودند بگوید. همۀ حرفهائی را که به آنها زده بود دوباره گفت که اگر قبلاً ضبط نکرده اند اینبار بکنند. من هم مانع نشدم. گفت بیچاره محمد سروش چند وقت پیش خواب دیده بود- پنج سال بیشتر ندارد- وقتی با اضطراب از خواب پریده بود زری متوجه حالت او شده بود و پرسیده بود که چی شده. سروش گفته بود یک کابوس دیدم. زری می گوید: نمی دونم پدر سوخته کابوس را از کجا یاد گرفته. بعد ادامه داده بود: خواب دیدم بازجوها اومدن من و بابا و مامان شیوا رو با خودشون ببرن اوین. زری این خواب سروش را قبلاً برای من تعریف نکرده بود ولی چیزی که مرا وادار به نوشتن کرده همین است. بچۀ پنج سالۀ امروز باید با واژه های کابوس، بازجو و اوین آشنا باشد؟!! این است آن مدینۀ فاضله ای که در رویای جوانی خود بدنبال آن بودیم؟ این شد حاصل آن همه امید و فداکاری؟ علاوه بر بازرسی منزل، یک برگ احضاریه هم بدست سعید آقا داده اند که بر اساس آن باید یکشنبه آینده ساعت 9 صبح در شعبۀ دوی دادسرای اوین حاضر شده و به سوالات بازپرس شعبه، آقای عبدی، و احتمالاً بازجویان اطلاعات سپاه پاسخ بدهد. آقای عبدی را می شناسم. همان است که بار دوم مرا بازداشت کرد. آدم بدی به نظر نمی رسید. همان اول با مطایبه به من گفت: شما مطلب ناصادقی را به صادق نسبت داده ای! شاید هم نمی خواست مرا بازداشت کند. یک نفر زنگ زد و به او دستور داد که مرا بازداشت کرده و به بند دوی الف بفرستد. او سمت قضا داشت و علی القاعده نباید کسی به او دستور می داد. او هم علی القاعده نباید به دستور کسی عمل می کرد. ولی دستگاه قضائی ما اینطور است دیگر. بیچاره آقای عبدی و عبدی ها! tag:gollejeh.ir,2011://1.271 2011-12-03T03:49:20Z 2011-12-03T09:57:36Z

در نمایشگاه مطبوعات که بیش از یک ماه پیش برگزار شد میهمان خبرگزاری ایلنا بودم. گزارش اجمالی آن دیدار و اینکه در آنجا مصاحبه هایی با ایلنا، ایسنا، فارس، رجانیوز و جهان نیوز داشته ام را در پست قبلی گذاشتم....

علي شكوري راد www.gollejeh.com *چند ماه دیگر انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی است؛ تحلیل شما از این انتخابات پیش رو با توجه به وضعیت فعلی چیست و همین طور شرایط اصلاح طلبان برای شرکت در این انتخابات را چگونه توصیف می کنید؟انتخابات دیگر برای ما موضوع نیست؛ اگر چه با نزدیک شدن به زمان برگزاری انتخابات حجم بیشتری از اخبار رسانه ها به این موضوع اختصاص می یابد، ولی برای ما که تجربۀ انتخابات دور قبل و حوادث بعد از آن را داریم ، اساسا انتخابات دیگر موضوع نیست. و اگر بخواهد برای ما موضوع بشود، باید شروط حداقلی که آقای خاتمی گفتند تحقق پیدا کند، در آن صورت انتخابات به یک موضوع قابل بحث برای ما تبدیل می شود. غیر از آن نکاتی که آقای خاتمی گفتند، ما هیچ حرف دیگری برای انتخابات نداریم و قطعا تا محقق شدن آن شروط فعالیتی نخواهیم داشت. *]]> محقق شدن آن شروط در اختیار ما نیست که بخواهیم قدمی در آن راستا برداریم؛ آقای خاتمی ایثارگرانه قدم بزرگی برداشت تا بتواند کشور را از این بحرانی که گرفتار آن شده نجات دهد، ولی به نظر می رسد آن هایی که با حضورشان در حاکمیت، مسئولیت بیشتری دارند، هیچ توجهی به این نکته ندارند چگونه می توانند بحران هایی که کشور گرفتار آن شده را پشت سر بگذارند. با چشم بسته و گوش بسته، به سمت بحران هایی می روند که هر کدام می تواند برای کشور خطر بزرگی ایجاد کند. هیچ علامتی از این که این شروط دلسوزانه آقای خاتمی محقق شود، دیده نمی شود، اما معنای این حرف این نیست که هیچ تحولی امکان پذیر نیست. تحولات، برخی در اختیار ماست و برخی در اختیار ما نیستند. بنابراین اگر کسانی که در حاکمیت هستند به فکر چاره ای برای آینده نباشد، آینده از راه خواهد رسید؛ ولی لزوما نه فقط آن گونه که آن ها می خواهند بلکه ممکن است به گونه ای دیگر از راه برسد. *با تمام حرف و حدیث ها، اصلاح طلبان در انتخابات چند ماه آینده مجلس چه کار خواهند کرد؟ ما برای انتخابات برنامه ای نداریم اما می دانیم که انتخابات فرصت خوبی برای آگاهی بخشی به مردم است. چرا که در زمان انتخابات توجه بیشتری از سوی مردم نسبت به برنامه ها، دیدگاه ها، درد ها، رنج ها و ... و ما از این فرصت می توانیم برای آگاهی بخشی و اطلاع رسانی به مردم استفاده کنیم و این کار را هم خواهیم کرد. انتخابات یک گذرگاه نگران کننده ای برای نیروهای در حاکمیت شده است؛ از این نظر که ملت بر خلاف آن چه که آن ها انتظار دارند، رفتار بکنند. حال ممکن است این رفتار متفاوت باشد، در هنگام شرکت در انتخابات باشد، یا قبل یا بعد از شرکت در انتخابات باشد. یعنی هر جایی که مردم و جمعیت هستند، جای نگرانی برای کسانی هست که انتخابات گذشته را به آن سرنوشت دچار کردند. *برخی از اصولگرایان دغدغه های آقای خاتمی را مخالف مصلحت نظام می دانند و به این بهانه که در شرایط فعلی شرط گذاشتن برای نظام همنوا با بیگانگان شدن و یا سازش با آن هاست، دغدغه های ایشان را رد می کنند؛ نظر شما در این خصوص چیست؟ اگر ما بنای مان بر این بود که بر خلاف روال طبیعی و قانونی قدرت را به دست بیاوریم، راه های بسیار نزدیک تری وجود داشت. نقل است یک روز یک نفر به امام راحل گفته بود که آقای بازرگان سازشکار است؛ امام(ره) با این سخن مخالفت کرده و گفته بودند که خیر، اگر آقای بازرگان سازشکار بود با خود ما سازش می کرد. ما هم به عنوان اصلاح طلبان اگر بنای سازشکاری داشتیم، با کسانی در داخل کشور سازش می کردیم تا به برخی از خواسته هایی که برای مخالفین ما خواسته است اما برای ما خواسته نیست، برسیم. *چقدر احتمال می دهید که بالاخره شرایط حضور اصلاح طلبان برای انتخابات فراهم شود؟ احتمال این که حاکمیت بخواهد به یک باره و در یک مقطع زمانی کوتاه قبل از انتخابات، فضا را باز کند وجود دارد، آن ها نشان داده اند برای رسیدن به اهداف شان هر کاری ممکن است انجام دهند؛ حال این کار ممکن است باز کردن فضا در داخل باشد یا سازش در سطح بین الملل با قدرت های جهانی؛ چون برای آن ها بقای در حاکمیت اصل بسیار مهمی است؛ بنابراین هیچ یک از این دو احتمال منتفی نیست. *باز شدن فضا به صورت موقت کارایی دارد؟ خیر، برای ما وضعیت مطلوبی ایجاد نمی کند، به خاطر این که کشور اگر بخواهد درست بشود، بایستی اصلاحات سیاسی همراه با مقدمات و مؤخرات آن اعمال شود. ما از این که به ناگهان و در فضای کوتاه قبل از انتخابات فضا باز شود و شور انتخاباتی ایجاد شود، خیری برای کشور نمی بینیم، آن خیر ممکن است به جناح حاکم برسد یا نرسد، اما قطعا به کشور و مردم خیری نخواهد رسید. به این دلیل که در یک هیجان سیاسی زودگذر هیچ حاصل پایداری وجود نخواهد داشت. اگر واقعا می خواستند یک انتخابات آزاد برگزار کنند، بایستی از چند ماه قبل شروع می کردند. حتی الان هم دیر شده است و تقریباً فرصتی وجود ندارد که در رویه ای که در پیش گرفته اند تجدید نظر کنند. اما نکته غیر قابل انکار این است که هر چه زمان می گذرد این فرصت تنگ تر می شود. *آقای شکوری راد! برخی معتقدند در حال حاضر و با توجه به اتهام آمریکا مبنی بر ترور سفیر عربستان در نیویورک توسط جمهوری اسلامی ایران، تهدیدی جدی متوجه کشور شده است؛ قطعا آینده نظام به آینده اصلاح طلبان هم مربوط است؟ در پشت این حرکت آمریکا یک حجمی از برنامه و کار وجود دارد که آن ها در دستور گذاشته اند. این شروع کار آنها بود. چرا که دیدیم بعد از آن عربستان را مجبور کردند در شورای امنیت شکایت کند و خانم کیلینتون هم در دو شبکه ماهواره ای نسبتا فراگیر مصاحبه می کند و اوباما و دیگران مرتبا در مورد ایران اظهار نظر می کنند. من حتی فکر می کنم قطعنامه ای که برعلیه سوریه به شورای امنیت برده شد، می تواند بخشی از این برنامه علیه ایران باشد؛ یعنی آن ها این قطعنامه را به شورای امنیت بردند تا کارت وتوی کشورهایی مثل روسیه و چین را بسوزانند تا اگر بعدها قطعنامه ای بر علیه ایران بردند، بتوانند راحت تر آن را به تصویب برسانند. برای آمریکا یقینا موضوع اصلی ایران است و نه سوریه. آن ها فکر می کنند که اگر قضیه ایران را حل کنند، قضیه سوریه خود به خود حل خواهد شد. بر همین اساس برخی از تحلیل گران سیاسی معتقدند، آمریکا قبل از این که به سراغ سوریه برود، به سراغ ایران خواهد آمد و این ها همه نگران کننده است. برای ما هم که در حال حاضر جزو اپوزوسیون کشور هستیم و اختیاری برای دفع شر از کشور نداریم، نگران کننده است، ولی ما هیچ امکانی برای دفع این شر نداریم. متأسفانه به نظر می رسد کسانی که در قدرت و حاکمیت هستند چشم شان را بر واقعیت ها بسته اند و فکر می کنند با روش هایی که تا کنون دنبال کرده اند و در گذشته داشته اند، خواهند توانست، آمریکا را مرعوب کرده و از صحنه بدر کنند، در حالی که تحولات اخیر منطقه نشان می دهد، نقش آفرینی آمریکا و کشورهای غرب از یک سو و از سوی دیگر نقش آفرینی های ملت های منطقه، عامل تحولات مهمی شده است. چه کسی فکر می کرد که حکومت های مطلقه ای که در کشورهای منطقه از تونس، مصر، لیبی، یمن و شاید بعد سوریه دست خوش تحول شوند؟ در حالی که آن ها هرگز فکر نمی کردند چنین تحولی در انتظارشان است. بسیاری از آن ها خودشان را جزیره ثبات می دانستند. فکر می کنم امروز هیچ کسی نمی تواند خود را جزیره ثبات بداند و بتواند ادعا کند تحولات امروز جهان که پی در پی اتفاق می افتد به سراغ آن ها نخواهد آمد. حتی کشورهای غربی هم از این تحولات در امان نیستند. *حال که بحث تحولات منطقه پیش آمد؛ بفرمایید ریشه این تحولات را در چه چیز می دانید؟ به وقوع پیوستن این تحولات یک ریشه اصلی دارد و آن رشد و گسترش شبکه های اجتماعی است. یعنی ملت ها فارغ از سازمان های رسمی و حکومتی توانسته اند، چه در درون خود و چه با ملت های دیگر در ارتباط باشند. شما دیدید، جنبش سبز که به دنبال انتخابات ریاست جمهوری در ایران شکل گرفت، تا حدی فروکش کرده بود، اما زمانی که حکومت های مصر و تونس سقوط کردند، جنبش سبز حیات مجدد گرفت و در 25بهمن نمودی دوباره پیدا کرد که موجب غافلگیری بسیاری شد. این نشان دهنده این است که تحولات امروز دنیا روی هم اثر گذار هستند. جنبش سبز بود که زمینه ساز آن چه که امروز به عنوان بهار عربی شناخته می شود، شد. از آن طرف این جنبش های منطقه و به اصطلاح بیداری اسلامی و ملت ها روی ایران هم اثر خواهد گذاشت. *سال هاست که برخی از مخالفان اصلاح طلبان، سیاست های این جریان سیاسی را در راستای سیاست های آمریکا و بیگانگان معرفی می کنند؛ حال 6 سال بعد از روی کار آمدن دولت آقای احمدی نژاد بد نیست بررسی کنیم که در دولت احمدی نژاد آمریکا و دیگر بیگانگان به اهداف خود رسیدند یا در دولت های قبل؟ این نکته ای است که باید مورد توجه قرار بگیرد. مناسباتی که در جنگ سرد وجود داشت و در دوران انقلاب ها وجود داشت، دیگر بهم خورده است. بنده هم معتقدم کشورهایی مثل انگلیس و آمریکا در گذشته زورگویی و زیاده خواهی هایی کرده اند و الان هم می کنند. ولی الان دیگر موضوع این نیست، یعنی آینده روابط بین کشورها، بر اساس روابط دوران جنگ سرد و یا دوران انقلاب ها نیست. امروز گفتمان اصلاح طلبی در تمام دنیا در حال اتفاق است. برای مثال بنده جنبش وال استریت را یک جنبش واقعی می دانم؛ یعنی یک جنبش واقعی از طرف طبقات ضعیف تر آمریکا بر علیه طبقۀ مرفه آمریکاست؛ اما تفاوت حکومت آمریکا با ما این است که آن ها به جای این که بیایند به جنبش وال استریت تهمت براندازی بزنند و بگویند این جنبش، یک جنبش براندازانه نسبت به حکومت آمریکاست، می گویند این جنبش، یک جنبش اصلاح طلبانه است و در راستای آن هم حرکت می کنند؛ یعنی شما می بینید که حکومت آمریکا هیچ تقابلی با این جنبش اصلاح طلبانه ندارد، اگر چه در ایران به ظاهر شادمانی می کنند که این جنبش بر علیه حکومت آمریکاست، اما در واقع این جنبش به کمک دولت آمریکا می آید و دوام و بقای آن را تضمین می کند، چون اصلاح طلبانه است. اما در داخل کشور ما جنبش های اصلاح طلبانه انگ براندازی می خورند و حکومت خود را از فیض وجود این جنبش ها محروم می کند. هم آن جنبش ها را عقیم می گذارد و هم امکان اصلاح خودش را از بین می برد. حال آن که یک حکومتی اگر امکان اصلاح را از دست بدهد، امروز یا فردا سقوط خواهد کرد. هیچ حکومتی در جهان برای همیشه باقی نمی ماند مگر این که متناسب با خواست مردم خود و شرایط جهانی اصلاح شود. این که آمریکا در جهان زیاده خواهی می کند را منکر نیستیم اما امروز موضوع این نیست. بلکه امروز ملت های جهان به وسیله شبکه های اجتماعی با هم در ارتباط هستند و به همین دلیل دیر یا زود، دولت ها ناگزیر خواهند بود، تابعی از خواست ملت های خودشان باشند، چون در نهایت همان ملت ها با همان حق رأی اثر گذار خواهند بود. و این مردم هستند که آینده را رقم خواهند زد. *منظور سؤال من سال های دولت آقای احمدی نژاد بود؟ در این سال های دولت احمدی نژاد، خواسته های آمریکا در داخل ایران بیشتر محقق شده یا در دولت های قبل؟ وقتی شما بهانه کافی به دست آمریکا می دهی، تا یک اجماع جهانی بر علیه کشور ما را ایجاد کند، یعنی شما خدمت به آمریکا کرده ای و این مشخص است. در حال حاضر در شرایطی هستیم که اجماع جهانی بر علیه جمهوری اسلامی شکل گرفته و دلیل آن خامی در سیاست خارجی، خامی در برخورد با ملت خودمان و خامی در برخورد با کشورهای دیگر است. البته اخیرا یک دوگانگی در سیاسیت خارجی به وجود آمده و در حال حاضر به نظر می رسد که دولت احمدی نژاد سیاست رسمی خارجی جمهوری اسلامی را نمی خواهد ادامه دهد. موضع گیری های اخیر آقای احمدی نژاد این گونه نشان می دهد. اما دیگر ایشان اعتباری ندارد که بخواهد کمکی برای اعتبار جمهوری اسلامی باشد. حتی اگر بنا را بر این بگذاریم که توافق شده که دوگانگی در سیاست خارجی وجود داشته باشد، این روش هم کارگشا نخواهد بود. ما امروز از نظر سیاست خارجی ضعیف ترین موقعیت را نه فقط بین دشمنان که بین دوستان مان داریم البته اگر دوستی برای مان باقی مانده باشد. حتی اگر دوستی باقی مانده باشد آن ها هم شاید جرأت نکند پشت سر ما راه برود. بنابراین بهترین موقعیت در اختیار آمریکاست. اما یقینا اگر ملت ایران به معنای واقعی پیروز یک انتخابات آزاد در ایران باشد، آمریکا هم نمی تواند زیاده خواهی در قبال ایران داشته باشد. بنده همین اعتقاد را در مورد سوریه دارم؛ الان در رابطه با سوریه، برخی معتقدند منافع استراتژیک ما اقتضاء می کند که ما با سوریه در حالت تعامل باشیم؛ بنده هم این را قبول دارم؛ اصلا هر دولتی که در سوریه سر کار بیاید، ناگزیر خواهد بود بخشی از سیاست های دولت فعلی سوریه که در مورد فلسطین و کشورهای منطقه است را دنبال کند. ما به عنوان جمهوری اسلامی قطعا با یک دولت مردمی در سوریه، بیشتر خواهیم توانست از فلسطین و آرمان فلسطین حمایت کنیم، در حالی که امروز دولت دیکتاتور بشار اسد دیگر جایگاهی ندارد و حتما بشار اسد روزی برای بقای در حکومت خود به سازش با بیگانگان هم روی خواهد آورد که دیگر فرصتی هم برای آن نیست و یقینا دولت بشار اسد ساقط خواهد شد. *به نظر شما شرایط فعلی برای اصلاح طلبان به سمت اصلاح شدن می رود یا بدتر می شود؟ همانطور که در حال حاضر شرایطی شده که انتخابات را برای ما اصلاح طلبان بلا موضوع کرده ممکن است وضعیتی پیش بیاید که سخت تر از حالا باشد. اما این وضعیت قابل دوام نیست. چیزی که مهم است این است که قدرت را همیشه می شود اعمال کرد، اما همیشه نمی شود آن را حفظ کرد. اصلاح طلبان اپوزوسیون نظام نیستند، بلکه اپوزوسیون حاکمان هستند. همان حاکمانی که به نظر ما به نظام جمهوری اسلامی ایران پشت کرده اند. آن نظامی که در قانون اساسی ما ذکر شده، اگر به معنای واقعی برقرار باشد، تمام اصلاح طلبان در درون آن نظام هستند ولی آن چه که امروز شاهد آن هستیم، پشت کردن حاکمان به نظامی است که در قانون اساسی پیش بینی شده و بر آمده از دل انقلاب اسلامی است. انقلابی که پشتوانه توده های مردم را داشت. بنابراین ما اصلاح طلبان هستیم که مدعی حفظ و احیای نظام هستیم. بنابراین ما اصلاح طلبان در حقیقت پوزوسیون نظام هستیم و آن حاکمانی که امروز بر سر کار هستند، اپوزوسیون نظام هستند. *برخی از نمایندگان اصلاح طلب مجلس عنوان می کنند که در انتخابات شرکت می کنیم؛ شما هم می فرمایید، شرایط برای حضور اصلاح طلبان فراهم نیست؛ چگونه این دو باهم جمع می شوند؟ اصلاح طلبی یک دایره بسته نیست، بلکه یک شرایط حداقلی دارد که اگر کسی داشت می شود گفت اصلاح طلب است. اگر کسی گفت که اصلاح طلب است، ما هم قبول می کنیم و نمی توانیم او را از دایره اصلاح طلبی خارج کنیم. اما طبیعی است که عمل سیاسی توأم با تصمیم سیاسی است. ما معتقدیم تصمیم سیاسی اصلاح طلبان این است که اگر شرایطی که آقای خاتمی گفتند تحقق پیدا نکند، در انتخابات شرکت نمی کنند. این شرایط هم تحقق پیدا نکرده است. بنابراین آن چه که ما ادعا می کنیم به اندازه خودمان است؛ ما نمی گوییم اگر کسی خود را اصلاح طلب می نامد و می خواهد در انتخابات شرکت کند، اصلاح طلب نیست، اما تصمیم او را نمی پسندیم و فکر می کنیم این تصمیم کمکی به حرکت اصلاح طلبی نخواهد کرد. در فضایی که کل اصلاح طلبان کشور، در انتخابات حضور نداشته باشند، این عدم شرکت اصلاح طلبان می تواند بر پایگاه اجتماعی تک تک افرادی که فارغ از گرایش های حزبی شان پایگاه اجتماعی شخصی دارند، سایه بیاندازد. با این حال ما به کسی دستور نمی دهیم که در انتخابات کاندیدا بشود یا نشود. نه ما در جایگاهی هستیم که به کسی دستور بدهیم، و نه او دستور ما را می شنود، ولی تحلیل ما این است که کسی نمی تواند علم اصلاح طلبی را بلند کند که زیر آن خاتمی، موسوی و کروبی نباشند. *سخن آخر؟ ما اصلاح طلبان اصلا با هیچ کدام از ساختارهای موجود قانون اساسی مشکل نداریم. معتقدیم که همین ساختارهای موجود قانون اساسی اگر اصلاح روش کنند می شود همۀ مردم راضی باشند. معتقدم با همین قانون اساسی می توانیم به گونه ای عمل کنیم که همه با هر فکری راضی باشند. لینک متن مصاحبۀ منتشر شدۀ من با ایلنا : http://www.ilna.ir/newsText.aspx?id=221188 ]]> tag:gollejeh.ir,2011://1.270 2011-10-30T02:13:31Z 2011-10-31T03:50:03Z

امروز به دعوت خبرگزاری ایلنا به نمایشگاه مطبوعات رفتم. از زمانی که این نمایشگاه را از نمایشگاه مطبوعات جدا کردند و به مصلی آوردند به دیدن آن نرفته بودم. از آن شور و نشاطی که آن زمان در نمایشگاه وجود...

علي شكوري راد www.gollejeh.com امروز به دعوت خبرگزاری ایلنا به نمایشگاه مطبوعات رفتم. از زمانی که این نمایشگاه را از نمایشگاه مطبوعات جدا کردند و به مصلی آوردند به دیدن آن نرفته بودم. از آن شور و نشاطی که آن زمان در نمایشگاه وجود داشت خبری نبود ولی سوت و کور هم نبود. نفس برگزاری نمایشگاه مطبوعات کار خوب و درستی است. چیز خاصی برای عرضه وجود ندارد ولی فرصت هم نشینی با اصحاب مطبوعات و خبرگزاری ها را فراهم می آورد. در این شرایط وانفسا فرصتی است برای نفس کشیدن. در غرفۀ محقر و کوچک ایلنا خانم سرمدی و همکارانشان از من استقبال کردند. ابتدا رفتند و بلند گو درخواست کردند که به آنها داده نشد. گرم گفتگو بودیم که کم کم افراد دیگری هم جمع شدند و چون صندلی و جا نبود سر پا ایستاده و سوال می پرسیدند و من جواب می دادم. هم موافق و هم مخالف بودند. سوالها اول حول و حوش شرکت در انتخابات آینده مجلس بود و بعد به انتخابات سال 88 و حوادث بعد از آن و در آخر هم به بهار عربی و جنبش وال استریت کشید. حدود یک ساعتی در غرفۀ ایلنا بودم. بعد بچه های ایسنا آمدند و مرا به غرفۀ خودشان بردند مدت کوتاهی آنجا بودم و دوباره به سوالات آنها در مورد انتخابات پیش رو جواب دادم و در دفتر یادداشتشان یادگاری نوشتم. از آنجا با اصرا ر یکی از اعضاِ غرفۀ خبرگزاری فارس به غرفۀ آنها رفتم. ما معمولاً با این خبرگزاری مصاحبه نمی کنیم. سابقۀ خوبی ندارند. ولی علی رغم تحریم این خبرگزاری توسط دوستان مشارکت من تا بحال چند بار با آنها مصاحبه داشته ام ولی هر بار از اول شرط کرده ام که امانتداری کنند آنها هم اجمالاً در آن موارد امانتداری کرده اند. آخرین بار دو هفتۀ پیش بود که درمورد محکومیت پزشکان بحرینی بخاطر کمک به مجروحان اعتراضات مردمی به دولت استبدادی آل خلیفه به سوالشان پاسخ دادم. امروز گفتمان اصلاح طلبی در تمام دنیا طرفدار دارد اصلاح طلبان سازشکار با بیگانگان نبوده و نیستند/زمان برای تحقق شرایط حداقلی که از سوی آقای سیدمحمد خاتمی مطرح شده دیر شده است. ایلنا: علی شکوری راد اظهار داشت: اصلاح طلبان سازشکار با بیگانگان نبوده و نیستند، چرا که اگر بنابر سازشکاری بود، با کسانی در داخل از کشور سازش می‌کردیم. اين فعال سیاسی اصلاح طلب با حضور در غرفه خبرگزاری ایلنا در هجدهمین نمایشگاه بین المللی مطبوعات و خبرگزاری‌ها، با اشاره به انتخابات آینده مجلس شورای اسلامی گفت: اگر تنها در زمان بسیار کوتاه باقی مانده به انتخابات فضای سیاسی به صورت مقطعی باز شود، خیری به مردم و جامعه نخواهد رسید چرا که اصلاحات سیاسی باید با مقدمات و متأخرات آن اعمال شود. شکوری راد در بخش دیگری از سخنان خود در تحلیل جنبش وال استریت در آمریکا گفت: امروز گفتمان اصلاح طلبی در تمام دنیا طرفدارانی دارد و جنبش وال استریت هم یک جنبش اصلاح طلبانه در آمریکاست. وی افزود: فرق جنبش اصلاح طلبانه وال استریت در آمریکا و جنبش اصلاح طلبان در ایران این است که دولت آمریکا به جای اینکه با عناوینی چون برانداز و... با معترضان خود برخورد کند، حرکت آن‌ها را یک حرکت اصلاح طلبانه می‌داند، حرکت آن‌ها به رسمیت می‌شناسد چرا که باعث اصلاحات در درون خود آمریکا خواهد شد. وی در بخش دیگری از سخنان خود با بیان اینکه زمان برای تحقق شرایط حداقلی که از سوی آقای سیدمحمد خاتمی مطرح شده دیر شده است، گفت: بخش عمده‌اي از اصلاح‌طلبان در انتخابات شركت نمي‌كنند اما قطعا از فرصت آگاهی بخشی در زمان انتخابات استفاده خواهند کرد. شکوری راد در پاسخ به یکی از حاضران در این گفت‌و‌گو که پرسید اگر اصلاح طلبان در انتخابات شرکت نداشته باشند چگونه می‌خواهند جنبش اصلاح طلبی خود را ادامه دهند، گفت: تحولی که امروز در آمریکا با نام جنبش وال استریت مطرح است نشان می‌دهد که جنبش‌ها بدون انتخابات هم می‌توانند تحول ایجاد کنند. مشروح مصاحبه ایلنا با علی شکوری راد كه با حضور جمعي از بازديدكنندگان از نمايشگاه مطبوعات برگزار شد و بيش از يك ساعت ادامه يافت، در روزهای آینده منتشر می‌شود. ]]> tag:gollejeh.ir,2011://1.269 2011-10-29T18:48:24Z 2011-10-31T04:04:29Z

سایت کلمه یادداشتی در مورد دروغ آشکار آقای شریعتمداری در نقل سخنان خانم کلینتون در تلویزیون بی بی سی با عنوان "برادر حسین! گریه بس کنید، این قبر خالی است" نوشته بود که من هم در زیر آن این کامنت...

