حقیر همان زمان پس از دیدار هیأت رئیسۀ فراکسیون جبهۀ دوم خرداد مجلس ششم با رهبری بطور خصوصی انتقاد خویش را در مورد استفادۀ مستمر ایشان از چفیه خدمتشان عرض کردم و اکنون نیز بر این باورم که این کار موجب تخفیف جایگاه رهبری در کشور شد و ایشان را از موضع رهبر کل مردم به رهبر بخشی از آنها تنزل داد. رهبری علی رغم در اختیار داشتن دستگاه عظیم صدا و سیما، تریبون های نماز جمعه، سازمان تبلیغات اسلامی، نمایندگی های ولی فقیه در واحدهای نظامی باز هم ترجیح داده اند از چفیه به عنوان یک رسانه استفاده کنند. این رسانه اگرچه پیامی کلی و اجمالی به رده های مختلف نظامی، بسیج و فدائیان و پیروان رهبری ارسال می کند. اما این مجال را در اختیار می گذارد که واسطه ها از آن به سلیقه و زعم خود رمز گشایی کرده و آن را تفسیر کنند. طرح بصیرت که در سپاه و بسیج اجرا شده است ظاهراً به منظور آموزش رمز گشایی از این نوع پیامها بوده است. فجایعی مانند کشتار راهپیمایان معترض به نتایج اعلام شدۀ انتخابات، حمله به کوی دانشگاه یا مجتمع سبحان و یا آنچه در کهریزک اتفاق افتاد بنظر می رسد حاصل خطای عده ای از شاگردان بی دقت مدرسۀ بصیرت بوده است که برای خود و رهبری نظام درد سر درست کرده اند. این نکته را بخوبی می توان از خلال سخنان اخیر سردار علی فضلی فرمانده سپاه سید الشهداء استان تهران دریافت. واسطه ها یی که خود را مفسر پیام اجمالی رهبری از طریق رسانۀ چفیه می دانند و در سلسله مراتب نهادهای تحت امر رهبری قرار دارند حتی سخنان صریح رهبری را فرع پیام اجمالی چفیه قلمداد کرده و به زیر مجموعۀ خود گفته و القاء می کنند که آقا بدلایلی مجبور است این گونه بگوید ولی منظورشان این است که ما می گوئیم. آنها پس و پیش رفتن چفیه و میزان بیرون بودن آن از زیر عبا را در هر دیدار تفسیر می کنند و از آن، پیام های خاص در یافت و منتقل می کنند. وقتی ارسال پیام اجمالی از طریق این رسانه می تواند این همه خطا در پی داشته باشد چه اصراری باید باشد بر استفاده از آن!
جوان داانشجویی که اکنون 18 تا 22 سال سن دارد از آن زمان که بیاد می آورد رهبر را چفیه بر دوش دیده است. او اگر عضو بسیج و یا تشکل های متناظر آن نبوده است معمولاً پیام مثبتی از این رسانه دریافت نکرده است. او این چفیه را به گردن کسانی نیز دیده که رفتارهایشان آمرانه، خشن و بعضاً غیر قانونی بوده است. چفیه برگۀ عبور برای گذر از مرزهایی بوده است که مردم آنها را محترم می شمرده اند. او تشکل بسیج دانشجوئی را با نماد چفیه دیده است که از همه گونه حمایت های مالی و اداری حاکمیت برخوردار بوده و با تشکل های مستقل دانشجوئی نظیر انجمن های اسلامی واقعی که دستشان به هیچ جا بند نیست رقابت ناعادلانه می کند. جوان دانشجوی آرمان خواه به خود حق می دهد از چفیه خوشش نیاید. برای او چفیه مفهومی یافته است که با آنچه در ذهن کسانی با سن و سال من است کاملاً متفاوت است. من خون دل می خورم که می بینم نمادی که برای من معنی ایثار، از خودگذشتگی، خدمت به مردم، دفاع از ملت و وطن، و نهایتا شهادت و لقاء الله دارد و نوستالژی دوران خوش جوانی من است آلوده شده و می خواهم نگذارم و او به زعم خود می بیند که من نماد خشونت، حق کشی، قانون گریزی و... را به گردن خود آویخته ام و شبیه کسانی شده ام که در ماههای اخیر بدترین رفتارها را با مردم داشته اند.. من از این کار به خود می بالم و او از این کار من مشمئز می شود در حالی که فکرمان و راهمان یکی ست. او مرا می شناسد و نظراتم را می داند با این حال من برای اثبات این همراهی، شال سبز را در کنار چفیه به گردن آویخته ام اما او به این هم راضی نیست. چرا؟
به نظر من همان طور که مردم وقتی ستاد احمدی نژاد در برابر نماد سبز ستاد مهندس موسوی پرچم سه رنگ را به عنوان نماد خود بر گزید مردم نه تنها از پرچم روی گردان نشدند بلکه به حق شعار دادند "پرچم ایرانمو پس می گیرم" یا " پرچم ایران منو پس بده" واکنون هم از این پرچم به عنوان نماد ملی استفاده می کنند و آن را متعلق به احمدی نژاد نمی دانند در مورد چفیه نیز نباید بگذاریم این نماد ارزشهای والای دوران دفاع مقدس مصادره شود. چفیه نماد ایستادگی و مبارزۀ ملت بزرگ ایران در برابر تجاوز بوده است و عکس شهدای بزرگواری که همۀ ملت به آنان افتخار می کنند مزین به این نماد است. من و بسیاری از کسانی که توفیق حضور در جبهه ها را در دوران دفاع مقدس داشته اند دوست نداریم و نمی خواهیم وقتی عکس های دوران جبهه و جنگ خود را به فرزندانمان نشان می دهیم ما بناحق شرمنده بشویم و آنها بناحق مشمئز.