علي شكوري راد www.gollejeh.com سایت کلمه یادداشتی در مورد دروغ آشکار آقای شریعتمداری در نقل سخنان خانم کلینتون در تلویزیون بی بی سی با عنوان "برادر حسین! گریه بس کنید، این قبر خالی است" نوشته بود که من هم در زیر آن این کامنت را گذاشتم متاسفانه اقای شریعتمداری دقیقا همان راهی را می رود که مسعود رجوی رفت. رجوی فردی انقلابی و از جان گذشته بود و تا پای اعدام در رزیم گذشته هم رفت اما ماند تا به امروزش رسید که همه از او نفرت دارند. او این مسیر طولانی را صرفا با رهنمود هدف وسیله را توجیه می کند رفت. اقای شریعتمداری هم هدفش را مقدس تلقی کرده و برای رسیدن به آن از هر وسیله ای استفاده می کند. شریعتمداری احمق نیست. واقعیت ها را بخوبی می داند اما رسالت خود را تطبیق واقعیت با منویات می داند و این کار را آنقدر انجام داده است که دیگر قبح آن را نمی فهمد. او مسئول گمراه کردن و گمراه نگهداشتن خیل افراد کم هوشی است که توان و جرأت فکر مستقل و رهگشا را ندارند. آنها برای آنکه دنباله رو باشند باید روزانه تغذیه بشوند و نباید مسأله دار بشوند. بنابراین گرفتاری تأمین خوراک ذهنی هر روزه برای هواداران گرسنه مجال اندیشه را از آقای شریعتمداری گرفته است. رجوی دروغ و ادعایش را آنقدر مطرح و تکرار می کرد که خودش هم باورش می شد. درست مثل آقای شریعتمداری که آنقدر بدروغ ادعا کرده که جنبش سبز چنین است و چنان است که یارای مواجهه با واقعیت استقلال آن را ندارد و به دروغ متوسل می شود تا از فشار و تعارض رهایی یابد. این یک حالت روانیست که فرد اصرار دارد دروغی را که خود ساخته باور کند تا به آرامش برسد. به گمان من او عاقبت به خیر نخواهد شد. متن کامل یادداشت کلمه به شرح زیر است: کلمه – گروه سیاسی: حسین شریعتمداری اگر اندکی از مروت و صداقت بهره برده بود، پس از مصاحبهٔ هیلاری کلینتون با بی‌بی سی با شادکامی در کیهان تیتر می‌زد: «حتی مخالفان ما هم علاقه‌ای به ارتباط با آمریکا ندارند». اما برادر حسین، نه تنها از این زاویه به موضوع نگاه نکرد، بلکه ترجیح داد تا با تحریف سخنان کلینتون و تغییر آن‌ها، ذهن متوهم و خاطرِ دشمن ساز خود را تسلی دهد؛ مبادا رویا‌هایش ترک بردارند و خواب‌هایش آشفته شوند. او که عمری است آزادانه و فارغ از قانون و اخلاق و دیانت، به تهمت زنی و نفرت پراکنی مشغول است و تمام زندگی‌اش را وقف یارگیری برای صهیونیست ها و دشمنان واقعی کشور کرده است، چشم ندارد که ببیند قبری را که عمری بر سر آن گریسته است، خالی است. باورش نمی‌شود آن همه تهمت و ادعا برای اثبات وابستگی جنبش سبز به کشورهای خارجی، تنها ساختهٔ ذهن متوهم و دشمن ساز او بوده است. سخت‌ترین اتفاق برای یک ذهن متوهم و برای یک انسان دروغ‌پرداز و دروغ زن، مواجهه با واقعیت است و تلخ‌ترین واقعه، برای یک موجودِ دشمن ساز و نفرت افکن، مشاهده سلامت و پاکی دیگران است. مصداق عینی این سختی و تلخی را می‌شود در متن‌های عصبانی و سرشار دروغ و ناسزا و بد و بیراه حسین شریعتمداری در روزنامهٔ کیهان امروز – شنبه ۷ آبان ۹۰ – مشاهده کرد. سرمقاله عصبانی و نگرانِ برادر حسین، سرشار از ناسزا و دروغ و بد و بیراه است. او از فرط هراس از واقعیت، در این متن وقاحت را از حد گذارنده و سروکارش با «کمر موز» افتاده است، از دامنه واقعیت به دامن «خانم مونیکا» پناه برده است، بقای توهماتش را در «راز بقا» دیده و به تعبیر خودش در همین متن «روایتِ قابل تقدیری از یک دشمن احمق را به نمایش گذاشته است.» نوشته است: «خانم کلینتون از جایگاه وزیر خارجه آمریکا تصریح می‌کند که فتنه گران ستون پنجم آمریکا در ایران اسلامی بوده‌اند.» باز در ستون گفت و شنود، گفته است: «اعتراف صریح هیلاری کلینتون به حمایت آمریکا از فتنه ۸۸، بدجوری اعصاب سران فتنه را به هم ریخته است» و نیز آورده است: «خانم کلینتون گفته است دولت آمریکا با سران فتنه در تماس بوده ولی قرار بود حمایت از آن‌ها فاش نشود.» راست گفته‌اند: دروغ که حناق نیست! متاسفانه برادر حسین نمی‌داند که نمی‌داند با این نوشته‌ها، فقط دروغگویی کیهان را جار می‌زند. نمی‌داند که نمی‌داند مخاطبان رسانه‌ای چون بی‌بی سی با روزنامه کیهانش قابل قیاس نیست. نمی‌داند که نمی‌داند عین سخنان هیلاری کلینتون در تمام رسانه‌های غیر کاغذی موجود است. نمی‌داند که نمی‌داند که همه می‌دانند سخنان کلینتون در جایگاه وزارت امورخارجه آمریکا سند محکم دیگری بر استقلال و استغنای جنبش بی‌نظیر سبز است. حسین شریعتمداری تیتر مطلبش را این گونه انتخاب کرده است: «خدا سایه خانم کلینتون را کم نکند!» آیا به راستی این نماینده تام الاختیار رهبری، مصداق عینی «صم بکم عمی…» نیست که نشنیده و ندیده است که وزیر خارجه کشور آمریکا در یکی از مشهور‌ترین و بزرگ‌ترین رسانه‌های دنیا گفته است، از جنبش سبز حمایت نکردیم چون «درخواستی از سوی رهبران جنبش سبز برای اعلام حمایت آمریکا از این جنبش دریافت نشد» و «رهبرانش با حمایت خارجی مخالف بودند»؟ البته عصبانیتِ برادر حسین در صفحه ۲ روزنامه کیهان، تنها ناشی از سخنان کلینتون و اثبات مکرر استقلال جنبش سبز نیست. نگرانی او آنجا شدت پیدا کرده است که در نوشته‌هایی مستند در کلمه، یکی به قلم فرهاد میثمی و دیگری به نقل از بازنشر وبلاگی یک مطلب در کلمه خوانده است و دیده است که جنبش سبز ایران چه تفاوت بنیادی و معناداری با همهٔ جنبش‌های عربی داشته است. برادر حسین، از اینکه نویسنده سایت کلمه هم به نوعی دیگر استقلال جنبش سبز و مسالمت آمیز بودن و مشی عزتمدارِ رهبران جنش سبز را نشان داده است، از ناراحتی به خود پیچیده است و دوباره سیل ناسزا‌ها بر زبانش جاری شده و مفلسانه نوشته است که چرا کلمه از سخنان هیلاری کلینتون استقبال کرده است! گویی فراموش کرده است که نه کلمه، که هیچ یک از میلیون‌ها همراه جنبش سبز، برای استناد و اثبات و استقبال نه از کسی اجازه می‌گیرند و نه به استقبال سفارشی کسی می‌روند. باز هم نمی‌داند که نمی‌داند همین استقبال هم نشانه‌ای از استقلالِ جنبش سبز است و باز هم نمی‌داند که نمی‌داند…. اما مشکل حسین شریعتمداری اینها نیست. او از همان روزی یبش از پیش به خود پیچید که کلمه به او یادآوری کرد در اخلاق و روش تفاوتی با مسعود رجوی و منافقین ندارد، و به یادش آورد که علاقه و استناد مکررش به منابع خبری فرقه رجوی، نشانه‌ای آشکار از همدستی و بلکه هماهنگی پنهان کیهانیان و منافقان است. حملات پیاپی کیهان به کلمه، جنبش سبز، خاتمی و اصلاح طلبان بعد از انتشار آن مطلب نشان داد که گزارش «همدستی چندباره کیهان و منافقین در دروغ‌پردازی علیه جنبش سبز» جای درستی را نشانه رفته بود. اما برای اینکه شریعتمداری بیش از این ناامید نشود و عصبانی باقی نماند، شاید لازم باشد این بخش از بیانیه ۱۵ میرحسین را به مدیر منصوب رهبری در کیهان یادآوری کنیم که خطاب به سبزها نوشته بود: «بالاتر از سیاهی رنگی نیست. ترساندن آخرین تیر ترکش است. مخالفانتان اشتباه کردند و در مقابل مسالمت و مقاومت شما آن را به کار بردند تا اگر کارگر نشود چاره‌ دیگری نداشته باشند. چاره راستین آنها هم خود شمایید، روزی که از مخالفان خود بپرسید آیا پرچم‌های رنگارنگ شما نیز به معنای اصرار بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی است، و اگر آری گفتند آنها را بپذیرید. آن روز وقتی است که همه با هم سبز می‌شویم.» بله آقای شریعت مداری! حتی برای منافقانی چون شما هم راه سبز شدن بسته نیست. کافی است به اصول برگردید، قانون را بپذیرید و به آن تمکین کنید، دیانت را نه در توطئه و دروغ و تهمت و سبعیت و آدم‌کشی، بلکه در انسانیت و تشرع ببینید، و به شهروندان و همه حقوق آنها احترام بگذارید. این جنبش، جنبش زندگی است، در انحصار هیچ کس نیست و راه هم برای ورود به آن بسته نیست. نیاز نیست برای ساقط کردن رئیس دولتی که با تقلب و دروغ بر سرکار آورده اید، ساختارشکنی کنید، قانون اساسی را شخم بزنید و نظام را بیش از این منحرف کنید. به همین قانون اساسی موجود برگردید، مطمئن باشید که مردم همه تخلفات و جنایت های قبلی را، خواهند بخشید. این نکته را قرار بود دو هفته قبل متذکر شویم، آن روزها که عقده های گزارش کلمه را با حمله به خاتمی و زندانیان سبز آزاد شده گشودند و حرمت شکنی چندباره کردند. (اینجا) یک مطلب بی ادبانه دیگر هم در روزنامه ای که با پول مردم اداره می شود نوشتند که تنها تیترش را یادآوری می کنیم و پیوند صفحه اش را نمی گذاریم تا خاطر مخاطبان کلمه بیش از این از یادآوری بی شرمی های اهالی کیهان مکدر نشود. تیتر آن مطلب این بود: “آروغ زن ها خفه شوند تا ما کمی فکر کنیم“ و بقیه اش بماند تا خودشان در خلوت با وجدانشان از نو بخوانند. اما از آنجا که می گویند یکی از شروط امر به معروف، احتمال تاثیر است، از انتشار آن تذکر منصرف شدیم و ماند تا امروز که شاهد تبحر کم‌نظیر کیهان در – به تعبیر قرآن – «یحرفون الکلم عن مواضعه» بودیم. اکنون وقتش رسیده که به کیهانیان هشدار دهیم به راه مردم، قانون و مسیری که میرحسین موسوی از دو سال پیش نشان داده بود، بازگردند و در غیر این صورت، حتی اگر بخواهند با ادامه‌ی اتهام‌زنی‌ها و دروغ‌پردازی‌ها هم جلب مخاطب کنند، چوب بی‌صدای خدا به آنها رحم نخواهد کرد؛ آنچنان که در چند هفته اخیر از آستین حامیان دولت انحرافی بیرون آمده و تیراژ ۵۰۰۰ نسخه‌ای کیهان، بدهی ۱۲ میلیاردی این موسسه به سازمان تامین اجتماعی و روابط پنهان اقتصادی کیهانیان با وزارت نفت و رانت ویژه آنها در آگهی های این وزارتخانه را فاش کرده بود. سبز شدن یعنی بازگشت به مردم و قانون، و این حتما برای همه حتی کیهانیان و دولتیان بهتر از ادامه دادن بگم بگم های متقابل است. ]]> tag:gollejeh.ir,2011://1.268 2011-10-01T16:04:06Z 2011-10-01T16:05:43Z

شنبه, ۹ مهر, ۱۳۹۰ چکیده :اقدام پزشکان بحرینی مطابق با وجدان و قسم پزشکی بوده و تحسین‌برانگیز است و اینکه یک پزشک را به خاطر اقدام درخور حرفه‌اش مورد بازخواست قرار دهند، در هیچ جای دنیا پذیرفته نیست و...

علي شكوري راد www.gollejeh.com شنبه, ۹ مهر, ۱۳۹۰ چکیده :اقدام پزشکان بحرینی مطابق با وجدان و قسم پزشکی بوده و تحسین‌برانگیز است و اینکه یک پزشک را به خاطر اقدام درخور حرفه‌اش مورد بازخواست قرار دهند، در هیچ جای دنیا پذیرفته نیست و برخورد حکومت بحرین با اینها نشان می‌دهد که این حکومت به اصول اولیه پزشکی هم وقعی نمی‌نهد. حکومت بحرین یک حکومت دیکتاتور است که با مردمش خشن برخورد کرده و طبیعی است که جامعه پزشکی بحرین در کنار مردمش قرار بگیرد و جز این انتظاری نباید داشت.... یک عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت، حکومت بحرین را یک حکومت دیکتاتور خواند و از سازمان‌های بین‌المللی خواست رعایت حقوق پزشکان بحرینی را به آل خلیفه تفهیم کنند. به گزارش فارس، علی شکوری‌راد که عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران است، درباره ‌برخورد دولت بحرین با پزشکان حامی مردم معترض این کشور، اظهار داشت: “اقدامی که در بحرین، پزشکان و پرستاران انجام دادند، اقدامی تحسین‌برانگیز است، چراکه علی‌القاعده از هر پزشک و پرستاری انتظار می‌رود که به مجروح و هر کسی که نیاز پزشکی دارد، کمک کند و اگر پزشکان بحرینی این کار را نمی‌کردند، برخلاف قسم پزشکی خودشان رفتار کرده بودند و این جدای از آن است که آیا این پزشکان بحرینی انگیزه سیاسی داشته‌اند یا خیر؟” این نماینده مجلس ششم افزود: “اقدام پزشکان بحرینی مطابق با وجدان و قسم پزشکی بوده و تحسین‌برانگیز است و اینکه یک پزشک را به خاطر اقدام درخور حرفه‌اش مورد بازخواست قرار دهند، در هیچ جای دنیا پذیرفته نیست و برخورد حکومت بحرین با اینها نشان می‌دهد که این حکومت به اصول اولیه پزشکی هم وقعی نمی‌نهد.” این فعال ‌اصلاح‌طلب تأکید کرد: “حکومت بحرین یک حکومت دیکتاتور است که با مردمش خشن برخورد کرده و طبیعی است که جامعه پزشکی بحرین در کنار مردمش قرار بگیرد و جز این انتظاری نباید داشت.” شکوری‌راد تأکید کرد: “جامعه پزشکی بحرین به این دلیل که در کنار مردم قرار گرفته و به تعهدات حرفه‌ای خود عمل کرده، باید مورد تحسین قرار بگیرد و نهادهای مختلف بین‌المللی باید رعایت حقوق این پزشکان را به آل‌خلیفه تفهیم کنند.” گفتنی است، با گذشت ماهها از فروکش کردن اعتراضات مردمی در بحرین، روز پنجشنبه ٢٩ سپتامبر اعلام شد که ۱۳پزشک و پرستار که در جریان تظاهرات ضد حکومتی فوریه و مارس سال جاری بحرین آسیب دیدگان را درمان کرده بودند، به اتهام “اقدام های مجرمانه علیه حکومت”، به ۱۵ سال زندان محکوم شدند و هفت تن دیگر از دست اندرکاران امور پزشکی نیز توسط دادگاه ویژه ای که در دوره اجرای قانون وضعیت فوق العاده پس از تظاهرات تاسیس شده بود، به پنج تا ۱۰ سال زندان محکوم شدند. شبکه تلویزیونی الجزیره در این زمینه گزارش داده بود که بیشتر این محکومان از کارکنان بیمارستان «سلیمانیه» منامه، پایتخت بحرین، هستند، بیمارستانی که نیروهای امنیتی پس از متفرق کردن تظاهرات در میدان مروارید (منطقه اصلی تجمع معترضان) در روز ۱۶ مارس، به این بیمارستان یورش بردند و گروهی از مجروحان را با وضعیتی وخیم بازداشت و کادر درمانی را مورد ضرب و شتم قرار دادند. tag:gollejeh.ir,2011://1.265 2011-09-19T16:47:03Z 2011-09-19T20:23:28Z

«راه سبز را زندگی کردن یعنی هر روز و همزمان که در خانه‌هایمان و سرکارمان و در کوچه و خیابان و بر سر معیشت‌های روزمره خود هستیم این پیام با غیرقابل انکارترین ندا تکرار شود، آن گونه که مسلمان بودن...

علي شكوري راد www.gollejeh.com «راه سبز را زندگی کردن یعنی هر روز و همزمان که در خانه‌هایمان و سرکارمان و در کوچه و خیابان و بر سر معیشت‌های روزمره خود هستیم این پیام با غیرقابل انکارترین ندا تکرار شود، آن گونه که مسلمان بودن و ایرانی بودن و این زمانی بودن ما تکرار می‌شود. وقتی که سخن از تقویت شبکه‌های اجتماعی و یا زندگی کردن راه سبز می‌شود بلافاصله می‌پرسند چگونه؟ همان‌گونه که هستید. سخن از آن نیست شبکه‌های اجتماعی که وجود ندارند را شکل دهیم و قدرتمند کنیم؛ سخن از آن است که قدرت مردم در شبکه‌های اجتماعی است که به صورت طبیعی و به هدایتی فطری درمیانشان شکل گرفته است. باید اهمیت آنها را درک کنیم.» از پیام مهندس میر حسین موسوی پس از راهپیمائی با شکوه روز قدس سال 88 (بیانیه شماره 13) جمعه گذشته، 25 شهریور، به اتفاق خانواده به گلجه رفتیم. جای آنها که نبودند خالی. خیلی خوش گذشت. سال گذشته وقتی حاج قدرت خبر بازداشت من را شنیده بود خیلی نگران و بی قرار شده بود. بطوری که نیمه شب ها از خواب بیدار شده، آه و ناله، و دعا و راز و نیاز می کرده است. همسرش حاجیه خانم نساء تحت تأثیر حالت او قرار گرفته و یک شب خواب می بیند که بشدت در حال گریه کردن است و در این حال دختر سید خانم، که برای آنها خانم مقدسی است، به او می گوید گریه نکن ناراحتی ها تمام شد. او این خواب را تعبیر به خبر خوش در مورد من کرده بود و همان وقت نذر کرده بود که اگر من از زندان آزاد شدم یک گوسفند قربانی کند. اینها را خودش همین جمعۀ گذشته برای زری، خواهر بزرگم، تعریف کرده بود. بعد ادامه داده بود که فردای همان شب دامادش، آقا رشید، خبر داده بود که من آزاد شده ام. حاجی قدرت پسردایی مرحوم پدرم است. خانواده او تنها باقی ماندۀ اقوام ما در گلجه هستند. از هشتاد خانواده ای که در دوران کودکی من در گلجه ساکن بودند تنها پنج شش خانواده در این روستا باقی مانده و بقیه به شهر مهاجرت کرده اند. حاجی قدرت شش پسر و یک دختر داشت. یکی از پسرانش، محمد حسین، جانباز قطع نخاع جنگ تحمیلی بود و عاقبت چند سال پیش به درجه شهادت نائل آمد. یکی دیگراز پسرانش، علی, دو سه سال پیش به رحمت خدا رفت. بقیه فرزندان، داود، سلیمان، سعید، اسرافیل و فاطمه، و خانوادۀ آنها در کنارش هستند و خودشان اکنون، به برکت و فضل خدا، جمعیتی شده اند. آنها علاوه بر روستا در شهر نیز خانه دارند و زمستان ها را عمدتاّ درشهر زنجان بسر می برند. ]]> نمای عمومی گلجه از بالای علی داغی (کوه علی) حاج قدرت، همسرش، صدیقه و من محمد سروش در حال اسب سواری حسن آقا سیخ های کباب را می گرداند. سعید باد می زند. داود به آبگوشت رسیدگی می کند.]]> tag:gollejeh.ir,2011://1.263 2011-09-05T18:22:12Z 2011-09-05T19:08:14Z

متن کامل گفتگوی روزنامه ی آرمان با علی شکوری راد: مصاحبه گر : علی اصغر شفیعیان ====================== *آقاي دكتر! چرا می خواهید در انتخابات شرکت کنید؟ شما از كجا مي‌ گوئید كه اصلاً من مي‌خواهم شركت كنم؟ *پس معنی شرط...

علي شكوري راد www.gollejeh.com آقاي دكتر! چرا می خواهید در انتخابات شرکت کنید؟ شما از كجا مي‌ گوئید كه اصلاً من مي‌خواهم شركت كنم؟ *پس معنی شرط و شروط گذاشتن چیست؟ به نظر نمي‌رسد كه از شرکت بدتان بيايد. نه قصدي براي شركت در انتخابات آينده مجلس وجود ندارد و اين سؤال شما هم مبنايي ندارد. *يعني هيچ بنايي براي شركت در انتخابات نداريد؟ خير. *چرا؟ به دليل اينكه شروطي كه آقاي خاتمي مطرح كرده اند باید تحقق پيدا كند تا ما بتوانيم در انتخابات شركت كنيم. هيچ چشم‌اندازي براي تحقق اين شروط فعلاً مشاهده نمي‌شود. *برای تحقق شروط تلاش می کنید؟ بله اگر بتوانيم كمكي بكنيم كه اين شرايط محقق شود حتماً كمک مي‌كنيم. *چه كار مي‌توانيد بكنيد؟ كار خاصي از دست ما بر نمي‌آيد چون اختيار تحقق شرایط در دست كساني است كه در حاكميت هستند و در دست ما نيست. زماني كه آنها اين شروط را تحقق ببخشند آن موقع كار ما شروع مي‌شود. *يعني در صورتي كه آنها نخواهند شما نمي‌توانيد شركت كنيد؟ ما بر اساس شرايط موجود نمي‌توانيم شركت كنيم. یعنی شرايط براي شركت ما فراهم نيست مگر اينكه شروط آقاي خاتمي را عملي كنند آن وقت ما هم شروع می كنيم براي ورود در انتخابات. *پس شما چه تأثيري داريد در اين انتخابات؟ ما تأثير خاصي نداريم و تأثير ما همين بوده كه آقاي خاتمي شروط را تعیين كرده اند، يعني قدم اول را آقاي خاتمي برداشته و شروط شركت در انتخابات را مشخص كرده، بنابراین قدم بعد را باید طرف‌هاي مقابل بردارند. *زمينه‌سازي نياز نيست؟ زمينه‌سازي را ما انجام داديم، يعني آقاي خاتمي با تعيين اين شروط حسن‌نيت خودش را نشان داده. آقاي خاتمي عملاً به نمايندگي از كل مجموعه اصلاح‌طلب‌ها اين كار را کرده و همه پشت سر آقاي خاتمي هستند در اين قضيه. موارد استثنا خيلي نادر است. *اگر شرط نمی گذاشت، يعني چه كاری نكرده بود؟ ببينيد نفس برگزاری انتخابات در كشور بر مبنای شرکت همه است. منتها انتخابات يك شرايطي بايد داشته باشد تا مردم انگیزه شركت پیدا كنند. در شرايط فعلي اين اعتماد از بين رفته. به ویژه بعد از انتخابات رياست جمهوري دهم اعتماد به انتخابات در بخش قابل توجهی از مردم از بين رفته و براي بازگشت آنها به صحنۀ انتخابات بايد اعتمادسازي شود و اين اعتماد‌سازي توسط حاكميت بايد صورت بگيرد. نهاد‌هاي اجرايي كه مي‌خواهند انتخابات را برگزار كنند و نهاد‌هاي نظارتي كه مي‌خواهند نظارت بكنند و مقام‌هاي بالا‌دستي كه بايد اين اعتماد را در سطح كشور فراهم كنند]]> چرا فكر مي‌كنيد اين اتفاق نمي‌افتد؟ براي اينكه فعلاً تحركي ديده نمی شود. اگر شروطی که آقاي خاتمي گفته تحقق پيدا كند آن وقت ديگر عاقلانه نيست كه در انتخابات شركت نكنيم. به تعبیر دیگر اگر تحقق پيدا كند عاقلانه این است كه ما در آن انتخابات شركت كنيم. ولي الان چشم‌اندازي براي تحقق آن شرايط پدید نیامده است. يعني طرف مقابل واكنش مثبتي نسبت به طرح آن شروط تا حالا بروز نداده. *برخی می پرسند در ساليانی كه اجازه داده شد و يا طبق قانون عمل شد و وارد حاكميت شديد، در آن سال‌ها چه كرديد كه دوباره مي‌خواهيد بكنيد؟ اين سؤالی جدي است؛ می پرسند بر فرض انتخابات هم سالم برگزار شود و شما هم بتوانيد وارد مجلس شويد آنجا چه كار خواهيد كرد؟ ما مي‌گوييم: نه، مشكلات برطرف نخواهد شد، يعني ما مشكلاتي كه در مجلس ششم داشتيم دوباره در مجلس نهم هم خواهيم داشت ولي خب در مجلس ششم كار‌هايي صورت گرفت كه همان‌‌ها كار‌هاي بزرگي بود، فرهنگ‌سازي شد و آگاه‌سازي صورت گرفت و فشار آورديم به برخي نهاد‌هايي كه يك‌جانبه عمل می كنند و تمكين نمي‌كنند به راي مردم. به هر حال نتيجه اقداماتي كه در مجلس ششم صورت گرفت آنقدر قابل دفاع است كه ما بگوييم تكرار مجلس ششم هم بهتر از وضعيت موجود است بنابراين آن را هم نه كمال مطلوب بلكه در وضعيت امروز مطلوب تلقي كنيم. *فكر مي‌كنيد گامی بيش از آن نمي‌توانيد برداريد؟ ببينيد ما اگر بتوانيم گامي در حد تكرار مجلس ششم برداريم حتماً بيش از مجلس ششم هم خواهيم توانست كار انجام دهيم. چون طرف مقابل فضا را بسته است. این کار يك قدم به پس راندن كساني است كه شرايط امروز را پس از مجلس ششم ايجاد كرده‌اند، بعد از آن این اميد ايجاد خواهد شد كه آنها را وادار کنیم قدم‌هاي ديگري هم پس بروند تا برسيم به اجراي بدون تنازل قانون اساسي. مصالحه بر سر منافع ملت *آقاي خاتمي پيشنهاد نوعی مذاكره دادند و برداشت عموم از گفته های ایشان اين است كه در واقع يك تعامل دو‌طرفه‌اي بايد صورت بگيرد. آیا دو طرفه باید باشد؟ الان دوطرفه نيست، الان تقريباً هيچ تعاملي وجود ندارد. *نه، منظورم آن چيزيست كه بايد صورت بگيرد. بله طبيعي است. بايد بين طرف‌هاي موجود در دعواي امروز كشور گفت‌وگو صورت بگيرد براي رسيدن به يك مصالحه‌اي بر سر منافع ملت. *مصالحه يعني چه؟ مصالحه يعني اينكه ما بتوانيم به يك فرمولي دست پيدا كنيم كه در آن هر دو طرف بتوانند به بخشي از خواسته‌هاي خودشان دست پيدا كنند و به همين دليل حاضر شوند به طرف مقابل امتياز بدهند. *شما چه امتيازي مي‌توانيد بدهيد؟ همانطور آقاي خاتمي گفتند نسبت به گذشته گذشت كنيم، يعني بگوييم جفايي كه به مردم شد اينها را ناديده مي‌گيريم براي رسيدن به آينده‌اي بهتر. اين كاري است كه ما مي‌توانيم انجام دهيم. در حق مردم و فعالان سياسي و روزنامه‌نگاران و بسياري از خانواده‌ها و كساني كه در جريان حوادث بعد از انتخابات آسيب ديدند جفا‌هايي صورت گرفته كه اگر بخواهيم اينها را حساب پس بكشيم موضوع همچنان لاينحل مي‌ماند، ما براي حل این دعوايي كه امروز بر سر منافع ملت و آينده كشور داریم، حاضر هستيم كه از بخشي از آنها عدول كنيم، كوتاه بياييم و گذشت كنيم تا بتوانيم به یک حد‌اقلی از آنها برسيم. ببينيد اجراي بدون تنازل قانون اساسي در حقيقت معنايش اين است؛ ما قانون اساسي را به عنوان ميثاق ملي پذيرفته‌ايم، كمال مطلوب ما قانون اساسي نيست و فكر نمي‌كنم كسي در اين كشور پيدا شود از هر دو جناح كه كمال مطلوب خودش را در قانون اساسي پيدا كند. كمال مطلوب ما قانون اساسي نيست ولي ما حاضر هستيم كه در چارچوب همين قانون اساسي حقوق خودمان را پيگيري بكنيم و همين در حقيقت نشان دهنده ظرفيتي است كه دارد بروز پيدا مي‌كند والا خواسته‌هايي كه امروز توزیع شده بين طيف‌هاي جنبش و مردم، خواسته‌هايي هستند كه بعضاً راديكال هستند. *شما چه اندازه عملکرد اصلاح طلبان و معترضان دو سال گذشته را «حق كامل» مي‌دانيد؟‌ نه، قطعاً ايراداتي بوده. *چه تقصیری در نتیجۀ حاصل شده داشته اند؟ ببينيد ايرادات در مجموعه ی حركت است ولي اگر شما بپرسيد كه در شخص مهندس موسوي آيا ايراداتي وجود داشته يا نه، من مي‌گويم اگر بوده بسيار كم بوده. *در کل جريان را بفرماييد؟ در كل جريان را اگر بخواهم بگویم، بله، هر كسي از ظن خودش یار جنبش شد برای همین دو سر سبزها در تضاد هستند و همديگر را قبول ندارند. ولي آنها بر روي يك خواسته‌اي به اشتراك نظر رسيده اند كه باعث شده اينها در يك جهت واحد قرار بگيرند والا در درون سبزها انتقاد‌ات نسبت به همديگر فراوان است، كما ‌اينكه آقاي كروبي و مهندس موسوي كانديدا‌هاي رقیب بودند ولي بعد از انتخابات در يك مجموعه قرار گرفتند. *خب آيا این بدنه واقعاً هدف و خواسته‌هايشان يكي است؟ نه كاملاً با هم متفاوت است؛ بخش‌هايي هستند كه خواهان دگرگوني نظام هستند و بخش‌هاي هستند كه خواهان اصلاح قانون اساسي هستند، و بخش‌هايي هستند كه مي‌گويند نه، ما در چارچوب همین قانون اساسي مي‌خواهيم كار بكنيم؛ كه اینها بدنه اصلي را تشكيل مي‌دهند و آقاي موسوي و آقاي كروبي از اين نظر اخیر دفاع مي‌كنند. نه اينكه قانون اساسي همه خواسته‌ها را برآورده كند، ولي اين را به عنوان يك ميثاق ملي كه اجماع عمومي روی آن وجود داشته بايد مبنا قرار دهيم تا بعد از آن بتوانيم به يك چارچوب درستي دست پيدا كنيم براي اداره كشور. *خودتان فقط با یکی از این بخش ها همفکر هستید، بر همان مبنا هم حرکت سیاسی خود را تعریف می کنید، پس اين بدنه ی بزرگ به چه درد شما مي‌خورد؛ از جمله كساني كه به دنبال براندازي نظام هستند؟ ببينيد يك خواسته‌هاي حد‌اقلي وجود دارد و يك خواسته‌هاي حداكثري؛ در آن بخش حد‌اقلي‌اش اين اتفاق نظر شكل گرفته. يعني آنهايي كه خواستار تغيير قانون اساسي هستند و آنهايي كه خواستار تغيير نظام هستند آنها جمعيت چندانی را تشكيل نمي دهند تا بتوانند تأثير‌گذار باشند، آنها خودشان را پيوند داده اند به اين مجموعه، ولي وجود دارند و داشتن چنين خواسته‌هايي هم خيلي چيز عجيب و غريبي نيست كه كسي بگويد مي‌خواهم قانون اساسي اصلاح شود. این جرم حساب نمي‌شود. حتی اگر كسي خواستار اين باشد كه نظام تغيير پيدا كند هم جرم حساب نمي‌شود، اگر اقدام عملي براي سرنگوني نظام كند آن جرم حساب مي‌شود، ولي اگر خواسته‌اش اين باشد كما‌اينكه اين طبيعي است كه در كشور مسيحي هایی وجود دارند كه خواسته ی آنها اين است كه يك حكومت مسيحي به وجود آيد، یا زرتشتي ها یا اهل تسنن که خواستار حكومتی زرتشتي یا سنی هستند و طبيعي هم هست كه يك عده سكولار هستند و خواستار حكومت سكولار باشند. طيف‌هاي مختلف وجود دارد و طبيعي است كه اينها خواستار چنين چيز‌هايي باشند و هيچ‌كس نمي‌تواند اين را بر آنها ايراد بگيرد. ولي اينها مي‌دانند چنين چيزي تحقق پيدا نمي‌كند بنابراين مي‌آيند خواسته‌هاي خودشان را حداقلي مي‌كنند و مي‌رسند به همان خواسته‌هايي كه کاندیدایشان در انتخابات مطرح کرده بود. * انتخابات زمان طرح خواسته‌هاست. حاکمیت چقدر نياز به شركت اصلاح‌طلبان و معترضان دارد كه خواسته‌هاي آنها را برآورده کند؟ كساني كه در راس حاكميت هستند براي حفظ قدرت‌شان نيازي به حضور اصلاح‌طلبان ندارند، آنها مي‌توانند با تكيه بر پول نفت، نیروی نظامیان و دستگاه تبليغاتي صداوسيما قدرت خودشان را همچنان حفظ کنند ولي اين نوع اقتدار برای آنها مطلوب تلقي نمی شود. آنها دلشان مي‌خواهد در كنار همه اين داشته‌ها، يعني منابع مالي، نظامي و قدرت تبليغاتي، پايگاه اجتماعي هم داشته باشند. آنها در اين زمينه احساس ضعف مي‌كنند و براي جبران اين ضعف‌شان نيازمند اين هستند كه بخش‌هاي بزرگي از ملت در انتخابات شركت كنند تا آنها بگويند ما كه در حاكميت هستيم برآيند مشاركت گسترده ی مردم هستيم. براي اين است كه احساس نياز مي‌كنند كه اصلاح‌طلبان بيايند در انتخابات شركت كنند، نه براي اينكه آنها براي حفظ قدرتشان نياز به اين مشاركت داشته باشند. * استدلالتان برای نیاز آنها به رأی اصلاح طلبان با ادعایتان نمی خواند. مگر مدعی نیستید که آنها در نتیجۀ انتخابات دخالت مي‌كنند پس اگر حضور پيدا نكنيد هم این کار را می کنند! بله همين كار را هم مي‌كنند و اگر اصلاح‌طلبان در انتخابات شركت نكنند آنها يك دو قطبي را شكل مي‌دهند و مردم يك تعدادي مي‌آيند پاي صندوق و به هر حال آنها يك درصدي از پايگاه مردمي را دارند، اين نيست كه خالي از پايگاه باشند؛20 يا 25 درصد پايگاه دارند و همان مردم را مي‌آورند پاي صندوق و همانطور كه در شمارش انتخابات قبل عمل کردند اينجا هم ممكن است عمل بشود. * چه تضميني وجود دارد كه اين انتخابات آنطور كه شما مي‌خواهيد برگزار شود؟ هيچ تضميني براي آن وجود ندارد. *اصلاً خواسته و شرايط شما چیست؟ شرط اول ما اين است كه زندانيان سياسي آزاد شوند؛ منظور ما زندانيان انتخاباتي است. *چرا؟ كساني هستند كه به نتايج انتخابات گذشته اعتراض داشتند؛ بخشی از آنها قبل از اینکه فرصت اعتراض پيدا كنند بازداشت شدند و بعضي‌ از آنها بعد از اعتراض بازداشت شدند. اينها زندانيان انتخاباتي هستند، يعني همۀ كساني كه به نتايج انتخابات گذشته اعتراض كردند و به ناحق به زندان افتاده‌اند، اينها بايد آزاد شوند. *چه كساني، كدامشان؟ مجموعۀ كساني كه در احزاب مختلف اصلاح‌طلب حضور داشتند، روزنامه‌نگاراني كه در روزنامه‌‌هاي اصلاح‌طلب حضور داشتند. کسانی که در جریان اعتراضات خیابانی بازداشت شدند بدون آنکه جرمی مرتکب شده باشند و ... *بر فرض که 90 درصد اينها آزاد شوند، شما شركت نمي‌كنيد؟ ببينيد تحقق اين شرط يعني آزادي آخرين نفر؛ ولي به هر حال ممكن است در مورد اينكه آيا اين زنداني انتخاباتي هست يا نيست، اختلاف باشد. *به فرض که انتخاباتي باشد، تا آخرين نفر؟! تحقق اين شرط يعني آزادي آخرين نفر بعلاوۀ رفع حصر از آقایان موسوی و کروبی. * شرط دوم؟ شرط دوم اينكه احزاب و مطبوعات آزاد باشند. *يعني چه؟ يعني فضا از امنيتی به سياسي تغيير كند و بر اساس فضاي سياسي روزنامه‌ها و احزاب آزاد باشند. ما الان در فضاي امنيتي به سر مي‌بريم، انتخابات در فضاي امنيتي اصلاً معني ندارد يعني بايد فضا سياسي باشد تا انتخابات برگزار شود. امکان برگزاری تجمعات وجود داشته باشد. الآن برای یک میهمانی افطار در منزل اشخاص هم مانع وجود دارد و آن را برهم می زنند. اجازۀ برگزاری مراسم دعا و سخنرانی مذهبی هم داده نمی شود. این بساط امنیتی و بگیر و ببند که هیچ کس هم مسئولیت آن را برعهده نمی گیرد و پاسخ گو نیست باید برچیده شود. انتخاباتي كه در فضاي امنيتي برگزار ‌شود انتخابات سالمي نخواهد بود. *يعني حتی حزب مشارکت باز باشد؟! بايد احزاب مشاركت و مجاهدین انقلاب اجازه فعاليت پيدا كنند و امكانات آنها به آنها برگردانده شود و فرصت ارتباط‌ يابي‌ و سازمان‌دهي برايشان برقرار و فعاليت‌شان به رسميت شناخته شود. البته از نظر ما رسمي هستند، ولي بخش هايي از حاكميت مي‌گويند شما منحل شده ايد البته ما نپذيرفته‌ايم، چون حكم انحلال به ما ابلاغ نشده و تا الان فقط ادعا شنيده‌ايم. *در خبر‌ها که به کرات مي‌گويند. خبر، ابلاغ نيست و ابلاغ حکم قضايي روال دارد، بايد حكم ابلاغ شود و امضا گرفته شود، آن وقت مي‌شود ابلاغ قانوني و اگر دادستان دست روي قرآن بگذارد و يك خبري را اعلام كند اين به منزله ی ابلاغ حكم نيست. *پس شما خودتان را رسمي مي‌دانيد؟ بله ما خودمان را رسمي مي‌دانيم. *با همان شرایط قبلي، انتخابات مجلس ششم و ریاست جمهوری 76 و 80 برگزار شد و اصلاح‌طلب‌ها با قوت شركت كردند، آیا در آن زمان كسي زنداني نبود؟ زمان انتخابات مجلس ششم و انتخابات دور دوم آقاي خاتمي، آقاي منتظري در حصر بود و زنداني سياسي هم داشتیم، خيلي از فعالیت های سیاسی و روزنامه‌ها در اين سال‌ها توقيف يا محدود شده بودند... شرايط آن موقع را با شرايط حالا نمي‌شود مقايسه كرد. شرايط آن موقع شرايطي بوده كه به تدريج محدوديت‌هايي ايجاد شده بود و هنوز اصلاح‌طلب‌ها به عدم شركت در انتخاب نرسيده بودند كه بعد بخواهند شرط بازگشت تعیین کنند. اما اکنون وضعیتی پيش آمده است که ما را رسانده به آن حدي از آستانه كه ما به تصميم عدم شركت برسيم. بنابراين حالا ما براي رسيدن به تصميم جديد نياز‌مند ذخيره‌سازي ادله هستيم، قبلاً براي عدم شركت دلیل جمع مي‌كرديم حالا براي شركت بايد دليل جمع كنيم. *مثل نهضت آزادي كه شروطی داشتند و رفتند که بيايند؟! ببینید، ما در گذشته براي عدم شركت دليل جمع مي‌كرديم بنابراين تا يك دليل بطوركامل عینیت نمی یافت ما آن را لحاظ نمي‌كرديم؛ ولی حالا برعکس شده. *یعنی فقط شرايطي گذاشته شود و منتظر شوند كه طرف مقابل اين اجازه را بدهد؟! خب ملي مذهبي‌ها و نهضت آزادی هم در مقطعي اين كار را كردند و رفتند و حذف هم شدند و ... نه اين خيلي فرق مي‌كند. چون آنها در يك اقليت خيلي کمی بودند؛ آنها زماني كه آن تصميم‌ را گرفتند به نظر من اشتباه كردند كه شركت نكردند ولي ما در شرايطي در معرض اين تصميم هستيم كه بخش بزرگ مردم با ما هستند. بعد از انتخابات دهم بخشي بزرگي از فعالان سياسي، روزنامه‌نگاران و مردم و سياست‌مداران به «عدم شركت» رسيده‌اند والا كي تا به حال اصلاح طلبان برای شرکت در انتخابات دعوت مي‌شدند؟ علت اينكه الان اصلاح‌طلب‌ها به انتخابات دعوت مي‌شوند براي آن است كه طرف مقابل دریافته است که این مجموعه به نقطه ی عدم شركت رسیده اند. انتخابات مال مردم است و كسي صاحب آن نیست تا از دیگری دعوت كند *كي اصلاح طلبان را دعوت كرده؟ بخش‌هايي از جناح راست كه در مجلس هستند و تريبون‌هايي دارند. البته از آن ور كسي رسماً دعوت نكرده، ولي من يادم هست كه در گذشته اين كار از جانب رهبري در جلسات خصوصي صورت مي‌گرفت. *هيچ نشانه‌اي از آن طرف نيست؟ نه خير، نشانه‌ای نيست. *خب همین ها كه دعوت مي‌كنند! اين دعوت‌ها رسمي نيست، فقط رسانه‌‌ییست و توسط كساني صورت مي‌گيرد كه اصلاً رسميتي برای این کار ندارند. آقاي باهنر دعوت مي‌كند كه نمايندگي رسمی از طرف مجموعه ای ندارد. *آقاي جنتي در كدام انتخابات از شما دعوت كرده بودند؟ آقاي جنتي سمتي براي دعوت در انتخابات ندارند. ايشان فقط حق نظارت دارند. ايشان هيچگونه جايگاه سياسي ندارند كه بخواهند دعوت كنند. *دبیر شوراي نگهبان هستند ... ایشان بعضي وقت‌ها بيش از حد حق نظارت خودشان صحبت مي‌كنند. *اما هيچ گاه دعوت نكردند، در سال 76 اتفاقاً در شوراي نگهبان به آقای خاتمی رای منفی داده بودند و 78 هم در مورد کاندیداهای مجلس ششم همان نظر را داشتند، در مورد آقاي معين هم كه رد كردند و در مورد موسوي هم كه همين نظر را داشتند. پس هيچ وقت آقاي جنتي استقبال نكرده بود. آقاي جنتي هيچ وقت سمتي براي دعوت نداشتند. نه جايگاه و نه سمتي و نه حد و اندازه‌اي به لحاظ سياسي. ايشان در يك جايگاه نظارتي هست و بيش از حد نظارتي گاهي اوقات صحبت مي‌كند و خلاف است. *پس امثال آقاي جنتي وقتي اظهار نظر مي‌كنند که مثلاً نيازي به حضور اصلاح‌طلب‌ها نداریم، اصلا چنین گفته ای قابل توجه است؟ نه قابل توجه نیست. اما دليلي بر عدم سلامت انتخاباتي كه مي‌خواهد برگزار شود، هست. آقاي جنتي به عنوان ناظر بايد بي‌طرف باشد. *در انتخابات گذشته هم اين اتفاق افتاد. حتي آقاي جنتي در داخل شوراي نگهبان آقاي خاتمي را رد كرد و همچنین در انتخابات های دیگر. اما این دليل نمي‌شود که بگوييم حتما در آن انتخابات ها تقلب شده ... نه، كاري به آن ندارد. من مي‌خواهم بگويم آقاي جنتي حق اظهار‌نظر در مورد انتخابات را ندارد و فقط بايد نظارت كند؛ آنچه به عنوان اظهار‌نظر مي‌گوید به عنوان يك فرد و شخص است، هيچ اعتبار خاصي ندارد. *پس چه كسي بايد دعوت بکند از شما؟ كسي نبايد دعوت كند، آنها بايد شرایط آقاي خاتمي را محقق كنند، اصللاح‌طلب‌ها خودشان مي‌آيند. انتخابات متعلق به همۀ مردم است. جايي نيست كه كسي در آن صاحب خانه باشد و از كسي دعوت كند. انتخابات عرصه رقابت است و طبيعي است رقبا از هم دعوت نمي‌كنند و ما منتظر دعوت كسي نيستيم، شرط تعيين كرده‌ايم که انتخابات واقعاً انتخابات باشد و مي‌گوييم اگر اين شرايط تحقق پيدا كند، خواهيم آمد، حالا چه دوست داشته باشند و چه دوست نداشته باشند. *شرط سوم؟ شرط آخر ما اين بود كه انتخابات ضمانت‌هاي لازم را براي برگزاري سالم داشته باشد. متأسفانه با اعضاي فعلي شوراي نگهبان كه تا کنون آن گونه عمل کرده اند بعید است این شرط تحقق پیدا کند.همين هفته ی گذشته آقاي جنتي در نماز جمعه خط‌ونشان كشيده براي كانديدا‌هاي رياست جمهوري دوره ی بعد؛ كه شما اين آرزو را به گور خواهيد برد! سوال من اين است كه اين اظهار‌نظر آقاي جنتي بر اساس كدام جايگاه قانوني صورت گرفته؟ *امام جمعه. ايشان عضو شوراي نگهبان است. *خب امام جمعه هم هست؛ از تریبون نماز جمعه خیلی ها قبلا اظهارنظر کرده اند. من مي‌گويم عضو شوراي نگهبان نباید خطیب جمعه باشد تا مجبور باشد حرف هایی را در جایگاه خطیب نماز جمعه بزند که بي‌طرفي خودش را از دست بدهد. بنابراين آقاي جنتي صلاحيت عضويت در شوراي نگهبان را ندارد. حالا اینکه خطيب جمعه است و اظهار‌نظر مي‌كند باشد ولي چنين كسي كه چنين اظهار‌نظري مي‌كند صلاحيت عضويت در شوراي نگهبان را نخواهد داشت. *قبلاً هم چنین اظهارنظرهایی سابقه داشته. آنها هم غير‌قانوني بوده. آقای جنتی را بردارند و مثلاً آقای امینی را بگذارند *مي‌خواهم دقيقا بدانم چه زمانی شرط سوم را محقق شده می دانید؟ سلامت انتخابات اين است كه نهاد‌هاي ناظر بتوانند اعتماد عمومي را جلب كنند يعني حد‌اقل، نيرو‌هاي رقيب در عرصه انتخابات به آنها ايرادي نداشته باشند و اعلام كنند كه ما اين نهاد را به عنوان نهاد بي‌طرف مي‌پذيريم. یعنی تحولي صورت بگيرد كه چنين اظهار‌نظری توسط رقباي انتخاباتي امكان‌پذير باشد. *معیار قابل اندازه گیری این شرط چیست؟ كمترين آن اين است كه آقاي جنتي عضو یا دبیر شوراي نگهبان نباشد. *یعنی اگر باشد شما در انتخابات شركت نمي‌كنيد؟ من از طرف ديگران در این باره صحبت نمي‌كنم. اما اگر آقاي جنتي دبير شوراي نگهبان باشد من قطعاً در آن انتخابات شركت نمي‌كنم. يعني آن انتخابات را سالم نمي‌دانم. *يعني مشكل شما با یک «شخص» است؟ نه، مي‌خواهم بگويم به عنوان مثال. چون شما اسم برديد در مورد آقاي جنتي بنده اظهار‌نظر كردم. من مي‌گويم شوراي نگهبان بايد بتواند اعتماد طرفين و رقباي انتخاباتي را جلب كند كه يك نهاد بي‌طرف است. براي اين منظور چند كار لازم است. يكي اينكه بعضي از اعضاي شوراي نگهبان هستند كه اينها در عرصه سياسي بي‌طرف تلقي نمي‌شوند، يعني آدم‌هاي كاملاً سياسي هستند و اظهار‌نظر‌هاي سياسي كرده اند، يعني كساني را رقيب خودشان تلقي كرده اند؛ خب اینها باید تعویض شوند. *وقتی شما این حرف را بزنيد، طرف مقابل هم مثلا می گوید فلان كس نبايد باشد. مشكل شما «شخص» است؟ در مورد شخص؛ اين اظهار‌ نظر من شخصی است. من نمي‌توانم از طرف دیگران اظهارنظر کنم. *به نظرتان اظهارنظرتان اشتباه نبود؟ نه، كاملاً درست است، من آقاي جنتي را نيرويی مناسب نمي‌دانم. خیلی موجب بدبینی به نظام شده است. *با استدلال شما، آقاي جنتي هم مانند شما می تواند بگوید که با یک شخص یا با چند شخص مشکل دارد. من مي‌گويم اگر شما مي‌خواهيد كساني باشند كه بي‌طرف باشند آقاي جنتي را برداريد و کسی مانند آقاي اميني را دبير شوراي نگهبان بگذارید، آن موقع اعتماد مي‌كنيم؛ راه‌حل خيلي مشخص هم مي‌دهيم، آقاي اميني عضو عالی رتبه ی جامعه ی مدرسين و مجلس خبرگان و از مدرسان برجسته ی حوزه ی علميه هستند و خیلی ها قبولشان دارند. آقاي جنتي را بردارند، آقاي امنيتي را بگذارند. آن موقع شوراي نگهبان مي‌تواند تا حدودي جلب اطمينان كند. البته بعضي از اعضای ديگر شوراي نگهبان هم كه خطي برخورد كرده اند بايد تغيير كنند تا بتواند اعتماد عمومی جلب شود. من خيلي هم ذهني صحبت نمي‌كنم، نمي‌گويم كه آقاي جنتي را بردارند و آقاي موسوي‌خوئیني‌ها را بگذارند، خب آنها اين كار را نمي‌كنند ولي من مي‌گويم آقاي جنتي را بردارند آقاي امیني را كه خودشان علی القاعده قبول دارند بگذارند. این مقدار حسن نیت نشان بدهند. *اینها توصیه است؟ بله. اگر اعضای فعلی توبه نكرده باشند اعتمادی جلب نمی شود. *توبه؟! از چه؟ از حق و ناحق كه در گذشته كردند. مثلا متهم کردن آقای خاتمی به دریافت یک میلیارد دلار؛ یا به قول خودشان افشاگری؟ آقاي جنتي به لحاظ اظهار‌نظر‌هايشان از عدالت هم ساقط شده اند چه برسد به شایستگی عضويت در شوراي نگهبان كه شأنی بیشتر از آن می خواهد. *در جناح راست تا چه اندازه به اين نتيجه رسيده‌اند كه برخی افراد با رفتارشان تاثیر منفی این چنینی می گذارند؟ تقريباً مي‌توانم بگويم كه بدنه جناح راست همه به يك وجدان درد گرفتار هستند؛ تقریباً بدون استثنا. *اين را از ته دل مي‌گوييد؟ بله. همه به يك وجدان درد گرفتار هستند كه مسبب وضع نابسامان فعلی مملكت اينها هستند؛ با رفتار‌هايي كه در گذشته داشته اند و با اظهار‌نظر‌هايي كه كرده اند و با نا‌ديده گرفتن برخي مسایل، مسبب بوده اند، منظورم از جناح راست، در حقيقت راست سنتي است. *مستند می گویید؟ حتی ادعا می کنم که آقاي يزدي هم دچار عذاب وجدان است، حتی آقاي جنتي هم دچار عذاب وجدان است، چون مسبب نابساماني‌هاي امروز اينها بودند كه مملکت به اين روز افتاده، منتها اينها بروز نمي‌دهند. خصوصي با هر كدام از اينها كه من توانستم در ارتباط باشم، اذعان مي‌كنند که در گذشته دچار خطا شده‌اند كه امروز احمدي‌نژاد در راس دستگاه اجراي كشور است و كشور را به اينجا رسانده، منتها خودشان را از تک و تا نمی‌اندازند. براي اينكه اگر بخواهند اشتباهشان را قبول كنند، پس بايد در بعضي جاها عقب‌نشيني كنند؛ لذا حاضر نيستند موقعيت خودشان را از دست بدهند، والا در جلسات خصوصي و مجامع خصوصي خودشان آنها اذعان مي‌كنند كه سهم زيادي در ايجاد وضعیت فعلی كشور داشته اند. سرکوب احزاب و روزنامه ها راه را برای ورود دیکتاتورها باز می کند *آيا نظارت استصوابی هم ربطی به شروط دارد؟ بله، نظارت استصوابي به نظر من بايد برداشته بشود. *اما آقاي خاتمي چنين چيزي را نگفته‌اند؟ بله آقاي خاتمي نگفتند، به همين دليل مي‌گويم «به نظر من». نظارت استصوابي با روح قانون اساسي در تضاد است. اساساً وقتي شوراي نگهبان را در قانون اساسي گذاشتند براي جلوگيري از خودکامه شدن دولت بود؛ دولت به معناي حاكميت. در حالي كه امروز شوراي نگهبان با اعمال نظارت استصوابي عکس فلسفۀ مورد نظر قانونگذار رفتار می کند. *خب می گویند که آن طوری افراد نفوذي و ضدانقلاب وارد مجلس می شوند! اولاً كه وقتي شما نظام رأي‌گيري را مي‌گذاريد، بايد به راي مردم اعتماد كنيد، راه اينكه افراد فاسد و افراد نفوذي وارد دستگاه مجلس و دولت نشوند اين نيست كه يك نهادي بيايد خودش انتخابات را دو مرحله ای كند. مگر در دنيا انتخابات برگزار نمي‌شود؟ آيا آنها مي‌آيند اينگونه اعمال نظارت استصوابي مي‌كنند؟ نظارت استصوابي تا يك حدي براي احراز شرايط عمومی در همه جاي دنيا هست ولي اينكه براي احراز شرايط سياسي افراد اعمال نظارت استصوابی صورت بگيرد اين در هيچ جاي دنيا نيست. در كجاي دنيا وقتي انتخابات برگزار مي‌شود کی اين همه آدم جاسوس و قاچاقچي و دزد در معرض ورود به مجلس و دولت قرار گرفته اند که حالا در ايران بخواهد اتفاق بيفتد؟ بايد نظارت مردمي را تقويت كرد، شما اگر روزنامه‌هايتان آزاد باشد و اگر احزاب‌تان آزاد باشد، اگر انتخابات‌تان مبتني بر نقش‌آفريني احزاب باشد، خود احزاب فيلتري مي‌شوند براي جلوگيري از ورود آدم‌هاي ناباب به مجلس و نهاد‌هايي كه با انتخابات شكل مي‌گيرند. اما اگر شما روزنامه‌ها و احزاب را سركوب كنيد، بله، راه باز مي‌شود براي ورود دزد‌ها و غارت‌گر‌ها و مستبدين و ديكتاتور‌ها به نهاد‌هايي كه با انتخابات شكل مي‌گيرند. *حالا آمديم و شروط موافقت نشد. چه مي‌شود؟ خب اصلاح‌طلب‌ها در انتخابات شركت نمي‌كنند. *فقط؟ وقتي يك كاري ايجابي باشد اتحاد و انسجام در آن وجود دارد ولي طبيعي است كه وقتي عدم شركت است يك بخش‌هايي ممكن است دعوت به تحریم کنند، يك بخش‌هايي هم ممكن است دعوت به عدم مشاركت فعال كنند و يك بخش‌هايي هم ممكن است فقط شركت نكنند. *یک بخش هایی هم شاید شرکت کنند؟ بله، يك بخش‌هايي هم ممكن است شركت كنند. *يك بخش‌هايي ممكن است بروند به كسي ديگري راي بدهند؟ نه، طرف مقابل در صدد است يك بخشي را به عنوان اصلاح‌طلب وارد انتخابات کند. يعني اگر اصلاح‌طلب‌ها خودشان هم با اين عَلَم وارد انتخابات نشوند يكي كساني با را با اين عَلَم وارد انتخابات خواهند کرد كه اصلاح‌طلب نيستند ولی عَلَم اصلاح‌طلبی را بلند خواهند كرد؛ آنها را نمي‌توانيم كاري كنيم. *مثل چه كساني؟ نمي‌خواهم اسم ببرم. ما در جریان اصلاح‌طلب يك سازمان رسمي نداريم كه بتوانيم بگويم وقتي اين سازمان رسمي تصميم گرفت همه ی اجزا تبعيت مي‌كنند. ولي می توانیم اصلاح‌طلبي را شاخص و محور‌ش را آقاي خاتمي بگيريم والا هر كسي مي‌تواند خودش را اصلاح‌طلب بداند، آقاي احمدي‌نژاد هم ممكن است فردا ادعاي اصلاح‌طلبي كند. ما نمي‌توانيم مانع از چنين ادعايی بشویم. اصطلاح "اصلاح طلب" برای خاتمی و چارچوب گفتمانی او بکار می رود *حرف‌هاي كه آقاي مشايي و تيمشان در حوزه های اجتماعی و فرهنگی مي‌زنند از اصلاح‌طلب‌ها چيزي كم ندارد! اصلاح‌طلبي فقط يك پارامتر و همه چيز آن كاملاً تعريف شده نيست. اصلاح‌طلب يعني كسي كه مي‌خواهد در چارچوب نظام فعلي به اصلاح امور بپردازد، اين مي‌شود اصلاح‌طلب. البته ممكن است كساني به اصلاح قانون اساسي معتقد باشند؛ آنها هم مي‌توانند اصلاح طلب باشند، اما تا زماني كه از ابزار قانوني براي پيشبرد اين اصلاح استفاده كنند. طبيعتاً كساني كه خودشان را اصول‌گرا مي‌نامند بارها گفتند‌اند كه «ما هم اصلاح‌طلبيم»، كما ‌اينكه ما می گوییم «ما هم اصولگرائیم». بنابراين اگر كسي ادعا كرد که «من اصلاح‌طلبم» ما نمي‌توانيم انكار كنيم و بگوییم که نیستی! يك «لفظ» داريم و يك «اصطلاح». هر كسي مي‌تواند در لفظ بگويد كه اصلاح‌طلب است كما ‌اينكه حتماً كساني كه در جناح اصولگرايان هستند آنها هم درجاتی اصلاح‌طلب هستند و كسي ادعا نمی کند كه آنها اصلا خواهان اصلاح نيستند، خودشان هم اگر ادعا بكنند که اصلاً «اصلاح طلب نیستیم»، خلاف مي‌گويند، چون حتی آنها خود بخود به درجاتی خواهان اصلاح در چارچوب نظام هستند. بنابراين به لحاظ لفظ هر كسي مي‌تواند بگويد من اصلاح‌طلب هستم ولی اصطلاح «اصلاح‌طلبان» يعني كساني كه دور و بر آقاي خاتمي بودند و كساني كه در چهارچوب گفتماني آقاي خاتمي رفتار سياسي مي‌كنند. جامعه اصلاح‌طلبی را با آقاي خاتمي مي‌شناسد. يعني جامعه آن اصلاح‌طلب سياسي كه اصطلاحاً مرسوم است را با آقاي خاتمي مي‌شناسند. بنابراين اگر آقاي خاتمي اظهار‌نظری بكند، اصطلاحاً مي‌شود گفت که برآيند نظر‌ اصلاح‌طلب‌هاست ولي ممكن است كساني هم عَلَم اصلاح‌طلبي بردارند. كما ‌اينكه عده‌اي الان عَلَمِ دفتر تحكيم را برداشته‌اند و به ناروا به اسم دفتر تحكيم در حال فعاليت هستند. *اصلاً منظور من تابلوي اصلاح‌طلبي نيست. الان تیم مشايي حرف‌هايي برخلاف آن نگاه سنتي می زند كه در جناح راست وجود داشته. اينها حرف‌هايشان در حوزه ی اجتماعي و فرهنگي با اصلاح‌طلب‌ها زياد فرقي نمي‌كند.اصلاح‌طلبي اساساً شکل گرفته از خواست و اراده مردم است. يعني اگر بنده يا آقاي خاتمي يا هر كس ديگري مي‌گوييم اصلاح‌طلب هستيم، مي‌خواهيم بگوييم كه ما با خواست مردم سر و كار داريم. هر كسي مي‌تواند مطابق با خواست مردم اظهارنظری بكند، كما اين‌كه آقاي مطهري هم امروز دارد حرف‌هايي مي‌زند كه قبلاً اصلاح‌طلب‌ها مي‌زدند، کما اینکه آقاي باهنر هم گاهي اوقات حرف‌هايي مي‌زند كه برای او جديد است و قبلاً اصلاح‌طلب‌ها مي‌زدند. *شما استقبال می کنید از این حرفها؟ بله. از اينكه هر كسي هر مقدار به دامن اصلاح‌طلبي بياید، طبيعتاً استقبال مي‌كنیم، این در واقع به كرسي نشستن حرف‌هاي اصلاح‌طلبان است و صحت آنها را مي‌رساند. اگر اصلاح‌طلبان در كنار اسلاميت از ايرانيت هم دفاع مي‌كردند، اين حرف حرف درستي است، حالا هر كسي كه بخواهد از اين حرف استفاده كند معنایش این نيست كه اصلاح‌طلب شده؛ يعني مي‌خواهد از حرف‌هايي كه مورد توجه مردم بوده استفاده بكند براي افزايش پايگاه خودش؛ می خواهد حرف درست بزند. *در صورتي كه اصلاح طلبان به هر دليلي در انتخابات شركت نكنند، اين طيفي كه شما هم به آن اشاره کردید تا چه اندازه زمينه ی جذب رأي‌هاي خاكستري را دارند؟ نه، اينها هيچ زمينه‌اي به نظر من به لحاظ اين نوع اظهارنظرهایشان ندارند. البته طيف احمدي‌نژاد به دليل خرج كردن پول زياد توانسته بخشي از جامعه را هوادار خودش بكنند. امروز در مجموعه اصولگرايان طيف طرفدار احمدي‌نژاد پيشي گرفته بر طيف سنتي اصولگراها و به همين دليل است كه آنها نگران هستند و به همين دليل است كه آنها دعوت مي‌كنند از اصلاح‌طلبان كه بياييد و در انتخابات شركت كنيد، چون خود را بازنده ی عرصه ی رقابت با احمدی نژاد مي‌دانند، احمدي‌نژاد به وسيله ی توزيع پول براي خود پايگاه اجتماعي كسب كرده و آنها از اين نگران هستند، همین چيزي كه آقاي جنتي هم در نماز جمعه به آن اعتراف كرد. يعني كساني كه امروز توزيع پول‌شان باعث نگراني آقاي جنتي شده همان كساني هستند كه توزيع پول‌شان در انتخابات دهم، موجب نگراني اصلاح طلبان و جنبش سبز شده بود. آقاي جنتي چون امروز اين اقدام را عليه تفکر خود مي‌داند مي‌آيد اعتراف مي‌كند كه كساني براي خريد رأي پول توزیع می کنند. اين اعتراف در حالي است كه در انتخابات دهم اين كار صورت گرفته بود و آقاي جنتي حاضر نبود آن را قبول کند. *آقای شکوری راد! به نظر مي‌رسد بخشي از بدنه حامیان دو طرف از اختلافات دو سال گذشته خسته شده‌اند. نظر شما چيست؟ از اختلاف خسته نمي‌شوند، وجود اختلاف در هر كشوري طبیعی است؛ از اين كه مملكت اينقدر بد اداره مي‌شود خسته‌اند، وگرنه هميشه از زمان انقلاب تا الان انتخابات بوده و اختلاف هم بوده، اما مردم خسته نمي‌شدند، مردم از اداره ی بد کشور خسته و نااميد و سرخورده شده‌اند، اين مردم را خسته كرده وگرنه مردم در اين اختلافي كه به وجود آمده خودشان يك طرف اين قضيه هستند، يعني مردم الان با حاكمان اختلاف دارند. * البته اين تصور شماست، فكر نمي‌كنم اينطور باشد؟ بله، اين تصور من است. * يعني شما مي‌گوييد، دولت و حكومت يك طرف و همه مردم يك طرف دعوا هستند؟ نه، همۀ مردم نه؛ اما بخش بزرگي از مردم، بخش بزرگ‌تر مردم. بخش بسيار بزرگ‌تر نخبگان، بخش بسيار بزرگ‌تر دانشگاهيان، اينها اين فكر را دارند. * پس قبول داريد كه همه مشمول اين قضيه نيستند؟ بله، عرض كردم بخشي از مردم. طبيعتاً وقتي ما مي‌گوييم مردم؛ هیچ وقت مردم همه در يك طرف قرار نمي‌گيرند. يعني اگر در اين مملكت هم يكي از اين جمعيت مردم طرفدار آمريكا باشد، نمي‌توانيم بگوييم همۀ مردم با آمریکا بدند؛ چون آن یک نفر هم جزئي از اين مردم است. بنابراين هيچ‌كس نمي‌تواند مدعي كل مردم باشد. وقتي صحبت از مردم مي‌كنيم يعني اکثریت مردم. برای انتخابات باید فضای امنیتی به فضای سیاسی تبدیل بشود * برویم سراغ مواضع تندي كه از طرف برخي از سياسيون علیه اصلاح طلبان گرفته می شود؛ حتی از سوی برخي اعضای نهادهاي خاص! از جمله آقاي نقدي كه گفته خط امامي‌ها و اصلاح‌طلبان منافقند و از تروريست‌هاي دهه 60 هم خطرناك‌ترند. اين اظهارات به نظر شما نشانه ی چیست؟ آقاي نقدي كلاً يك نيروي نرمال سیاسی قلمداد نمي‌شود كه اظهارنظرهاي ايشان را شايسته ی واكنش بدانيم. گاهي يك نيرويي اظهار نظر سياسي مي‌كند، خب مي‌ارزد كه به آن جواب بدهيم، ولي آقاي نقدي اين حرفش فحش است و هيچ ارزشی ندارد. اگرچه درست است كه يك همچين آدمي فرمانده بسيج شده است، که البته باعث تأسف است، اما اين به معنای آن نيست كه صلاحيت چنین اظهار نظرهایی را داشته باشد. *بعضی ها به استناد چنین سخنانی، فعالیت اصلاح طلبان را بی فایده می دانند. اگر ما تعبیر آقاي مطهري را درست بدانيم كه فتنه از مناظره ی آقاي احمدي‌نژاد و موسوي، و توسط ايشان آغاز شد، آقاي نقدي هم جزو تيم عملياتي آن فتنه ای بوده است که در انتخابات سال 88 شکل گرفت. بنابراين كسي كه خودش در آن اتفاق شريك است و حاضر نيست كه آشكارا از مسووليت خودش دفاع كند و اين مسووليت را به گردن بگيرد، خيلي هم صلاحيت اظهارنظر ندارد؛ ولي به هر حال بايد از اين اظهارنظرها ترسيد. بايد به جاي اينكه به اظهارنظرهاي آقاي نقدي جواب داد بايد از آن ترسيد. * چرا؟ چون پشت‌بند اين اظهارنظرها ممکن است یک سری عمليات شکل بگیرد كه منجر به صدمات جبران‌ناپذيري به مردم ‌شود. * شما که با اين حرف‌ها بيشتر جامعه را مي‌ترسانيد... جامعه بعد از انتخابات سال 88 به شدت ترسيده. از آن زمان دو سال است كه فضاي امنيتي در كشور حاكم است و مردم ترسيده‌اند. در شرايطي كه جامعه ترسيده، طبيعتاً برگزاری انتخابات معني ندارد. ما مي‌گوييم اين فضاي امنيتي را بايد به فضايي سياسي تبديل بكنند تا امنيت ايجاد شود و مردم در انتخابات شركت كنند. * شرکت در انتخابات؟! البته اينها به هر حال اين انتخابات را برگزار مي‌كنند. * به هر حال بعد از چند سال كم‌كم دو دسته تشكيل مي‌دهند، قبلاً هم گفته بودند كه چنین توانایی هایی دارند. این کار را می کنند اما زیاد موفق نمي‌شوند. اگر ما مثل نهضت آزادی و طیف ملی مذهبی یک جمعیت کوچکی از جامعه بودیم، آن موقع حرف شما درست بود که کنار کشیدن از انتخابات نفعي نداشت، ضرر هم داشت و كما‌ اينكه براي آنها ضرر داشت، ولي امروز به زعم خود آنها و براساس آمار خود آنها ما يك جمعيت 13 ميليوني يا 14 ميليوني از 40 ميليون هستيم، يعني حد‌اقل خودشان اذعان مي‌كنند كه 30 تا 35 درصد اما بر اساس برآوردهای ما خیلی بیش از 50 درصد. چنين جمعيتي بايد درست تصميم بگيرد و بتواند وارد آن عرصه ای بشود كه در آن امكان برد وجود دارد. ما نبايد وارد عرصه ای شويم كه فقط براي ما سرنوشت باخت وجود دارد. بنابراين عاقلانه نيست كه ما بياييم همه چيزمان را در سبدي بگذاريم که حاصلی براي ما نخواهد داشت. *چرا مثلاً بر روی نیروهای مستقل سیاسی سرمایه گذاری نمی شود، یا ایجابی برخورد نمی شود و گفته می شود که در انتظار تحقق شرایط از سوی دیگر هستیم؟ مدرس چطور وارد مجلس شد؟ آیا شما منتظر دعوت نامه هستید؟ نه، گفتم اصلاً ما منتظر دعوت‌نامه نيستيم، ما منتظر تحقق شرايط هستيم. در شرايط امروز كه در افطاري انجمن اسلامی دانشگاه تهران به آقاي دعايي اجازه ی سخنراني داده نمي‌شود، يا اگر يك جلسه‌اي در جايي برگزار شود با آن برخورد امنيتي مي‌شود ما اصلاً چگونه دور هم بنشينيم و بفهميم كه چه كسي كانديدا شود يا چه كسي كانديدا نشود؟ يعني ما حتي شرايط امن براي تشكيل جلسه برای تعیین كانديدا نداريم كه بخواهيم اين كار را بكنيم، چگونه از ما انتظار مي‌رود كه اين كار را بكنيم؟ الان یك شخصي به يك شهرستان برود فوري با فعالان سياسي آنجا برخورد مي‌كنند يا فعال سياسي شهرستان اگر بيايد در تهران با بنده ملاقات كند، وقتي به استان و شهرستان خودش برگردد با او برخورد مي‌شود، چگونه در چنين شرايطي مي‌شود نشست و برنامه نوشت براي انتخابات؟ چگونه مي‌شود آن را منتشر كرد و چگونه مي‌شود كانديدا تعريف كرد، چطوری می شود ستاد انتخاباتی شکل داد؟ *فضا يك مقدار در حال باز شدن نیست؟ نه، اصلاً هيچ چشم‌اندازي براي باز شدن فضا وجود ندارد. *فضای مطبوعات نسبت به چند ماه قبل فرق نكرده؟ کمی باز شده ولي كاملاً كنترل شده است. يعني هنوز جرأت چاپ عكس آقاي خاتمي را حتی ندارند. *چاپ كرده اند كه. چاپ كرده اند ولی با آن برخورد شده. *همین آقاي دعايي در روزنامه ی اطلاعات، از بعد انتخابات تا الان تمام پیام ها و سخنراني‌هاي آقاي خاتمي را منتشر كرده؟ آقاي دعايي منتشر مي‌كند اما حد دارد. همه ی صحبت های آقای خاتمی را نمی تواند منتشر ‌كند؛ فقط بخش های بي‌ضررش را منتشر مي‌كند. اغلب حدود20 درصد متن سخنرانی آقای خاتمی که خودش آنقدر با ملاحظه صحبت می کند سانسور مي‌شود تا قابل چاپ شود. *به هر حال اصل حرفش منتشر می شود. چه فايده‌اي دارد؟ آدم يك ساعت سخنراني مي‌كند براي گفتن يك جمله. اگر آن جمله را حذف كنند بقيه ی آن مقدمه و موخره است. البته با این حال، همین را هم باید قدر شناخت *اما منتشر مي‌شود؛ در 6 ماهه گذشته که خبرها و عکس آقای خاتمی روی جلد تعدادی از نشریات هم آمده است. بله خیلی محدود و کنترل شده. من مي‌گويم آقاي موسوي و آقاي کروبی بر اساس چه قانوني محصور شده اند و ارتباطاتشان با بيرون قطع شده و هر كسي از آنها اسمي ببرد مشمول سانسور مي‌شود و هر كسي اظهار كند كه من جزو طرفداران اينها هستم حذف می شود و مورد اهانت قرار می گیرد ... *مصاحبه فارس با آقاي مطهری را دیده اید؟ بله، بخش‌هايي از آن را خواندم؛ استثنا بود و خودتان هم قبول داريد كه استثنا بود. *فكر مي‌كنيد اگر آنها ادامه پيدا كند، فضا تغییری می کند؟ بله اگر ادامه پيدا كند يعني فضا يك مقداري در حال باز شدن است. ولي معناي آن اين نيست كه فضا به اندازه ی كافي باز است. فضا زماني باز است كه ما مثلاً بتوانيم كنگره ی حزبمان را برگزار كنيم. بودن ما مهم نیست، مهم این است که "آزادی" باشد *اگر حزب مشاركت كنگره‌‌اش برگزار نشود يعني فضا بسته است؟ فقط همين؟! از نظر ما يعني امكان عمل نداريم، يعني ما را به عنوان بازنده در انتخابات مي‌خواهند شركت بدهند. *آقا رضا خاتمي گفته كه اگر لازم باشد ما حاضر هستيم از حزب بگذريم؟ بله، مساله ی ما حزب نيست. حزب اساسا برای يك سري اهداف كلان‌تر و عالي‌تری تشكيل شده و اگر آن اهداف عالي تحقق پيدا كند ما داعی حزب نداریم. بندۀ نوعي باشم يا نباشم مهم نيست، حزب مشاركت باشد يا نباشد مهم نيست؛ مهم اين است كه در مملكت فضا سياسي باشد و شرايط امنيتي از بين برود و احزاب و مطبوعات آزاد باشند؛ حالا اگر لازم بود مشارکت اسم عوض كند، می کند. البته چه لزومي دارد که در آن شرایط اسم عوض کند ولي اگر برای رسیدن به آن هدف متعالی لازم بود شاید بگوييم که ما مي‌كشيم كنار. اصلا خواسته ی ما این نیست که حتما ما كانديدا شويم، اصلاً مهم نيست كه ما نقش و سهمي داشته باشيم، برای ما مهم اين است كه شرایط در كشور شرايط آزادي باشد. ببینید، يكسري افراد در حوادث بعد از انتخابات كشته شدند، طبيعي است كه اينها جان خودشان را از دست داده‌اند و ما نمي‌توانيم جان آنها را برگردانيم. كما ‌اينكه يك عده‌اي هم ممكن است از عرصه سياست كنار‌ه‌گيري كنند، اشكالي ندارد. اگر شرایطی که گفته ایم تحقق پيدا كند، ما دعوايمان بر سر اشخاص نيست، كما ‌اينكه مهندس موسوي هم بعد از انتخابات گفت شما نتیجه ی اعلام شدۀ انتخابات را باطل كنيد من اصلاً ديگر كانديدا نمي‌شوم، يعني شخص مهندس موسوي مطرح نيست. *آقاي دكتر! اگر در همان هفته ی اول بعد از انتخابات شخص مهندس موسوي سازش و مصالحه و گفتگو مي‌كرد كه به نتيجه برسد، به نظرتان بهتر از وضع فعلی نبود؟ بله، بهتر بود. *چرا نشد؟ نگذاشتند، و شرايط را برايش فراهم نكردند و وقتي هم كه رهبري گفت كه شوراي نگهبان بيايد يك هياتي را تعيين كند كه حَكَم شوند، كساني را حَكَم تعيين كردند كه خودشان موضع داشتند و بعد از آن هم در تلويزيون همان موضع را تكرار كردند؛ آقاي ولايتي و آقاي حداد عادل و .... خب آقای حداد عادل كسي بود كه سه‌شنبه ی همان هفتۀ اول در ميدان ولي‌عصر سخنراني کرد و رجز‌خواني كرد؛ پس چگونه مي‌تواند حَكَم باشد؟ يا آقاي ولايتي كه آمد در تلويزيون صحبت كرد. ما نمي‌گوييم آدم‌هاي ما را، اما اگر همان موقع يك آدم‌هايي انتخاب می شدند كه حداقلِ اعتماد به آنها وجود داشت، به طور قاطع مي‌گويم که هم مهندس موسوي و هم بقيه ی اصلاح‌طلب‌ها حَكَميت آن مجموعه را مي‌پذيرفتند. *شما مي‌گوييد در آن اتفاق كه رخ نداد، هيچ ايرادي یا هيچگونه تصميم اشتباهي از طرف سبز‌ها گرفته نشد؟ از جانب مهندس موسوي نه. مهندس موسوي تصميماتش درست بود؛ اگر خطا كرده بود آن مجموعه ی بزرگ در پشت آن شكل نمي‌گرفت. *آقاي دكتر مصدق در تاریخ ماندگار شد، از او بت می سازند اما با رفتن او به هر حال كشور ساليان سال عقب افتاد. آيا ما الان به تكرار رفتار مصدق نياز داريم؟ ما به افرادي نياز داريم كه توان سازش و مسالمت را در جهت منافع ملت داشته باشند و خوشبختانه داریم. وقتي آقاي خاتمي مي‌گويد شما گذشت كنيد و مردم هم گذشت مي‌كنند تا برسيم به آينده؛ یعنی گذشته را فراموش كنيم، اين حرف نشانه ی شجاعت و شهامت آقاي خاتمي است. بابت اين حرف هم خيلي فحش خورد. *از چه كساني؟ از كساني كه احساسي برخورد مي‌كردند. *و می کنند؟ و مي‌كنند؛ اينها در مجموعه هستند. من منكر وجود اينها نيستم. *در صورت تحقق شروط خاتمی، فكر مي‌كنيد چه بخشي از سبزها ریزش می کنند؟ آنهايي كه منشور جنبش سبز را پذيرفته اند آنها هيچ‌كدام ريزش نمي‌كنند، اما یک كساني هستند كه از ظن خودشان یار جنش سبز شده اند، نه ما با آنها داد و ستدي داشتيم و نه قرار و ‌مداري داريم؛ آنها خودشان آمده اند و خوشان هم می روند. *از آنهایی كه به خيابان می آمدند، از آنها چقدرشان ریزش خواهند کرد؟ من فكر مي‌كنم بخش عمده‌ی شرکت کنندگان در راهپيمايي 25 خرداد سال 88، پای مصالحه ای که اسم خاتمی و موسوی و کروبی زیر آن باشد می آیند هر چند بعضاً با قدری دلخوری. *به عنوان آخرین سوال، آیا علی مطهری را در جناح راست تنها می دانید؟ مطهری مثل آن بخش کوچک بیرون از آب آن کوه یخی است که در جناح اصولگرا شکل گرفته و الآن فقط آن بخش کوچکش بروز پیدا کرده و دیده می شود وگرنه بخش اعظم اصولگراها دچار وجدان درد و سرخورده هستند؛ نسبت به سرنوشتی که بر کشور حاکم شده است. *چطور می شود زمینه ی پذیرش اشتباهات از سوی دو طرف را به نفع مردم فراهم کرد؟ با تغیییر شرایط امنیتی به سیاسی، شرایط مهیا می شود و گفتگوها شکل می گیرد و نتایجش برای کشور بسیار مبارک خواهد بود. چون ادامه ی این شرایط امنیتی زمانی ما را به خود می آورد که دیگر راه بازگشتی وجود نداشته باشد و همه چیز از دست رفته باشد. ]]>