پاورقی ها:
1- قسمتی از نطق پیش از دستور من در مجلس ششم:
ما نسلي هستيم كه همواره غبطه ياراني را مي خوريم كه از ما سبقت گرفتند و يك شبه ره صد ساله رفتند و ما مانده¬ايم محكوم به دست و پا زدن در دنيايي كه جز خون دل نصيبي براي آرمانخواهان و حق طلبان ندارد . بايد ماند و ديد كه چگونه آرمانهاي بلند شهيدان به مسلخ برده مي شود و افتخارات آن عزيزان مصادره به مطلوب كساني مي شود كه دانسته يا ندانسته به سوداگري ارزشها مشغولند.
دلم مي خواست در اين فضاي غبار آلود، هم خود را بپيرايم و هم غبار مظلوميت از چهره عزيز شهداء بزدايم ، خواستم تا تجديد عهدي با شهيدانمان داشته باشم و بگويم ما همچنان درجستجوي آرمانهاي انقلاب اسلامي و شهداي گرانقدر، ‌مسير دوم خرداد را يافته ايم و با همان عشقي كه انقلاب و جنگ را سپري كرديم مسير اصلاحات را مي پيماييم .
ما درهمان نقطه كه شهدايمان پرواز كردند نمانديم ، با متقضيات زمان و مكان كه امام آموخت به آنها بي اعتناء نباشيم، پيش آمده ايم و امروز نير همان نيت و عزم را براي همان مقصود در برنامه دوم خرداد دنبال مي كنيم .
چفيه ام را سالها بود كه بقچه كفنم كرده بودم و به كناري نهاده بودم ، خواستم بياد دوران جنگ و براي گراميداشت هفته دفاع مقدس آن را به گردنم بياويزم. آن را برداشتم و توفيقي شد تا تجديد عهدي نيز با كفنم داشته باشم ، امروز اين چفيه را به گردنم آويخته ام تا اين يادگار شهيدان و فرهنگ ايثار غريب نماند .
چفيه حق بزرگي بر گردن ما دارد در سرماي زمستان جبهه هاي غرب ، شال گردن و درآفتاب گرم جبهه هاي جنوب سايبان شهيدانمان بوده است. عرق جبين آنها را پاك كرده وآب وضوي آنها را گرفته است.‌ زخم بند مجروحان و اسباب همرنگي رزمندگان بوده است . چفيه براي خود نمايي نبود . چفيه براي ايجاد رعب نبود . چفيه نشان مهرباني بود ، ايثار بود ، از خود گذشتگي و تواضع بود. چفيه را مردم دوست داشتند . اكنون هم دوست دارند . اگر ما مدعيان چفيه را نيالاييم و تحت لواي آن خشونت نورزيم و آن را نشان باند و گروه خود نكنيم و مردم ببينند چفيه به گردنها به قانون احترام مي گذارند، آبروي مردم را پاس مي دارند و حريم انساني و آزادي آنان را نگه مي دارند . اگر چفيه زينت ماست ، ما نيز زينت چفيه اين يادگار شهيدان باشيم. تا چفيه به گردنها ، همچون هميشه پناه مردم و مظلومان باشند و مرضي نظر روح ناظر شهيدان.2- جبهۀ مشارکت با صدور نامۀ سرگشاده ای خطاب به رهبری در تاریخ 30/11/78 از حسن تدبیر ایشان در برگزاری انتخابات ششمین دورۀ مجلس شورای اسلامی که منجر به مشارکت گستردۀ مردم در آن شد قدر دانی نمود.